نفیلیم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

نفیلیم(به عبری: נפלים) در لغت به معنی "کسانی که باعث می‌شوند دیگران فرو افتند" است. نفیلیم در کتاب مقدس به موجودات غول پیکری گفته می‌شود که از پیوند فرزندان خدا(الوهیم) با آدمیان به وجود آمدند، در پیدایش ۶ آیات ۱ تا ۴ چنین آمده است:

و واقع شد که چون آدمیان شروع کردندبه زیاد شدن بر روی زمین و دختران برای ایشان متولد گردیدند،

پسران خدا دختران آدمیان را دیدند که نیکومنظرند، و از هر کدام که خواستند، زنان برای خویشتن می‌گرفتند. وخداوند گفت: «روح من در انسان دائم داوری نخواهد کرد، زیرا که او نیز بشر است. لیکن ایام وی صد و بیست سال خواهد بود.»

و در آن ایام مردان تنومند(نفیلیم) در زمین بودند. و بعد از هنگامی که پسران خدا به دختران آدمیان درآمدند و آنهابرای ایشان اولاد زاییدند، ایشان جبارانی بودندکه در زمان سلف، مردان نامور شدند.

چنین گفته می‌شود که طوفان نوح همه آنها را جز دسته کمی از میان برد وپس از آن یوشع بن نون در جنگ با آنها، همه را از میان بر می‌دارد. در جنگ داود و جالوت، جالوت یکی از نفیلیم است. اندازه تخت خواب یکی از آنها در تثنیه ۳: ۱۱، نه ذراع در چهار ذراع(یعنی حدود ۱.۸x۴ متر) ذکر شده است.

منابع[ویرایش]