کلیسای ارتدکس شرقی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

کلیسای ارتدکس یا کلیسای ارتدکس شرقی یکی از سه شاخه اصلی مسیحیت می‌باشد.[۱] این کلیسا در سال ۱۰۵۴ پس از میلاد و در پی انشقاق بزرگ در کلیسا بوجود آمد.[۲] در پی این انشقاق پاپ لئون نهم و اسقف اعظم قسطنطنیه یکدیگر را طرد کردند.[۳] این انشقاق بدلایل مختلفی صورت پذیرفت. از جمله اختلافات عقیدتی می‌توان به اختلاف نظر در مورد ماهیت روح‌القدس اشاره کرد. عقیده کلیسای شرقی این بود که روح‌القدس نشأت گرفته یا برخاسته از پدر از طریق پسر می‌باشد ولی کلیسای غربی معتقد بود که روح‌القدس برخاسته از پدر و پسر می‌باشد.[۴]

اکثر مسیحیان اروپای شرقی و بالکان پیرو این کلیسا هستند و در کشورهای بلاروس، بلغارستان، قبرس، گرجستان، یونان، مقدونیه، مولداوی، روسیه، مونتنگرو، رومانی، صربستان و اوکراین اکثریت جمعیت را تشکیل می‌دهند. همچنین پیروان زیادی از این کلیسا در خاورمیانه، آمریکای شمالی و استرالیا مستقر هستند. پیروان این کلیسا پیشوای اصلی خود را اسقف اعظم قسطنطنیه (استانبول) - و نه یک پاپ - می‌دانند، اگر چه عملاً بسیاری از کلیساهای آن (مانند کلیسای ارتدکس روسیه و کلیسای ارتدکس یونان) بصورت مستقل توسط اسقف و پدران خود هدایت می‌شوند.[۱][۵] کلیساهای ارتدکس در کشورهای مختلف از زبان‌ای مختلفی مثل یونانی کوینه (زبان متن اصلی عهد جدیداسلاوونی کلیسایی و عربی استفاده می‌کنند.

مواضع و باورها[ویرایش]

بر خلاف کلیسای کاتولیک که به عصمت پاپ اعتقاد دارد، کلیسای ارتدکس هیچ کس را مصون از خطا نمی‌داند. کلیسای ارتدکس به کشیش‌ها اجازه ازدواج قبل از کشیش‌شدن را می‌دهد، ولی تنها کشیش‌های مجرد می‌توانند «اسقف» بشوند. اگر زن یک کشیش فوت کند، او اجازه ازدواج مجدد ندارد. این کلیسا به پیروان خود اجازه طلاق و ازدواج مجدد را تا حداکثر دو بار می‌دهد (مشروط به اینکه در مراسم ازدواج مجدد شخص دعایی برای بخشوده شدن خود را بخواند).[۵]

در کلیساهای ارتدکس شرقی و کاتولیک رومی این باور وجود دارد که فاسد نشدن جسد به شکل معمول آن، نشانه «تقدس» است.[۶]

نگارخانه[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ «Eastern Orthodoxy.» Encyclopædia Britannica, http://www.britannica.com/EBchecked/topic/177174/Eastern-Orthodoxy
  2. Allan O. Kownslar, The European Texans, p. 170, Texas A&M University Press.
  3. «Schism of 1054.» Encyclopædia Britannica.
  4. Michael D. Coogan, The Illustrated Guide to World Religions, p.65, Oxford University Press
  5. ۵٫۰ ۵٫۱ Allan O. Kownslar, The European Texans, p. 171, Texas A&M University Press.
  6. جسدهاى موميايى؛ آخرين تلاش براى «بقاى رهبران»، بی‌بی‌سی فارسی