محمدولی تنکابنی
محمدولیخان تُنِکابُنی (۱۳۰۵-۱۲۲۶هجری خورشیدی) معروف به سپهدار تنکابنی، سپهدار حکمران گیلان، سیاستمرد و پنج دوره رئیسالوزرای ایران.
وی پسر حبیبالله خان سردار و نوه محمدولیخان ساعدالدوله از سرداران محمدشاه قاجار در محاصره هرات بود.
او ابتدا ساعدالدوله و بعد نصرالسلطنه لقب داشت و در دوران جنبش مشروطه به سپهدار اعظم ملقب بود. او یکی از دو فاتح معروف تهران در جریان انقلاب مشروطه بود (فاتح دیگر سردار اسعد بختیاری است).
وی در ابتدا از سرداران محمد علی شاه بود و در شکستن بست مشروطه خواهان در مسجد شاه و در حمله به آزدیخواهان تبریز نقش ایفا کرده بود. بعدها با محمد علی شاه اختلاف پیدا کرد و به املاکش در تنکابن رفت. در دوران استبداد صغیر آزادیخواهان گیلان بدلیل اینکه وی فنون نظامی را میدانست و با محمد علی شاه هم اختلاف داشت او را بهعنوان رهبر برای فتح تهران برگزیدند.
نخستین بار در ۱۲۸۸ هجری خورشیدی رئیسالوزرا شد و تا ۱۲۹۴ هجری قمری که با لقب سپهسالار اعظم به این مقام رسید چهار بار دیگر رئیسالوزرا بود.
در دوره رضاشاه بسیاری از املاک و اموال او را گرفتند و بالاخره خودکشی کرد.
خانواده او نامخانوادگی خلعتبری را برگزیدند.
[ویرایش] منابع
مصاحب، غلامحسین، دائرةالمعارف فارسی
|
|||||||||||||||||||||||
 |
این یک نوشتار خُرد پیرامون افراد است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
