ریاضیات و هنر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
ریاضیات در هنر: بشقاب مسی آلبرت درر که روی آن ملنکولیا یک حکاکی شده، ۱۵۱۴. منابع ریاضی شامل یک پرگار برای هندسه، یک مربع جادویی و یک منشور در حین اندازه‌گیری توسط ترازو و ساعت شنی نشان داده می‌شود.[۱]
مطالعه یک گلدان به عنوان دوران یک جسم جامد توسط پائولو آچلو. قرن ۱۵

ریاضیات و هنر از راه‌های متنوعی با هم در ارتباطند. ریاضیات خود به عنوان یک هنر است که با زیبایی برانگیخته شده ای توصیف شده‌است. ریاضیات می‌تواند در هنرهایی مانند موسیقی، رقص، نقاشی، معماری، مجسمه‌سازی و پارچه بافی استفاده شود. اگر چه تمرکز این مقاله بر روی ریاضیات در هنرهای تجسمی است.ریاضیات و هنر یک رابطه تاریخی طولانی دارند. هنرمندان ریاضیات را از قرن ۴ قبل از میلاد استفاده می‌کرده‌اند. زمانی که مجسمه‌ساز یونانی پولی‌کلیتوس (به انگلیسی: Polykleitos) کنن خود را، تعیین‌کننده تناسب براساس نسبت ۱:√۲ برای مرد برهنه ایده‌آل، نوشت. ادعاهای جالبی به صورت مداوم برای استفاده از نسبت طلایی در هنر و معماری باستانی بدون مدرک موثق اراِیه شده‌است. در رنسانس ایتالیایی لوکا پاچیولی (Luca Pacioli) رساله تأثیرگذار خود را به اسم در باب تناسب الهی (ایتالیایی: De divina proportione) در سال ۱۵۰۹، مصور با حکاکی‌های چوبی لئوناردو داوینچی، در استفاده از نسبت طلایی در هنر نوشت. نقاش ایتالیایی دیگری به نام پیرو دلا فرانچسکو ایده های اقلیدس در مورد پرسپکتیو را در رساله های خود مانند De Prospectiva Pingendi و همچنین در نقاشیهایش توسعه داد. حکاک آلبرشت درر در اثر خود به نام ملانکولیا ۱ (Melencolia I) ارجاعات زیادی به ریاضیات داد.

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]