شناسنامه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
صفحه اول شناسنامه‌های کنونی
جلد شناسنامهٔ مربوط به دوران پهلوی
صفحه اول شناسنامه دوران پهلوی

شناسنامه (نام قدیمی: سجل)[۱] یکی از اسناد هویتی در ایران است که سازمان ثبت احوال کشور موظف است آن را برای هر شهروند ایرانی صادر کند.[۲] در فارسی افغانستان واژهٔ «تذکره» و در فارسی تاجیکستان واژهٔ «زادنامه» یا «شهادت‌نامهٔ تولد» به جای شناسنامه به کار می‌رود. همچنین در تاجیکستان واژهٔ شناسنامه به معنای گذرنامه (پاسپورت) است.

برای شرکت در انتخابات، داشتن شناسنامه از الزامات است.[۳]

مطابق قانون اصلاح ثبت احوال کشور مصوب ۱۸ دی ۱۳۶۳، جلد و صفحه اول شناسنامه مزین به آرم جمهوری اسلامی ایران است.[۴]

پیشینه[ویرایش]

نخستین شناسنامه ایرانی (که در آن زمان سجل نامیده می‌شد) در دوران قاجار و در تاریخ ۳ دی ۱۲۹۷ برای دختری به نام «فاطمه ایرانی» صادر شد.[۱]

اطلاعات درج‌شده در شناسنامه[ویرایش]

هر شناسنامه باید حاوی اطلاعات زیر باشد:

اطلاعات مربوط به صاحب سند[ویرایش]

اطلاعات مربوط به سند[ویرایش]

  • شماره مسلسل و سری مخصوص شناسنامه[۴]
  • تاریخ تنظیم سند: روز؛ ماه و سال در هجری شمسی[۴]
  • محل تنظیم سند: حوزه، شهرستان، بخش، دهستان (شهر/روستا)[۴]
  • نام و نام خانوادگی مأمور تنظیم‌کننده سند؛ امضاء مأمور صدور و مهر اداره[۴]
  • محل توضیحات (مانند تغییر نام)[۴]
  • محل مخصوص ضرب مهرهای اضطراری (مانند مهر شرکت در انتخابات)[۴]

ضرب مهر[ویرایش]

مطابق قانون تنها نهادهای زیر مجاز به ضرب مهرهای مربوطه روی شناسنامه هستند:

حذف نام همسر[ویرایش]

حذف نام زوج از شناسنامه زوجه امکان‌پذیر است اگر در دوران عقد جدایی انجام شده باشد و دوشیزه بودن زوجه مطابق احکام قضایی و سند طلاق قابل استنباط باشد.[۵]

ابطال[ویرایش]

شناسنامه در دو صورت باطل می‌شود، یکی ترک تابعیت ایران و دیگری فوت.[۴]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]