عبدالله مازندرانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

عبدالله لاهيجي

از راست به چپ:ملا عبدالله مازندرانی، میرزا حسین طهرانی، آخوند خراسانی

آیه‏الله شیخ عبدالله لاهیجی معروف به‏حاج شیخ عبدالله مازندرانی از مشاهیر لاهیجان، درگذشته به سال ۱۳۳۰ قمری و از شاگردان میرزای رشتی، بود. چون او مدتی در منطقه بارفروش (بابل) مازندران درمحضر حاج اشرفی مازندرانی که از اوتاد زمانه بود، تحصیل نمود، به همین جهت ‏به‏حاج شیخ عبدالله مازندرانی شهرت یافت. سپس به عراق مهاجرت کرد و در کربلا از محضر شیخ زین‌العابدین مازندرانی استفاده نمود. از آنجا به نجف رفت و نزد شیخ مهدی کاشف‌الغطاء و ملا محمدفاضل ایروانی تلمذ کرد. آیت الله حاج شیخ محمدرضا تنکابنی و شیخ شعبان رشتی و میرزا محمدرضا کرباسی از شاگردان او بودند.

شیخ اسماعیل تبریزی و میرزا هادی خراسانی از وی روایت کرده‌اند. او مرجع تقلید مردم مازندران بود. شیخ عبدالله مازندرانی از علماء و مدرسین بزرگ نجف و یکی از پیشگامانی بود که حرکت حوزهٔ علمیهٔ نجف را سرپرستی می‌کرد. وی از ارکان سه‌گانهٔ نهضت ملی ایران یعنی آخوند خراسانی ، آیت‌الله شیخ حسین تهرانی و شیخ عبدالله مازندرانی و طرفدار حکومت مشروطه بود. شیخ عبدالله مازندرانی در جریان مشروطیت تلگراف‌ها و پیام‌هایی از نجف به ایران میفرستاد و در آن‌ها مردم را به مبارزه ترغیب می‌کرد. وی درنجف در سال 1330 هجری قمری درگذشت و در مقبرهٔ شیخ جعفر شوشتری در صحن شریف به خاک سپرده شد. از آثارش: "اهبهٔ العباد فی یوم‌المعاد" رسالهٔ علمیه؛ حاشیه بر "المکاسب"؛ رسالهٔ "الوقف"؛ شرح "الشرائع"؛ کتاب "التجارهٔ" ، "الرهن" و "الطلاق"؛ حاشیه بر "نجاهٔ العباد"؛ حاشیه بر "النحبهٔ" کرباسی؛ حاشیه بر "جامع ‌عباسی".

[ویرایش] منابع

• چهل سال تاریخ ایران، به کوشش ایرج افشار، ج 1.