اسکاتلند

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۵۵°۵۷′ شمالی ۳°۱۲′ غربی / ۵۵.۹۵۰° شمالی ۳.۲۰۰° غربی / 55.950; -3.200

اسکاتلند
Alba / Scotland
اسکاتلند
پرچم
شعار ملیدر تلاشم برای دفاع، خداوندا از من دفاع کن
سرود ملیگل اسکاتلند، اسکاتلند دلاور
پایتخت ادینبورگ
۵۵°۵۷′ شمالی ۳°۱۲′ غربی / ۵۵.۹۵۰° شمالی ۳.۲۰۰° غربی / 55.950; -3.200
بزرگترین شهر گلاسگو
زبان رسمی انگلیسی، گیلیک اسکاتلندی، اسکاتس
نوع حکومت مشروطه سلطنتی
نام حاکمان 
ملکه
• وزیر
نخست‌وزیر

ملکه الیزابت دوم
الکس سموند
دیوید کامرون 
مساحت
 -  مساحت ۷۸٬۷۷۲کیلومتر مربع (نامعلوم)
جمعیت
 -  سرشماری ۵,۳۱۳,۸۰۰[۱] 
(نامعلوم)
 -  تراکم جمعیت ۶۵‎/km۲‏ (نامعلوم)
واحد پول پوند استرلینگ (GBP)
منطقه زمانی GMT (ساعت جهانی0)
 -  تابستانی (DST) BST (ساعت جهانی)
دامنه اینترنتی .uk
پیش‌شماره تلفنی +۴۴

اسکاتلند (به انگلیسی: Scotland به گیلیک اسکاتلندی: Alba) واحدی سیاسی است در شمال غرب اروپا که یک‌سوم شمالی بریتانیای کبیر را دربر می‌گیرد. اسکاتلند دومین کشور بزرگ بریتانیاست که از انگلستان کوچکتر است ولی به لحاظ وسعت و جمعیت آن از مجموع ولز و ایرلند شمالی بیشتر است.

اسکاتلند همراه با انگلستان، ولز و ایرلند شمالی کشور بریتانیای کبیر را تشکیل می‌دهد. در کنار خاک اصلی، اسکاتلند هم‌چنین ۷۹۰ جزیره دارد که جزایر شمالی و هبریدز از آن جمله هستند.[۲] از این تعداد ۹۳ جزیره با داشتن %۲ جمعیت کشور، مسکونی هستند.[۳]


پایتخت اسکاتلند شهر تاریخی ادینبورگ (یا "ادینبرو") است.

در آب‌های اسکاتلند در دریای شمال ذخایر مهمی از نفت خام وجود دارد.

اسکاتلند و انگلستان تا سال ۱۷۰۷ کشورهایی با پادشاهی مستقل بودند اما در تاریخ یکم ماه مه ۱۷۰۷ دو کشور طی توافقنامه‌ای با هم متحد شده، کشور «پادشاهی متحد بریتانیای کبیر» را به وجود آوردند.

پرچم کنونی بریتانیای کبیر از ترکیب پرچم اسکاتلند (زمینه آبی، ضربدر سفید) و پرچم انگلستان (زمینه سفید، صلیب سرخ) به وجود آمده‌است.

تاریخچه[ویرایش]

نشان سلطنتی اسکاتلند

پادشاهی اسکاتلند در قرون وسطا کشوری مستقل بود. پیوند اسکاتلند با انگلستان به شکل رسمی در سال ۱۶۰۳ آغاز شد که جیمز ششم، پادشاه اسکاتلند تاج و تخت انگلستان را به ارث برد و به شاه جیمز اول در این کشور هم بدل شد. اسکاتلند و انگلستان هنوز روی کاغذ از هم جدا بودند اما تاج پادشاهی هر دوی این کشورها را به طوری اتفاقی یک نفر بر سر گذاشت. این شرایط تا تصویب «قانون اتحاد بریتانیا» در سال ۱۷۰۷ که پادشاهی‌های انگلستان و اسکاتلند را تا امروز به یکدیگر ملحق ساخته، ادامه داشت.[۴]

پیش از سال ۱۷۰۷ تماس بسیار اندک یا حتی همدلی بسیار کمتری میان این دو کشور وجود داشت. تمام اسکاتلندی‌ها پرسبیتری یا یعقوبی یهودی و این به تنهایی برای ایجاد بیگانگی میان آنها و چهار پنجم از جمعیت انگلستان بسنده بود. اسکاتلندی‌های بسیار اندکی به جنوب سفر می‌کردند و تعداد انگلیسی‌هایی که روانه شمال می‌شدند حتی از آنها هم کمتر بود. فرانسه، متحد سنتی اسکاتلند، دشمن سنتی انگلستان بود. عالمان و روحانیان اسکاتلندی برای ادامه تحصیلات و الهام‌گیری‌های فکری به دانشگاه‌ها و حوزه‌های علمیه اروپای قاره‌ای می‌نگریستند و نه به انگلستان.[۴]

