نیکاراگوئه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۱۳° شمالی ۸۵° غربی / ۱۳° شمالی ۸۵° غربی / 13; -85


جمهوری نیکاراگوئه
República de Nicaragua
نیکاراگوئه
پرچم
شعار ملیتوکل ما به خداست
سرود ملیدرود برتو، نیکاراگوئه!
پایتخت
(و بزرگترین شهر)
ماناگوآ
۱۲°۹′ شمالی ۸۶°۱۶′ غربی / ۱۲.۱۵۰° شمالی ۸۶.۲۶۷° غربی / 12.150; -86.267
زبان رسمی زبان اسپانیایی
نوع حکومت جمهوری
نام حاکمان 
رئیس جمهور

دانیل اورتگا 
موارد منجر به تشکیل
استقلال از اسپانیا

۱۸۲۱ (اعلام استقلال)
۱۵ سپتامبر
مساحت
 -  مساحت ۱۳۰،۰۰۰کیلومتر مربع (۹۷ام)
 -  آب‌ها (٪) ۱۴٫۰۱
جمعیت
 -  سرشماری ۵٬۴۸۷٬۵۰۰ 
(۱۰۸ام)
 -  تراکم جمعیت ۴۲‎/km۲‏ (۱۵۷ام)
تولید ناخالص داخلی (تخمین ۲۰۰۵)
 -  مجموع ۲۰٫۹۹۶ بیلیون دلار (۱۰۸ام)
 -  سرانه ۳٬۶۳۶ دلار (۱۱۹ام)
واحد پول کوردوبا (NIO)
منطقه زمانی (ساعت جهانی-۶)
دامنه اینترنتی .ni
پیش‌شماره تلفنی +۵۰۵

جمهوری نیکاراگوئه (به اسپانیایی: República de Nicaragua) کشوری است در آمریکای مرکزی. پایتخت آن ماناگوآ است. نیکاراگوئه از نظر مساحت بزرگ‌ترین کشور آمریکای مرکزی است.

نیکاراگوئه از شمال با هندوراس و از جنوب با کاستاریکا همسایه است. در ساحل شرقی آن دریای کارائیب و در ساحل غربی آن اقیانوس آرام قرار دارد.

جمعیت نیکاراگوئه ۶ میلیون نفر و واحد پول آن کوردوبا است. نیکاراگوئه کشوری چندنژاده است که زبان رسمی آن اسپانیایی می‌باشد. ۶۹ درصد از جمعیت آن مستیزو (دورگه سرخ‌پوست و سفیدپوست)، ۱۷ درصد سفیدپوست، ۵ درصد سرخ‌پوست و ۹ درصد سیاه‌پوست هستند.

نیکاراگوئه مذهب رسمی ندارد اما بیشتر مردم آن پیرو شاخه کاتولیک رومی از دین مسیحیت هستند.

امپراتوری اسپانیا در سده شانزدهم این منطقه را تسخیر کرد و نیکاراگوئه در سال ۱۸۲۱ از اسپانیا استقلال یافت. از زمان استقلال آن، نیکاراگوئه دستخوش دوره‌هایی از ناآرامی‌های سیاسی، دخالت نظامی از سوی ایالات متحده، دیکتاتوری، و بحران مالی شد که این رویدادها از علل اساسی وقوع انقلاب نیکاراگوئه در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ بودند. پیش از انقلاب، نیکاراگوئه یکی از ثروتمندترین و پیشرفته‌ترین کشورهای آمریکای مرکزی بود. درگیری‌های انقلابی، همراه با زمین‌لرزه سال ۱۹۷۲، جایگاه پیشین اقتصادی کشور را با زوال مواجه کرد.

نیکاراگوئه امروزه یک جمهوری دموکراتیک است، و در سال‌های اخیر رشد اقتصادی و ثبات سیاسی را تجربه کرده‌است. در سال ۱۹۹۰، نیکاراگوئه ویولتا چامورو را به عنوان رئیس جمهور خود را انتخاب کرد.

تنوع زیست جانوری، آب‌وهوای گرمسیری و آتشفشان‌های فعال، باعث افزایش سفر گردشگران به نیکاراگوئه شده‌است.

تاریخ[ویرایش]

جبهه آزادیبخش ملی ساندینیستا در سال ۱۹۷۹، بر بستر نارضایتی عمومی از دیکتاتوری سوموزا، قدرت را به دست گرفت. دانیل اورتگا به ریاست‌جمهوری رسید. نیروهای کنترا با کمک آمریکا به مبارزه مسلحانه با دولت ساندینیست پرداختند. در جریان عملیاتی که به ماجرای ایران-کنترا معروف شد، سرهنگ اولیور نورت از دستیاران ریگان ترتیباتی داد تا علیرغم تصمیم کنگره آمریکا پول حاصل از فروش مخفیانه اسلحه به ایران به کنتراها داده شود.

  • در ۱۹۹۰ ویولتا چامورو در انتخابات پیروزی بدست آورد و رئیس‌جمهور نیکاراگوئه شد.
  • در ۲۰۰۱ انریکه بولانیوس با پیروزی در انتخابات به ریاست جمهوری رسید.

سیاست[ویرایش]

نیکاراگوئه به صورت جمهوری دموکراتیک پارلمانی اداره می‌شود. رئیس جمهور هم رئیس کشور و هم رئیس دولت است. امور اجرائی با دولت است. امور مقننه با دولت و مجلس ملی است. قوه قضائیه مستقل است.

سیاست این کشور مبتنی بر نظام چند حزبی می‌باشد. دولت مسئول قوه مجریه محسوب می‌شود. قوه مقننه هم به دولت و هم به مجلس ملی نیکاراگوئه محول می‌شود. قوه قضاییه مستقل از دو قوه مجریه و مقننه عمل می کند. در حال حاضر رئیس جمهور این کشور دانیل اورتگا است. انتخابات ریاست جمهوری و قانونگذاری نیکاراگوئه در ۵ نوامبر ۲۰۰۶ برگزار شد.

