ریخته‌گری تزریقی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

ریخته گری تزریقی (به انگلیسی: Injection moulding) نوعی ریخته گری است که مواد مذاب مانند فلزات، شیشه و الاستومرها که عموما پلاستیک هستند تحت فشار به‌داخل قالب تزریق می‌شود. این سیستم بر خلاف سیستم ریژه که مذاب تحت نیروی وزن خود بداخل قالب می‌رود امکانات تولید قطعات محکم و بدون مک می‌باشد. ریخته‌گری تزریقی بهترین راه تولید یک محصول پلاستیکی می‌باشد.


ریخته گری تزریقی injection moulding[ویرایش]

یکی از روشهای تولید، ساخت قطعات بوسیله موادی است که قابلیت تزریق در داخل حفره یک قالب را دارند. مواد اصلی که قابلیت تزریق دارند شامل: فلزات، شیشه، الاستومرها و بیشتر پلی مرهای گرما سخت و گرما نرم رایج در بازار می باشد. این مواد ابتدا داخل یک محفظه گرم شده و با یکدیگر ترکیب می شوند سپس با فشار داخل حفره قالب وارد می شوند. در آنجا سرد شده، سخت شده و شکل هندسی حفره قالب را به خود می گیرند. روش کار به این صورت است که ابتدا محصول بوسیله یک طراحی صنعتی یا مهندس طراحی شده و سپس قالبهای مربوط به آن توسط قالبساز ساخته می شود. جنس قالبها فلزی بوده و معمولا فولاد یا آلومینیوم می باشد که با دقت ماشینکاری شده تا به فرم قطعه دلخواه درآید. ریخته گری تزریقی کاربرد گسترده ای در ساخت قطعات مختلف دارد. از کوچکترین جز خودرو تا کل بدنه خودرو. قطعاتی با روش ریخته گری تزریقی تولید می شوند باید با دقت طراحی شده تا فرآیند قالبگیری را ساده کنند. موادی که قرار است مورد استفاده قرار گیرد باید به لحاظ شکل ظاهری و خواص قطعه تولیدی بررسی و محاسبه شود.

کاربردها[ویرایش]

ریخته گری تزریقی در ساخت بسیاری از اشیا مورد استفاده قرار می گیرد نظیر: صنایع بسته بندی، روکش سیم ها، درب بطری، قطعات و اجزا خودرو، اسباب بازی ها، برخی از آلات موسیقی، صندلی یک تکه، میز کوچک، جعبه قابل حمل، قطعات مکانیکی (شامل چرخدنده ها) و بیشتر محصولات پلاستیکی که امروزه در دسترس می باشد. ریخته گری تزریقی رایج ترین روش ساخت مدرن برای قطعات می باشد. در عین حال این روش برای تولید انبوه نیز بسیار مناسب است.

پلاستیک ها به دو گروه تقسیم می شوند:

(۱)ترموپلاستیک    ,   (۲)ترموست (باکالیت)

گروه ترموپلاستيك ها يا گرمانرما كه بر اثر ديدن حرارت خميده گشته وبا كم شدن ميزان گرما سختي خود را بدست مي آورند و تغييرات شيميايي در آنها صورت نمي گيردو بعد از تزريق، شكل محفظه قالب را به خود مي گيرد.

در قالب گيري تزريقي ماده ترموپلاست گرم محفظه قالب را پر مي كند در اين روش ماده ترموپلاست گرم و محفظه قالب سرد است كه پس از تزريق مواده به شكل و فرم قالب در مي آيد و سخت مي شود.

از ديدگاه ديگر مواد ترموپلاست به موادي گفته مي شود كه پس از يك يا چند بار مصرف در فرآيند توليد دوباره قابل استفاده مي باشد. اين مواد به شكل دانه يا پودر در ماشين تزريق ريخته مي شود.

ترموپلاستیک[ویرایش]

گروه ترموپلاستیک ها یا گرمانرما که بر اثر دیدن حرارت خمیده گشته وبا کم شدن میزان گرما سختی خود را بدست می آورند و تغییرات شیمیایی در آنها صورت نمی گیردو بعد از تزریق، شکل محفظه قالب را به خود می گیرد.

قالبهای ترموست (باکالیت):[ویرایش]

.

گروه ترموست يا باكاليت يا گرما سخت ها كه اين گروه بر اثر حرارت ديدن سخت مي شوند و باعث تغييرات شيميايي در اين مواد مي شوندكه برآنها ترموست يا باكاليت مي گويند.