دست کم سه شورش خونبار یعقوبی‌ها در سال‌های ۱۶۹۰، ۱۷۱۵ و ۱۷۴۵ بنیان‌های اسکاتلند را به لرزه در آورد. در پی این رخدادها اشراف اسکاتلند قدرت‌ نظام ارباب رعیت باقی‌مانده خود را از دست دادند و هایلند فتح شدند و تحت کنترل درآمدند. کلیسای اسکاتلند به ندرت فشار پدید آمده در روابط تازه خود با کلیسای اسقفی را تحمل می‌کرد و دست آخر دچار چنددستگی شد.[۵]

سیاست[ویرایش]

علیرغم اتحاد سیاسی در بریتانیای کبیر، کشور اسکاتلند دارای نظام حقوقی و آموزشی مستقل از انگلستان، ولز و ایرلند شمالی است. اما در امور سیاسی بین‌المللی مانند عضویت در اروپا، سازمان ملل متحد و بریتانیای کبیر به عنوان «یک کشور» عمل می‌کند.

دولت محلی اسکاتلند نظام بهداری و درمانی عمومی را همچنان رایگان نگهداشته است و دانشجویان اسکاتلندی نیز از پرداخت شهریه‌های دانشگاهی معاف هستند.[۶]

همه پرسی تاریخی در مورد استقلال اسکاتلند روز پنجشنبه ۱۸ سپتامبر ۲۰۱۴ میلادی (۲۷ شهریور ۱۳۹۳) برگزار شد که مردم به آن %۵۵ رای مخالف دادند.[۷] با این که احزاب سنتی بریتانیا یعنی حزب محافظه کار، کارگر و لیبرال دموکرات مخالف جدایی از بریتانیا هستند اما حزب سبزها گفته‌است از برنامه حزب ملی اسکاتلند برای استقلال حمایت خواهد کرد. دولت محلی اسکاتلند با حفظ برنامه‌های عدالت اجتماعی، ایجاد شرایط رقابتی و دسترسی به درآمد نفت و گاز دریای شمال قادر خواهد بود در صورت رای موافق مردم، پس از ۳۰۷ سال یکپارچگی با انگلستان، کشور مستقل اسکاتلند را بار دیگر تاسیس کند.[۶]

از عواملی که از احساسات استقلال‌طلبی اسکاتلندی‌ها در دهه اخیر کاسته آغاز فعالیت پارلمان اسکاتلند بود که در طی روند قدرت‌سپاری به دولت محلی عملاً اختیارات گسترده‌تری نسبت به مجلس شورای ملی ولز کسب کرد.[۸]

نظام قضایی اسکاتلند از بریتانیا مستقل است، بر روی نظام آموزشی خود کنترل کامل دارد، تا اندازه‌ای اندک از اختیار تغییر میزان مالیات‌ها و از نهادی معادل وزارت کشور برخوردار است که بجز مسئله مواد مخدر، سلاح، قمار و مهاجرت در باقی موارد می‌تواند تصمیم گیری کند. با این حال غیبت احزاب اسکاتلندی (همانند احزاب ولز یا ایرلند شمالی) در مناظره‌های انتخاباتی در میان اسکاتلندی‌ها نوعی حس انزوا ایجاد کرده‌است.[۸]

نمای داخلی پارلمان اسکاتلند.

جغرافیا[ویرایش]

نقشه اسکاتلند.

اسکاتلند از شمال با دریای نروژ، از شرق با دریای شمال، از جنوب غربی با دریای ایرلند و از غرب با اقیانوس اطلس شمالی مرز آبی دارد. علاوه بر سرزمین اصلی اسکاتلند در جزیره بریتانیا، اسکاتلند شامل ۷۹۰ جزیره کوچک و بزرگ است. آب‌های ساحلی این کشور، عمدتاً در دریای شمال، منبع بزرگ‌ترین ذخایر نفت خام و گاز طبیعی در بین کشورهای اروپا است.

بخش بزرگی از بلندی‌های بریتانیا در اسکاتلند واقع شده و ناحیه‌ای سرسبز و پوشیده از چمنزار است که قسمت عمده جنگل‌های کشور را در برگرفته‌است. رودهای زیادی در آن جریان دارند که از آن جمله می توان به رودهای دی، کلیاد و توئید اشاره نمود. بلندترین نقطه آن قله بن نویس با ۱۳۴۳ متر ارتفاع است.

