آزادی ادیان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو


آزادی ادیان حق ذاتی هر فرد است که در اعلامیه جهانی حقوق بشر گرامی داشته شده‌است. آزادی ادیان عبارت است از آزادی یک فرد یا گروه برای ابراز کردن، عمل، رعایت و پرستش دین و باورهای خود در خلوت یا در سطح اجتماع. همچنین این آزادی شامل قدرت تغییر دین خود و یا اختیار داشتن در پیروی نکردن هیچ آیینی نیز هست. آزادی ادیان توسط بسیاری از دولت‌ها و افراد به عنوان یکی از حقوق بشر بنیادی شناخته می‌شود. [۱]

در کشورهایی که دارای دین رسمی هستند آزادی ادیان به این معنی است که دولت به پیروان ادیان دیگر اجازه می‌دهد تا دین خود را دنبال کنند و آنان را اذیت نمی‌کند.[نیازمند منبع] بسیاری از محققین، هند را به عنوان بهترین نمونه کنونی آزادی ادیان معرفی می‌کنند. آزادی انجام اعمال دینی، ترویج و سخنرانی همهٔ مذاهب از حقوق اساسی نوشته شده در قانون اساسی هند می‌باشد. امروزه، نگرانی‌هایی راجع به آزار و اذیت اقلیت‌های دینی در بسیاری از کشور ها، از جمله کشورهای اسلامی، کمونیستی، و حتی بعضی از کشورهای اروپایی (مانند ممنوعیت داشتن نشانگرهای دینی همچون حجاب اسلامی) ابراز می‌شود.[نیازمند منبع] بند ۱۸ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی بر این نکته تاکید می‌کند که سلب کردن حق انسان‌ها برای انجام اعمال دینی خود، بی عدالتی محسوب می‌شود[۲].

در ایران[ویرایش]

در ایران علاوه بر دین اسلام، ادیان مسیحیت، یهودیت و زرتشتی به رسمیت شناخته شده‌اند.[۳]

چستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]