آزادی اندیشه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
"بدون آزادی اندیشه نمی تواند چیزی از روی حکمت و عقل باشد و بدون آزادی بیان نمی‌تواند آزادی عمومی وجود داشته باشد." بنجامین فرانکلین, ۱۷۲۲.

آزادی اندیشه (همچنین آزادی افکار یا ایده‌ها نام دارد) به آزادی هر فرد برای داشتن یک نظر و اندیشه به‌طور مستقل از دیدگاه‌های دیگر گفته می‌شود.

این با مفهوم آزادی بیان متفاوت است و نباید با آن یکی انگاشته شود.[۱]

به موجب قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران هرگونه تفتیش عقاید ممنوع است[۲] اما این آزادی همواره در جمهوری اسلامی نادیده گرفته می‌شود.[۳]

تاریخچه توسعه و سرکوب[ویرایش]

غیرممکن است که به صورت قطعی بدانیم که فردی دیگر به چه چیزی فکر می‌کند، و این سرکوب را دشوار می‌کند. این مفهوم در سراسر کتاب مقدس، به‌طور کامل در نوشته‌های پولس تارسوس آمده‌است (به عنوان مثال، "چرا باید آزادی من توسط وجدان دیگری مورد قضاوت قرار گیرد؟") (۱ قرنتیان ۱۰:۲۹)

مجسمه برنزی جوردانو برونو، کامپو د فیوری، رم

هرچند فیلسوفان یونانی افلاطون و سقراط دربارهٔ آزادی اندیشه به حداقل پرداخته بودند، اما فرامین پادشاه آشوکا (قرن سوم قبل از میلاد) به عنوان اولین فرمان احترام به آزادی وجدان خوانده شده‌است. در سنت اروپایی، گذشته از فرمان تحمل دینی توسط کنستانتین اول در میلان در سال ۳۱۳، برخی فلاسفه همچون تمیستیوس، میشل دو مونتنی، باروچ اسپینوزا، جان لاک، ولتر، الکساندر وینت و جان استوارت میل و متخصصان الهیات راجر ویلیامز و ساموئل رادرفورد طرفداران اصلی ایده آزادی وجدان (یا "آزادی روح" به تعبیر راجر ویلیامز) در نظر گرفته شده‌اند.

منابع[ویرایش]

  1. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Freedom of thought». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱۲ مارس ۲۰۱۳.
  2. اصل۲۳
  3. نبرد نابرابر با آزادی بیان در ایران