نمایی از روستای گلنفینان، در منطقه لوچابور اسکاتلند

اقتصاد[ویرایش]

مرکز اصلی بانک سلطنتی اسکاتلند (RBS) - یکی از ۵ بانک بزرگ جهان - در ادینبورگ قرار دارد. شهر گلاسگو بزرگ‌ترین شهر اسکاتلند و یکی از ۳ شهر بزرگ کشور بریتانیا است. گلاسگو و حومهٔ آن حدود ۴۱ درصد کل جمعیت اسکاتلند را در خود جای داده‌است. سومین شهر بزرگ اسکاتلند و مرکز فعالیت صنعت نفت بریتانیا شهر ابردین در شمال شرق اسکاتلند است.

سقوط بانک سلطنتی اسکاتلند و هلیفکس که بزرگترین موسسه‌های مالی فعال در اسکاتلند نیز تلقی می‌شدند باعث شد تا هزاران نفر شغل خود را از دست دادند اما این دو بانک به نوعی توسط دولت بریتانیا از ورشکستگی نجات یافتند.[۸]

براوردهای آماری[ویرایش]

نگاهی به آمار های اصلی نشان می دهد که هزینه های دولت به ازاء هر فرد در اسکاتلند، بیشتر از هزینه های متوسط در بریتانیا است. در سال ۰۱۱، این رقم در اسکاتلند ۱۲،۱۰۰ پوند و در کل بریتانیا ۱۰،۹۰۰ پوند بود.

سهم اسکاتلند در درآمد بریتانیا از محل مالیات ۸.۲ درصد است. این رقم بازتاب درصد جمعیت آنجا نسبت به بریتانیاست که معادل ۸.۳ درصد است. "گزارش مخارج و درآمد دولت محلی اسکاتلند" نشان دهنده جزییات بیشتری در این زمینه است.[۳]

برآورد میزان بدهی اسکاتلند مشکل است. طبق گزارش مخارج و درآمد دولت محلی اسکاتلند، با توجه به جمعیت اسکاتلند، سهم آن در بدهی بریتانیا ۹۲ میلیارد پوند است و این میزان ۶۲ درصد تولید ناخالص داخلی است. ولی محاسبه با استفاده از توازن مالی، میزان تخمینی این بدهی ۵۶ میلیارد پوند خواهد بود که ۳۸ درصد از تولید ناخالص داخلی اسکاتلند است. شیوه های محاسبه دیگر، رقم های متفاوتی به دست خواهد داد.[۳]

۷.۵ درصد جمعیت فعال اقتصادی در اسکاتلند بیکار هستند میزان بی‌کاری در کل بریتانیا ۷.۸ درصد است.[۳]

دستمزد هفتگی معمول در اسکاتلند ۴۹۸ پوند است؛ این رقم از میزان دستمزد در انگلستان کمتر ولی از ولز و ایرلند شمالی بیشتر است.[۳]

نظرسنجی "هزینه های زندگی و مواد غذایی" نشان می دهد در حالی که اسکاتلندی ها، نسبت به کل بریتانیا، به طور متوسط مقدار کمتری برای خرید مواد غذایی هزینه می کنند، ولی پول بیشتری برای خرید دخانیات و مشروبات الکلی صرف می کنند.[۳]

اقتصاد نفت[ویرایش]

هر چند انحصار بهره‌برداری از نفت دریای شمال، دریایی که در مجاورت اسکاتلند قرار دارد کماکان در دست بریتانیا باقی‌مانده‌است اما اسکاتلند در طی قرن بیستم با رشد صنایع سنگین مانند کشتی‌سازی در گلاسکو قدرت گرفت.[۸] در دهه ۷۰ و ۸۰ میلادی حمایت دولت بریتانیا از این صنایع از بین رفت و عمده کارخانه های فعال در این صنایع مجبور به تعطیلی شدند اما صنعت و فرهنگ کارگری، ذهنیت سیاسی مردم را شکل داده بود.[۸]

اگر درآمد حاصل از نفت در آمار مربوط به تولید ناخالص داخلی لحاظ شود اسکاتلند به طور کلی درآمد سرانه بیشتری نسبت به بریتانیا دارد. طبق تخمین دولت محلی اسکاتلند این رقم ۲۶،۴۲۴ پوند در مقایسه با ۲۲،۳۳۶ پوند در بریتانیاست. اگر درآمد نفت در تولید ناخالص داخلی لحاظ نشود، تفاوت زیادی بین دو رقم نیست؛ به طوری که تولید ناخالص داخلی سرانه در اسکاتلند ۲۰،۵۷۱ و در بریتانیا ۲۰،۸۷۳ پوند خواهد بود.[۸]

