صدیقه دولتآبادی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
| صدیقه دولتآبادی |
|
|---|---|
 صدیقه دولتآبادی |
|
| زادروز | ۱۲۶۱ |
| درگذشت | ۶ مرداد ۱۳۴۰ تهران |
| محل زندگی | تهران |
| ملیت | ایرانی |
| تحصیلات | متوسطه در دارالفنون |
| پیشه | روزنامهنگاری |
| سالهای فعالیت | ۱۳۲۱-۱۲۹۶ |
| نماینده | اولین زن ایرانی که در یک کنگره بینالمللی (کنگره بینالمللی زنان در برلین) به نمایندگی از زنان ایران حاضر شد و سخنرانی کرد. |
| شناختهشده برای | فعالیت در انقلاب مشروطه و به عنوان یکی از نخستین فعالان جنبش زنان در ایران |
| گفتاورد | «آقا! من صد سال دیر متولد شدهام، اگر زودتر به دنیا آمده بودم نمیگذاشتم زنان چنین خوار و خفیف و در زنجیر شما اسیر باشند.» |
صدیقه دولتآبادی (۱۲۶۱-۱۳۴۰) روزنامه نگار ایرانی و از فعالان انقلاب مشروطه و جنبش زنان در ایران است.
او از موسسان انجمن مشروطهخواهانه انجمن مخدرات وطن بود[۱]. همچنین، بعداً از نخستین فعالان حقوق زنان در ایران شد و نشریه زبان زنان را درباره حقوق زنان منتشر کرد[۲].
محتویات |
زندگی[ویرایش]
دولتآبادی در سال ۱۲۶۱ هجری شمسی در اصفهان به دنیا آمد. پدرش حاج میرزا هادی دولت آبادی و مادرش خاتمه بیگم نام داشت. پدرش از روحانیان متجدد آن زمان محسوب میشد. صدیقه دولت آبادی تحصیلات خود را در فارسی و عربی در تهران آغاز نمود، سپس تحصیلات متوسطه را در دارالفنون ادامه داد. پانزده ساله بود که با دکتر اعتضاد الحکما ازدواج کرد، ولی ازدواجشان با شکست مواجه شد. در سال ۱۲۹۶ شمسی به همت او یکی از نخستین دبستانهای دخترانه، به نام «مکتب شرعیات» تاسیس شد.
یکی از دفعاتی که صدیقه دولتآبادی برای فعالیتهایش دستگیر شده بود، رئیس نظمیه به وی گفت: «خانم شما صد سال زود به دنیا آمدهاید» صدیقه دولتآبادی پاسخ داد:[۳]
آقا من صد سال دیر متولد شدهام، اگر زودتر به دنیا آمده بودم نمیگذاشتم زنان چنین خوار و خفیف و در زنجیر شما اسیر باشند.
صدیقه دولت آبادی در روز ۶ مرداد سال ۱۳۴۰ هجری شمسی در سن ۸۰ سالگی در تهران درگذشت. وی در جوار برادرش در قبرستان امامزاده اسمعیل در زرگنده به خاک سپرده شد. عدهای مقبره وی را پس از انقلاب ۱۳۵۷ ویران کردند.
فعالیتهای صدیقه دولت آبادی[ویرایش]
- فعالیت در انجمن مشروطهخواهانه مخدرات وطن. او از موسسان این انجمن بود.[۱].
- تاسیس مدرسه دخترانه در سن ۱۴ سالگی. به دلیل فشار خانواده نتوانست خودش مدیر این مدرسه شود و دوستش مدیر آن شد. بعد از سه ماه نیز به دست مخالفان به زندان افکنده شد و مدرسه بسته شد[۴].
- مخالفت با قرارداد ۱۹۰۷ میلادی که ایران را تحت نفوذ انگلستان و روسیه قرار داده بود. او همراه با سایر زنان همفکر خود مخالفتش با این قرارداد را با تحریم کالاهای وارداتی و رفتن به قهوهخانهها و تشویق آنها به عدم استفاده از قند خارجی نشان میداد.
- در سال ۱۲۹۸ به منظور آشنا کردن زنان با حقوقی هچون آموزش، استقلال اقتصادی و حقوق خانوادگی خود، اقدام به انتشار اولین نشریه حقوق زنان در خارج از تهران و سومین آن در ایران به نام «زبان زنان» نمود. او در این نشریه به مباحثی نظیر حجاب و نقش انگلستان در ایران انتقاد میکرد[۴].
- در سال ۱۳۰۰ انجمنی به نام انجمن آزمایش بانوان در تهران دائر کرد و بر علیه استفاده از کالاهای خارجی اقدام نمود.
- در سال ۱۳۰۱ به آلمان رفت و در کنگره بینالمللی زنان در برلین شرکت کرد. او اولین زن ایرانی بود که در یک کنگره بینالمللی به نمایندگی از زنان ایران حاضر شد و سخنرانی کرد.
- در سال ۱۳۰۵ش در دهمین کنگره بینالمللی برای حق رای زنان، به نمایندگی از زنان ایران شرکت کرد.
- در سال ۱۳۲۱ش به انتشار مجدد «زبان زنان» اقدام نمود، و آن را به صورت مجلهای ۴۸ صفحهای منتشر کرد [۵]
پانویس[ویرایش]
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ ساناساریان، ص.۶۲-۶۳
- ↑ ساناساریان، ص.۴۳
- ↑ خانم شما صد سال زود به دنیا آمدید!، گل آقا
- ↑ ۴٫۰ ۴٫۱ ساناساریان ص. ۵۸
- ↑ شبکه بینالمللی همبستگی با مبارزات زنان ایران
منابع[ویرایش]
- شبکه بینالمللی همبستگی با مبارزات زنان ایران
- خانم شما صد سال زود به دنیا آمدید!، گل آقا
- الیز ساناساریان. جنبش حقوق زنان در ایران (طغیان، افول و سرکوب از ۱۲۸۰ تا انقلاب ۱۳۵۷). چاپ اول. تهران: نشر اختران، ۱۳۸۴. ISBN 964-7514-78-6.
|
|||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||