دانیل اورتگا در این انتخابات برای سومین بار به سمت ریاست جمهوری نیکاراگوئه انتخاب شد. او تنها ۳۹ درصد آرا را به خود اختصاص داد و همین میزان برای قطعی کردن نتایج انتخابات کفایت می کرد.

تقسیمات کشوری[ویرایش]

نیکاراگوئه بر اساس الگوی اسپانیا دارای ۱۵ ناحیه (departamentos) و دو منطقه خودمختار است.

جغرافیا[ویرایش]

Departaments (capitalspp

نزدیک به ۸ درصد از خاک نیکاراگوئه به عنوان پارک ملی و ذخایر بیولوژیکی محافظت می‌شود. این کشور درجنوب با کاستاریکا، در شمال با هندوراس و در شرق با دریای کارائیب هم مرز است.

نیکاراگوئه یک جمهوری تک دولتی است. به منظور اجرای اهداف اجرایی-مدیریتی این کشور به ۱۵ بخش (واحد اصلی) و دو منطقه خودمختار بر اساس الگوی کشور اسپانیا تقسیم شده است. دو منطقه خودمختار ‹‹ دل آتلانتیکو نورت›› و ‹‹دل آتلانتیکو سور›› هستند که اغلب به ترتیب تحت عنوان RAAN RAAS' از آنها یاد می‌شود. تا قبل از اعطای خودمختاری به این دو منطقه در سال ۱۹۸۵، آنها بخش واحدی را به نام زلایای نیکاراگوئه تشکیل می‌دادند.

نیکاراگوئه دارای سه منطقه جغرافیایی متمایز است: لولندز اقیانوس آرام، مناطق کوهستانی شمالی- مرکزی وساحل ماسکیتو| لولندز آتلانتیک.

دشت‌های پست کرانه اقیانوس آرام[ویرایش]

پارک ملی مومباچو

این منطقه در غرب کشور قرار گرفته و شامل یک دشت وسیع، گرم و لم یزرع است. چندین آتش فشان بزرگ متعلق به رشته کوههای ماریبیوس این دشت را قطع می کنند، که شامل مومباکو بیرون از گراندا و موموتومبو در نزدیکی لئون می‌شود. منطقه دشت‌های پست از خلیج فونسکا شروع می‌شود و امتداد آن تا مرز اقیانوسی نیکاراگوئه با کاستاریکا در جنوب دریاچه نیکاراگوئه می‌رسد. این منطقه بیشترین جمعیت را در خود جای داده است. نزدیک به ۲۰ درصد جمعیت کشور در، پایتخت؛ یعنی ماناگا یا اطراف آن زندگی می کنند که در سواحل جنوبی دریاچه ماناگا قرار گرفته است.

لولندز اقیانوسی، علاوه بر ساحل و تفریح گاههایش، همچنین مخزن قسمت اعظمی از میراث دوران استعمار نیکاراگوئه توسط اسپانیا می‌باشد. معماری و صنایع دستی مربوط به دوران استعمار در شهرهایی از قبیل گراندا، و لئون به وفور یافت می‌شود.

منطقه مرکزی[ویرایش]

ناحیه‌ای بلند، دور از ساحل اقیانوس آرام است که هوای آن سردتر از لولندز اقیانوس آرام است. تقریبا یک‌چهارم کشاورزی این کشور در این منطقه انجام می‌شود و در قسمت‌هایی که شیب بلندتری دارند قهوه رشد می کند. درخت بلوط، کاج، خزه، سرخس و ثعلب در جنگلهای انبوه منطقه به وفور یافت می‌شود. پرندگانی که در منطقه مرکزی زندگی می کنند شامل کوئتزل تابان، سهره طلایی، مرغ مگس، جی جاق، و توکان است.

دشت‌های ساحل اقیانوس آرام[ویرایش]

Guardabarranco (Turquoise-browed Motmot): پرنده ملی

این منطقه جنگل استوایی که رودهای بزرگ زیادی از آن می گذرد، سکنه بسیار اندک و پراکنده‌ای دارد. ری یو کوکو (هندوراس/ نیکاراگوئه ) نقطه مرزی این منطقه با هندوراس است. خط ساحلی کارائیب بسیار پر پیچ و تابتر از هم نوع سابق صاف و هموار خود در اقیانوس آرام است. مردابها و دلتاها آن را بسیار ناهموار ساخته است.

ساحل شرقی استوایی نیکاراگوئه از دیگر مناطق این کشور بسیار متفاوت است. آب و هوای منطقه معمولاً استوایی است

رابطه با ایران و امتیازات خاص[ویرایش]

نیکاراگوئه به طور یک جانبه شرط روادید برای ایرانی‌ها را لغو کرده است. این خبر در ۱۳ آوریل ۲۰۰۸ به طور عمومی اعلام شد.[۱][پیوند مرده] پیشتر با سفر محمود احمدی نژاد به نیکاراگوئه - که جوی دوستانه داشت و تلاش جدی ایران برای تعمیق روابط با کشورهای آمریکای لاتین به ویژه نیکاراگوئه را نشان می‌داد - و در پی آن سفر دانیل اورتگا به همراه خانواده اش به ایران، نزدیکی روابط بین این دو کشور جنبه رسانه‌ای یافت.

پیوند به بیرون[ویرایش]


منابع[ویرایش]

  • Wikipedia contributors, "Nicaragua," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed June 2, 2012).

پیوند به بیرون[ویرایش]


پانویس[ویرایش]


جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ نیکاراگوئه موجود است.