نسطوری

نِستوری یا نِسطوری شاخه‌ای از مسیحیت است که مبانی آن نخستین بار توسط نسطوریوس مطرح شد. نستوریها بر این باورند که در عیسی مسیح دو شخص و دو طبيعت وجود داشت: طبیعت آدمی «عیسى» و طبیعت الهی، پسر خدا یا لوگوس.

نسطوریوس (نسطور) اسقف قسطنطنیه، متولد در جرمانیسی (سوریه) در حدود ۳۸۶ م. و متوفی در لیبی در حدود ۴۵۱ م. وی شاگرد تئودور از مردم مپسوس بود. وی نخست به دیر سن‌اپرپر نزدیک انطاکیه رفت. تئودوز دوم او را به اسقفی قسطنطنیه منصوب کرد (سال ۴۲۸ م.). وی به ضد پیروان آریوس اقدام کرد، اما به‌زودی معتقد شد که در عیسی دو شخص و دو طبیعت وجود داشت. امپراتور که در ابتدا موافق او بود، پس از محکومیت عقاید او، از قبول بدعت وی دست کشید و بدو اجازه داد که در صومعهٔ «سن‌اپرپر» انزوا گزیند، ولی بعدها وی را به واحه‌ای در صحرای لیبی تبعید کرد (سال ۴۳۵ م.).

از دورهٔ سلطنت پیروز یکم، شاهنشاه ساسانی (۴۵۹ – ۴۸۳ میلادی)، به بعد بر اثر آنكه زعمای مدرسهٔ ايرانيان كه در رُها (یونانی:اِدِسا) داير بود عقايد نسطوریوس را پذيرفته و در نتيجهٔ اخراج از رها و قلمرو حكومت روميان به نصیبین پناهنده شدند، این مذهب در ایران قوت یافت و حتی گاه از طرف شاهنشاهان ساسانی على‌رغم رومیان تقویت شد و کلیساهاى نسطوریان در بسیارى از نقاط ایران و برخى از شهرهای ماوراءالنهر دایر گردید و بازماندگان این مسیحیان در دورهٔ اسلامى تا حدود قرن پنجم در بسیارى از شهرهای ایران مانند نیشابور به وفور به سر مى‌بردند.

جستارهای وابسته

• مسیحیت در نیشابور

منبع

• تاریخ ادبیات صفا
• Wikipedia contributors, "Nestorianism," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Nestorianism&oldid=207214036

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ نسطوری موجود است.