منطق‌گرایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

منطق گرایی‏ (به انگلیسی: Logicism) منطق‌گرایی عموماً عبارت است از با روش منطقی به اشیاء نگریستن. اما منطق‌گرایی خصوصاً عبارت است از تمایل به اینکه منطق به عنوان علمی مستقل از روانشناسی تلقی شود، یا تمایل به تبدیل پدیدارهای نفسانی عقلانی به منطق. و نیز تبدیل ریاضیات به منطق یا اعتقاد به برتری منطق بر علوم دیگر را منطق‌گرایی گویند. و متقابلاً منطق گرایی را آموزه ای دانسته‌اند، دربارهٔ مبانی ریاضیات که مدعی استنتاج ریاضیات از منطق صرف است.[۱] منطق شمولی (panlogisme) وجود واقعی را تماماً معقول می‌داند.[۲]

منابع[ویرایش]

  1. کامران قیوم‌زاده، ضیاء موحد؛ مسعود پورمهدیان، نومنطق‌گرایی در حساب: رویکردی انتقادی، وزارت علوم، تحقیقات، و فناوری - دانشگاه تربیت مدرس - دانشکده ادبیات و علوم انسانی. ۱۳۸۸
  2. جمیل صلیبا - منوچهر صانعی دره‌بیدی، فرهنگ فلسفی، انتشارات حکمت - تهران، چاپ: اول، ۱۳۶۶ ص ۶۱۶