آمار مربوط به منابع نفت و گاز دریای شمال متغیر است. درآمد بریتانیا به طور کل از منابع نفت از ۱.۵ میلیارد پوند در سال ۱۹۹۱ و ۱۹۹۲، تا ۲۷ میلیارد پوند در سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۲ تغییر کرده است. طبق برآوردها، ۱۰ تا ۲۰ درصد از درآمد اسکاتلند از محل مالیات مبتنی بر نفت است در حالی که این رقم برای کل بریتانیا ۱.۵ درصد است.[۳]

پیش بینی های موجود درباره ذخایر نفتی بسیار متفاوت است. طبق اعلام اداره آمار ملی بریتانیا، ارزش ذخایر نفتی که هنوز مورد بهره برداری قرار نگرفته، ۱۲۰ میلیارد پوند است در حالی که برآورد دولت محلی اسکاتلند حاکی است که ارزش ذخایر نفت و گاز دریای شمال، ۱.۵ تریلیون پوند به قیمت عمده فروشی است.[۳]

شهرها[ویرایش]

پایتخت اسکاتلند شهر تاریخی ادینبورگ (یا "ادینبرو") است. ادینبورگ دومین شهر بزرگ اسکاتلند و یکی از مراکز مهم اقتصادی و بانکداری اروپا است. این شهر در عصر روشنفکری اسکاتلند در سده هیجده باعث شد تا اسکاتلند به یکی از کانون‌های بازرگانی، فکری و صنعتی اروپا تبدیل شود. جریان روشنفکری و «روشنگری اسکاتلندی» از ۱۷۴۰ تا ۱۷۹۰ بال و پر یافت. بر خلاف آن چه در فرانسه رخ داد بسیاری از طلایه‌داران این نهضت در اسکاتلند از دانشگاهیان بودند.[۵]

گلاسگو که بزرگ‌ترین شهر اسکاتلند است از شهرهای مهم صنعتی بریتانیا به‌شمار می‌آید.


مردم[ویرایش]

اسکاتلند ۵ میلیون و ۳۳۰ هزار نفر (۲۰۱۱) جمعیت دارد که اسکاتلند ۸.۳ درصد از جمعیت بریتانیا را شامل می شود و ٪۲ جمعیت آن در جزیره ها زندگی می کنند.[۳] زبان رسمی آن انگلیسی است. زبان‌های گیلیک اسکاتلندی و اسکاتس نیز دو زبانی هستند که به عنوان زبان محلی در اسکاتلند رسمیت دارند. گیلیگ اسکاتلندی از ریشه زبان‌های سلتی و اسکاتس از ریشه زبان‌های ژرمنی غربی است.

۶۵ درصد مردم اسکاتلند مسیحی، ۲۸ درصد بی‌دین و ۲ درصد پیرو دیگر ادیان غیرمسیحی هستند.[۹]

هَگیس، غذای سنتی اسکاتلندی‌ها که با دل و قلوه چرخ شده گوسفند و پیاز و ادویه تهیه می‌شود، دامن مردانه موسوم به کیلت، لهجه محلی و موسیقی و هنر اسکاتلندی به طور عام از ویژگی‌های فرهنگی متمایز در اسکاتلند است. موسیقی محلی بیشتر با نی‌انبان نواخته می‌شود و آبجو و ویسکی از اصلی ترین نوشیدنی‌های الکلی در اسکاتلند هستند.

اسکاتلند به ویژه در قرن بیستم از خاستگاه‌های اندیشه‌های چپی بود و حتی تفکرات کمونیستی هم تا اندازه‌ای در این منطقه رواج یافت. آنچه به تثبیت این اندیشه‌ها کمک کرد مخالفت دیرینه اسکاتلندی‌ها با سلطه‌جویی انگلستان بود که ریشه‌هایی مشترک با چپ‌گرایی یافت.[۱۰]

طبق تازه ترین آمار مربوط به امید به زندگی (متوسط طول عمر) انتظار می رود مردانی که در سال ۲۰۱۰ در اسکاتلند متولد شده اند، ۷۶ سال عمر کنند که ۶۰ سال آن وضعیت سلامتی شان خوب خواهد بود. زنانی که در سال ۲۰۱۰ به دنیا آمده اند، به طور متوسط ۸۰ سال عمر می کنند که ۶۴ سال آن را به سلامت هستند. امید به زندگی در کل بریتانیا کمتر است. اسکاتلند جزو آن دسته کشورهایی است که کمترین میزان امید به زندگی را در اروپای غربی دارند.[۳]