در اين روش قالب در حالت سرد مي باشند و ممواد نيز سرد است و بعد از تغذيه، قالب را تحت  حرارت قرار مي دهند و مواد شكل وفرم محفظه قالب را به خود مي گيرد و سخت مي شود.

مواد ترموست يا دورپلاست ها تحت تاثير فشار و حرارت c 170 توليد مي شوند. ابتدا نرم شده  و به حالت پلاستيك درمي آيند ولي بعد از مدتي سخت مي شوند و خصوصيت اصلي اين مواد آن است كه پس از سخت شدن مجداً قابل نرم شدن و استفاده مجدد نيستند و در هيچ نوع ماده ضلالي قابل حل نمي باشند و پس از سخت شدن، تغييرات شيميايي فهمي درآنها روي مي دهد.

ساختمان قالبهاي تزريقي[ویرایش]

قالب هاي پلاستيك ازنظر كلي به دونوع تقسيم مي شوند:

1- قالبهاي باراهگاه سرد

2- قالب هاي باراهگاه گرم

و نيز از نظر ساختماني بر دونوع مي باشند:

1- قالب هاي دو صفحه اي

2- قالبهاي سه صفحه اي كه تعداد صفحات قالب و خط جدايش آن ها بر اساس عواملي ماند تعداده حفره هاي قالب، شكل قطعه پلاستيكي،‌ نوع ماشين تزريق،‌نوع مواد مصرفي و سيستم خروجي هوا و ... تعيين مي شوند

اصولاً در هر قالب تزريقي دو بخش اصلي وجود دارد.

1- بخش ثابت قالب (نيمه ثابت) كه در اين نيمه مواد گرم تزريقي پلاستيك تزريق  مي شوند.

2- بخش متحرك (نيمه محرك) كه رد قسمت متحرك ماشين تزريق بسته مي شوند و سيستم و مكانيزم بيرون اندازي قطعات اكثرادر آن قرار دارد....

تعيين تعداد حفره ها و محفظه هاي قالب از نكات مهم طراحي قالب هاي تزريقي مي باشد و قالب هاي پلاستيك در اين زمينه بر 2 نوع هستند:

1- قالب هاي تك حفره اي

2- قالب هاي چند حفره اي

- قالب هاي تك حفره اي:

در مواردي از قالب هاي تك حفره اي استفاده مي شوند كه مقدار توليد قطعه پلاستيكي محدود مي باشند. بنابراين طراحي و ساخت قالب هاي تك حفره اي از نظر زمان ساخت و مسائل اقتصادي - ارزان تر تمام خواهد شد.

قالبهاي چند حفره اي:

اگر تعداد فرآورده هاي توليدي زياد باشد، بالاخص در مواردي كه قطعه هم كوچك باشد از روش طراحي و ساخت قالب هاي چند حفره اي استفاده مي شود.

انواع قالبهاي مواد ترموست (باكاليت)[ویرایش]

انواع قالبهاي مواد ترموست (باكاليت)

در روش قالبگيري مواد ترموست،‌ مواد درمحفظه قالب به مرور گرم و حرارت مي بينند و بعد به داخل قالب گرم تغذيه مي شوند و اين مواد نرم شده شكل و فرم حفره و محفظه هاي قالب را ه بر اثر فشار قالب مي گيرد و بر اثر تغييرات شيميايي خنك و به بيرون قالب انداخته مي شوند.

قالب گيري مواد ترموست با سه روش مشخص صورت مي گيرد، البته از روش هاي ديگري مانند حديده اي و ... استفاده مي شود.

  • 1- قالب گيري انتقالي
  • 2- قالب گيري تحت فشار
  • 3- قالب گيري تحت فشار پيستون

1- قالب گيري انتقالي:

در اين روش مواد از درون يك يا چند كانال، تحت فشار از ميان محفظه بازدهي به داخل حفره قالب تزريق مي شوند وقالب قبل از شروع كار جفت و بسته مي شود.

2- روش قالب گيري تحت فشار :

در روش قالب گيري تحت فشار پودر يا ساچمه ها يا قرص ها مواد در محفظه قالب ريخته مي شود وبا بسته شدن قالب، تحت فشار و حرارت فرم قطعه دلخواه را مي گيرد.

3- روش قالب گيري تحت فشار پيستون:

در روش قالب گيري تحت فشار پيستون مواد ترموست تحت فشار پيستون كه شكل رويه ي قطعه كار را مي سازد به درون محفظه و حفره قالب وارد مي شود و تحت فشار وحرارت فرم لازم را مي گيرد.

منابع[ویرایش]

  • ویکی‌پدیا انگلیسی

[۱]