حق مردن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

حق مردن یا حق مرگ به مجوز اخلاقی یا اجتماعی هر فرد برای انجام عمل اوتانازی یا خودکشی گفته می شود.داشتن چنین حقی مستلزم آن است که فردی که به یک بیماری لاعلاج مبتلاست مجاز باشد یا از طریق اوتانازی و خودکشی کمکی به زندگی خود پایان دهد و یا بگذارد بیماری این کار را برایش انجام دهد.اینکه چه کسی یا چه کسانی حق گرفتن چنین تصمیمی را داشته باشند همواره مورد بحث بوده است. حق مردن گاهی با این این عقیده که هر کس مالک جسم و زندگی خود است (خود دارایی) مرتبط دانسته می شود.با این حال بحث بر سر منافع ملی جلوگیری از خودکشی های غیر منطقی همواره در جریان بوده است.پیلپِل و آمسِل معتقدند که خودکشی بر پایه حق مردن باید هم تصمیم خود فرد باشد، یعنی به طور مثال از طرف خانواده و یا پزشک معالج به وی تحمیل نشده باشد، و هم در شرایطی که فرد دارد، این کار بهترین تصمیم ممکن باشد. هندوئیسم حق مردن را برای آنان که دجار یک بیماری لاعلاج کشنده هستند و نیز آنان که هیچ میل و رغبتی برای پذیرفتن مسئولیت زندگی ندارند، به رسمیت می شناسد و معتقد است بهترین راه مرگ خود خواسته، کم خشونت ترین آنها همچون مردن از طریق گرسنه نگه داشتن خود (پرایوپاوسا) می باشد.در جینیسم نیز حق مشابهی با نام سانثارا برای پیروانش در نظر گرفته شده است.در دیگر باورهای ادیان درباره خودکشی، نظرات متفاوتی در رابطه با حق مرگ از نادیده گرفتن آن تا مخالفت شدید با آن وجود دارد.به طور مثال در مذهب کاتولیک، خودکشی گناه کبیره محسوب می شود.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

ویکی‌پدیای انگلیسی