آتشپرستی
 |
این مقاله در حوزهٔ فعالیتهای ویکیپروژهٔ بهبود و اصلاح مقالات است، کوششی جمعی برای بهبود محتواهای مرتبط با بهبود و اصلاح مقالات در ویکیپدیا. اگر مایل به مشارکت در این زمینه هستید، لطفاً صفحهٔ ویکیپروژه را ببینید تا به بحثها بپیوندید و فهرستی از انجامدادنیها را ببینید. شما میتوانید با ویرایش این صفحه، به آن منبع اضافه کنید. |
 |
در متن این مقاله از هیچ منبع و مأخذی نام برده نشدهاست. شما میتوانید با افزودن منابع برطبق اصول اثباتپذیری و شیوهنامهٔ ارجاع به منابع، به ویکیپدیا کمک کنید. مطالب بیمنبع احتمالاً در آینده حذف خواهند شد. |
آتشپرستی یا آگنی هورتی (अग्निहोत्र در لغت به معنی پرستاری از آتش یکی از آداب و رسوم مذهبی ایران و هند باستان است که در دین زرتشت و نیز در دین ودایی جایگاه ویژه ای دارد.
آگنیهورتا در زمان طلوع و غروب آفتاب به نیت پاکسازی روان انجام میگیرد. در آگنی هورتا، نمازگزار نخست خود را با آب پاک میساخت، آن گاه در برابر آتش مقدس ایستاده، سرودها و نیایشهای آتش را میخواند. گاهی نمازگزاران تمام شب را در برابر آتش میایستادند و به سرود خواندن مشغول بودند که به آن آگنیسایانا گفته میشد. قربانی کردن در برابر آتش نیز که هم در وداها و هم در اوستا ریشه دارد در سانسکریت، آگنیستومه نامیده میشد.
در دین زرتشتی نیز مانند دین ودایی، مهمترین عنصر در تشریفات و مراسم مذهبی؛ آتش مقدس است. آتش یا آذر نمادی از نور خرد و دانش است. آتش در آسمان به سان خورشید میدرخشد، در فضا چون آذرخش میفروزد، و در زمین از سایش دو چوب خشک پدید میآید. آذر در مزدیسنا یکی از بزرگترین دادههای اهورامزداست و میانجی میان آفریدگان و آفریدگار است و هماوست که نیایشها و دعاهای مردمان را به بارگاه اهورهمزادا میرساند (یسنا ۳۶:۱:۲:۷۷) در یسنا، چندین دفعه آتش پسر اهورهمزدا خوانده شدهاست و از پنج نوع آتش نام رفتهاست: آتش بهرام، آتش تن مردمان و چهارپایان، آتش رستنیها، آتش ابرها، آتش گرزمان (یسنا:۱۱)