جشنواره کتاب ادینبورگ از مهم‌ترین رویدادهای فرهنگی بریتانیاست و هر سال در ماه اوت همزمان با بعضی جشنواره‌های هنری دیگر از جمله جشنواره جاز و جشنواره هنرهای نمایشی در این شهر برگزار می‌شود.[۱۱]

شون کانری از بازیگران نقش جیمز باند از طرفداران حزب ملی اسکاتلند است که خواهان استقلال این کشور از انگلستان است. او در باهاما سکونت دارد و گفته‌است تا زمانی که اسکاتلند مستقل نشود در سرزمین خود اقامت نخواهد کرد.[۱۱]

استقلال از بریتانیا[ویرایش]

نوشتار اصلی: استقلال اسکاتلند

اگرچه با بازگشایی پارلمان اسکاتلند در سال ۱۹۹۹ این کشور بیش از پیش مستقل شد، اما اختلاف نظرهای سیاسی و اجتماعی با بریتانیا و همچنین کشف، استخراج و درآمد نفت اسکاتلند باعث ادامه بحث‌ها پیرامون استقلال بیشتر شد. در ‌‌نهایت با توافق دولت محلی اسکاتلند و بریتانیا موضوع استقلال در تاریخ ۱۸ سپتامبر ۲۰۱۴ به رای عمومی گذاشته شد و بیش از ۵۵ درصد مشارکت‌کنندگان در این رای‌گیری به ماندن اسکاتلند در پادشاهی متحده رای مثبت دادند. [۱۲] [۱۳] [۱۴]

پیوند به بیرون[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. "Scottish population reaches record high". BBC. 31 May 2012. Retrieved 31 May 2012. 
  2. ProjectBritain، بازدید: سپتامبر ۲۰۱۲.
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ ۳٫۳ ۳٫۴ ۳٫۵ ۳٫۶ ۳٫۷ ۳٫۸ ۳٫۹ اقتصاد اسکاتلند از درآمد و بدهی تا بیکاری و هزینه‌های زندگی بی بی سی فارسی، ۱۵ شهریور ۱۳۹۳
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ روشنگری اسکاتلندی. مترجم: محسن رنجبر. منبع: وب‌سایت تاریخ تفکر اقتصادی. در: روزنامه دنیای اقتصاد. شماره ۲۴۴۷ ۱۳/۶/۹۰. صفحه ۲۹ (اندیشه اقتصاد).
  5. ۵٫۰ ۵٫۱ روشنگری اسکاتلندی. مترجم: محسن رنجبر.
  6. ۶٫۰ ۶٫۱ حزب ملی اسکاتلند کمپین خود برای استقلال از بریتانیا را آغاز کرد بی‌بی‌سی فارسی، ۲۵ مه ۲۰۱۲- ۵ خرداد ۱۳۹۱.
  7. همه‌پرسی استقلال اسکاتلند بی بی سی فارسی، ۲۷ شهریور ۱۳۹۳
  8. ۸٫۰ ۸٫۱ ۸٫۲ ۸٫۳ ۸٫۴ ۸٫۵ با انتخابات: ادینبورگ؛ چالش‌های یک ملت سرکش. گزارش بابک تورانی، بی‌بی‌سی فارسی، ۴ مه ۲۰۱۰ - ۱۴ اردیبهشت ۱۳۸۹.
  9. Analysis of Religion in the 2001 Census: Summary Report scotland.gov.uk. Retrieved 27 November 2008.
  10. با انتخابات: ادینبورگ؛ چالش‌های یک ملت سرکش.
  11. ۱۱٫۰ ۱۱٫۱ شون کانری و حکایت "اسکاتلندی بودن بی‌بی‌سی فارسی، ۲۹ اوت ۲۰۰۸ - ۰۸ شهریور ۱۳۸۷.
  12. رای 'نه' به استقلال اسکاتلند به روایت آمار بی بی سی فارسی، ۲۸ شهریور ۱۳۹۳.
  13. توافق دولت‌های بریتانیا و اسکاتلند بر سر برگزاری همه‌پرسی استقلالبی بی سی فارسی، ۲۳ مهر ۱۳۹۱.
  14. استقلال از انگليس، به نفع يا ضرر اسکاتلند؟

Wikipedia contributors, "Scotland," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Scotland&oldid=201785455