سکنت (تاج)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
تاج سکنت

تاج سِکنِت (به انگلیسی: Pschent) نام تاج دوتایی مصر باستان بوده است که نماد یکپارچگی مصر علیا و سفلی به شمار می‌رفته. مصریان باستان از آن با نام سخمتی (sekhemti) به معنای "دو نیرومند" یاد می‌کردند.[۱] این تاج از ترکیب دو تاج تشکیل می‌شده:

تاج دوتایی سکنت نمادی سیاسی بوده که پادشاهی بر "دو سرزمین" را نمایش می‌داده؛ مصر علیا و سفلی که در دوران پیش‌دودمانی و میانی یکم به مناطقی جدا از هم با پادشاهانی گاه دشمن با هم تقسیم شده بود. این تاج به شاهان مشروعیت لازم برای ادعای پادشاهی بر شمال و جنوب مصر را می‌داد و گمان بر این می‌رفته که اگر چنین نمی‌بوده، مصر شکوفا و با عظمت نمی‌گشته. نخستین کسی که این تاج را بر سر گذاشته منس بوده که به گمانی همان نارمر است.[۲]

نگارخانه[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Griffith, Francis Llewellyn (۱۸۹۸). A Collection of Hieroglyphs: A Contribution to the History of Egyptian Writing. Egypt Exploration Fund. ۵۶. 
  2. Toby A. H. Wilkinson (۱۹۹۴). Early Dynastic Egypt. Routledge, London/New York. 196. ISBN ‎0-415-18633-1.