منطق کلاسیک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

منطق کلاسیک اشاره به گونه‌هایی از منطق صوری دارد که بیش از همه انواع دیگر مورد مطالعه قرار گرفته‌اند و به‌کار می‌روند. این گونه‌های منطق در مجموعه‌ای از ویژگی‌ها با یکدیگر اشتراک دارند، از جمله:

  1. قاعده استحاله اجتماع نقیضین: یک گزاره نمی‌تواند هم اثبات شود هم رد.
  2. قاعده استحاله ارتفاع نقیضین: مدعی بر اینست که یک گزاره نمی تواند هم اثبات نشود و رد نشود.
  3. قاعده اصل طرد شق وسط یا طرد شق ثالث:یک گزاره یا اثبات می شود یا رد ، حالت سومی ندارد.(که البته اخیرا دانشمندان بر روی گزاره های دو ارزشی تحقیق ها و پیشرفت هایی داشته اند.)

در مقابل، نظام‌های منطقی غیر کلاسیک حداقل یکی از ویژگی‌های زیر را دارا هستند:

  1. افزودن وجوه
  2. کنار گذاشتن تقارن و قوانین دمورگان
  3. کنار گذاشتن برخی از قواعد ساختاری

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • Nicholas Bunnin; Jiyuan Yu (2004). The Blackwell dictionary of Western philosophy. Wiley-Blackwell. p. 266. ISBN: 978-1-4051-0679-5
  • L. T. F. Gamut (1991). Logic, language, and meaning, Volume 1: Introduction to Logic. University of Chicago Press. pp. 156–157. ISBN: 978-0-226-28085-1
  • Gabbay, Dov, (1994). 'Classical vs non-classical logic'. In D.M. Gabbay, C.J. Hogger, and J.A. Robinson, (Eds), Handbook of Logic in Artificial Intelligence and Logic Programming, volume 2, chapter 2.6. Oxford University Press
  • Shapiro, Stewart (2000). Classical Logic. In Stanford Encyclopedia of Philosophy [Web]. Stanford: The Metaphysics Research Lab. Retrieved October 28, 2006, from http://plato.stanford.edu/entries/logic-classical
  • Haack, Susan, (1996). Deviant Logic, Fuzzy Logic: Beyond the Formalism. Chicago: The University of Chicago Press