شوط

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
شوط
کشور  ایران
استان آذربایجان غربی
شهرستان شوط
بخش مرکزی
نام(های) قدیمی شاه‌آباد[۱]
مردم
جمعیت ۲۱٬۰۴۷ نفر (۱۳۹۰)
جغرافیای طبیعی
ارتفاع از سطح دریا ۹۸۶ متر
اطلاعات شهری
شهردار محمدزاده
پیش‌شماره تلفنی ۰۴۴۳۴۲۷


شوط یکی از شهرهای شمالی استان آذربایجان غربی در شمال غرب ایران است. این شهر مرکز سیاسی شهرستان شوط بوده و در ۴ کیلومتری جنوب رودخانهٔ «زنگبارچای» قرار گرفته‌است. جمعیت شوط در سال ۱۳۸۵ خورشیدی بالغ بر ۱۹٬۷۵۹ نفر بوده‌است.[۲] این شهر از سمت شمال با ماکو و پلدشت، از سمت جنوب و شرق با چایپاره و از سمت غرب با چالدران همسایه‌است.[۱][پیوند مرده]

وجه تسمیه[ویرایش]

وجه تسمیهٔ شوط برگرفته از کلمهٔ ارمنی «آشوط» است که گویا نام یکی از پهلوانان ارامنه بوده‌است.[نیازمند منبع] این ناحیه در گذشته ساکنان ارمنی‌زبان بسیاری داشته که البته هنوز هم شهرها و روستاهای متعددی در اطراف شوط و ماکو نامشان ریشه‌ای ارمنی دارد؛ همچون تمام روستاهایی که نامشان به «جوق» ختم می‌شود (مانند باغچه‌جوق، آواجوق و قلاع‌جوق).[نیازمند منبع]

در زمان حکومت پهلوی نام شهر در اسناد دولتی به «شاه‌آباد» تغییر یافت؛ اما بعد از پیروزی انقلاب اسلامی ایران در سال ۱۳۵۷ خورشیدی، به اسلام آباد تغییر یافت اما به خاطر تشابه اسمی با اسلام آباد غرب واقع در کرمانشاه بار دیگر شهر به همان نام پیشین خود خوانده شد. با توجه به اینکه از خروج ارامنه از این منطقه قرن‌ها می‌گذرد، ولی این نام، نشان از قدمت و پیشینهٔ دیرین سکونتی در این شهر دارد.

مردم[ویرایش]

بافت مردمی شوط از دو قومیت ترک و کرد تشکیل شده که ترکها شیعه بوده و به زبان ترکی آذربایجانی سخن می‌گویند؛[۳][۴][۵][۶][۷] و کردها سنی شافعی بوده و به زبان کردی کرمانجی صحبت می‌کنند.[۳][۴][۵][۶][۷]

جاذبه‌های طبیعی[ویرایش]

آبگرم معدنی و منبع آب شهری از مهم‌ترین جاذبه‌های طبیعی شوط محسوب می‌شود. آبگرم در بالای تپه‌ای قرار گرفته که از دو سوی آن آبگرم و از وسط آن نیز آبسرد از داخل تپه به بیرون می‌جوشد.[۱][پیوند مرده]

بناهای تاریخی[ویرایش]

بسیاری از بناهای تاریخی و فرهنگی این شهر در طول تاریخ از بین رفته‌اند و هم‌اکنون اثری از آن‌ها باقی نمانده‌است. «تپهٔ تاریخی خلیل‌آباد» مربوط به دورهٔ اورارتوها و همچنین «عمارت تاریخی خان» با معماری مربوط به اواخر دورهٔ قاجار و اوایل دورهٔ پهلوی در روستای خوک (آخرین روستای خان‌نشین در منطقه) تنها آثار برجستهٔ تاریخی موجود در این شهر هستند.

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ ۱٫۴ معرفی شهرستان شوط
  2. «سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۸۵، جمعیت تا سطح آبادی‌ها بر حسب سواد»(فارسی)‎. مرکز آمار ایران، ۱۳۸۵. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۵ نوامبر ۲۰۱۲. 
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ «معرفی ستاد نماز جمعه شهرستان شوط». ستادهای نماز جمعه. بازبینی‌شده در ۳۱ مهٔ ۲۰۱۷. 
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ «دیدنی‌های شهرستان شوط». آواپارسی. بازبینی‌شده در ۳۱ مهٔ ۲۰۱۷. 
  5. ۵٫۰ ۵٫۱ «شهر شوط». بار و بندیل. بازبینی‌شده در ۳۱ مهٔ ۲۰۱۷. 
  6. ۶٫۰ ۶٫۱ «شوط». تیشینه. بازبینی‌شده در ۳۱ مهٔ ۲۰۱۷. 
  7. ۷٫۰ ۷٫۱ «شوط». سازمان دامپزشکی کشور. بازبینی‌شده در ۳۱ مهٔ ۲۰۱۷. 

منابع[ویرایش]

  • اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، مؤسسه گیتاشناسی، ۱۳۸۳.
  • [۱]