جنگ کوزوو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
جنگ کوزوو
بخشی از جنگ یوگسلاوی
Kosovo War header.jpg
در جهت ساعت گرد

ستاد فرماندهی کل یوگوسلاوی توسط بمباران ناتو آسیب دیده - خودرو زاستاوا کورال مدفون شده در زیر آوار در حمله جنگنده های ناتو - مراسم یادبود فرماندهان محلی ارتش آزادی بخش کوزوو - یک جنگنده F-15 نیروی هوایی آمریکا در حال بلند شدن از پایگاه هوایی اویانو

زمان ۲۸ فوریه ۱۹۹۸-۱۱ ژوئن ۱۹۹۹ (یک سال و سه ماه و سه هفته و سه روز)
مکان کوزوو و یوگوسلاوی و آلبانی
نتیجه قرار داد کورمانوف
جنگندگان
Kosovo Liberation Army ارتش آزادی بخش کوزوو

آلبانی نیروهای مسلح جمهوری کوزوو



درگیری مرزی
 آلبانی[۴][۵]

جمهوری فدرال سوسیالیست یوگسلاوی صربستان و مونتنگرو
فرماندهان
Kosovo Liberation Armyآدام یشاری 
Kosovo Liberation Army هاشم تاچی
Kosovo Liberation Army بلال سیلا 
Kosovo Liberation Army حمزه یاشیری  
Kosovo Liberation Army سلیمان سلیمی
Kosovo Liberation Army راموش هردیناچ
Kosovo Liberation Army آگیم چکو

آلبانی ابراهیم روگووا[۶]
آلبانی طاهر زماج
آلبانی احمد کراسینکی  [۷]


ناتو وسلی کلارک


آلبانی رجب میدانی

جمهوری فدرال سوسیالیست یوگسلاوی اسلوبودان میلوشویچ

جمهوری فدرال سوسیالیست یوگسلاوی دراگولیجوب اجدانیچ
جمهوری فدرال سوسیالیست یوگسلاوی نبوشا پاکوویچ
جمهوری فدرال سوسیالیست یوگسلاوی ولاستمیر بوردویچ[۸]
جمهوری فدرال سوسیالیست یوگسلاوی ولاادمیر لازاوریچ[۹]
جمهوری فدرال سوسیالیست یوگسلاوی سرتن لوکیچ

نیروها
Kosovo Liberation Army ۹،۰۰۰ – ۲۰،۰۰۰ ارتش آزادی بخش کوزوو

آلبانی ۳،۰۰۰ نیرو های مسلح جمهوری کوزوو


ناتو

  • ۱،۱۱۱ جنگنده
  • بیش از ۳۰ کشتی جنگی و زیردریایی
  • حدود ۵۰،۰۰۰ تا ۶۰،۰۰۰ سرباز
جمهوری فدرال سوسیالیست یوگسلاوی ۸۵،۰۰۰ سرباز[۱۰] (۴۰،۰۰۰ نفر در کوزوو)[۱۱]
جمهوری فدرال سوسیالیست یوگسلاوی۲۰،۰۰۰ پلیس
جمهوری فدرال سوسیالیست یوگسلاوی ۱۰۰ پایگاه موشک سام[۱۱]
جمهوری فدرال سوسیالیست یوگسلاوی ۱،۴۰۰ توپخانه
(زمینی و ضد هوایی)[۱۱]
جمهوری فدرال سوسیالیست یوگسلاوی ۲۴۰ هواپیما [۱۱]
جمهوری فدرال سوسیالیست یوگسلاوی ۲،۰۳۲ خودرو نظامی و تانک[۱۱]

روسیه تعداد نامعلومی نیروی داوطلب روسی [۱۲][۱۳]

تلفات
Kosovo Liberation Army ۱،۵۰۰ شورشی کشته شدند (از نظر ارتش آزادی بخش کوزوو)[۱۴]

ایالات متحده آمریکا۲نفر خارج از جنگ[۱۵]
ایالات متحده آمریکا ۳ سرباز اسیر شدند[۱۶]
ایالات متحده آمریکا ۲ جنگنده سقوط کرد[۱۷][۱۸]
ایالات متحده آمریکا دو بالگرد ای اچ آپاچی ۶۴ و ای وی ۸ بی سقوط کردند[۱۹]
ایالات متحده آمریکا ۳ جنگده آسیب دیدند[۲۰][۲۱]
ناتو ۴۷ پهپاد سقوط کرد[۲۲] فرانسه تعداد نامشخصی از افسران اداره امنیت خارجی کشته شدند[۲۳]

طبق نظر ارتش آزادی بخش کوزوو:
جمهوری فدرال سوسیالیست یوگسلاوی بیش از ۳۰۰ سرباز طبق نظر ارتش یوگسلاوی[۲۴]
طبق نظر ناتو:
جمهوری فدرال سوسیالیست یوگسلاوی ۱،۰۳۱-۱،۲۰۰ کشته شدند[a]
جمهوری فدرال سوسیالیست یوگسلاوی ۱۴ تانک از بین رفت[۲۹]
جمهوری فدرال سوسیالیست یوگسلاوی ۱۸ نفربر زره پوش [۳۰]
جمهوری فدرال سوسیالیست یوگسلاوی ۲۰ توپخانه نابود شد[۳۰]
جمهوری فدرال سوسیالیست یوگسلاوی ۱۲۱ جنگده و هلیکوپتر از بین رفتند[۳۱]

جنگ کوزوو درگیری مسلحانه‌ای در منطقه کوزوو بود که از ۲۸ فوریه ۱۹۹۸ تا ١۱ ژوئن ۱۹۹۹ جریان داشت. در این جنگ ارتش جمهوری فدرال یوگسلاوی (که در آن هنگام شامل صربستان و مونته‌نگرو می‌شد) و پیش از جنگ کوزوو را در اختیار داشت در یک سو و گروه‌های شورشی آلبانیایی‌تبار کوزوو با نام ارتش آزادیبخش کوزوو در سوی دیگر قرار داشتند. شورشیان کوزوو از ۲۴ مارس ۱۹۹۹ از پشتیبانی هوایی ناتو برخوردار شدند و در مقاطعی از جنگ پشتیبانی زمینی ارتش آلبانی را هم داشتند.

ارتش آزادیبخش کوزوو در سال ۱۹۹۱ تأسیس شد و از سال ۹۵ عملیات‌های نظامی خود را علیه پلیس صربستان آغاز کرد. افزایش قدرت شورشیان جدایی‌خواه کوزوویی و گسترش حملات آنها موجب شد تا اسلوبودان میلوسویچ رئیس‌جمهور یوگسلاوی در اوایل سال ۱۹۹۸ نیروهای مسلح صرب را به منطقه وارد کند تا مناطق تحت تصرف چریک‌های آلبانیایی‌تبار را از آن‌ها بازپس بگیرند. پس از اینکه درخواست‌های جامعه بین‌المللی برای پایان درگیری‌ها مورد قبول دولت یوگسلاوی واقع نشد، ناتو تصمیم به مداخله مستقیم نظامی در حمایت از آلبانیایی‌تبارها گرفت. این نخستین جنگ ناتو در طول تاریخ حیات این سازمان نظامی بود. ناتو عملیات خود را یک «جنگ انسان‌دوستانه» توصیف می‌کرد اما انتقادهایی هم از آن صورت گرفت، چراکه هیچیک از اعضای ناتو مورد حمله قرار نگرفته بودند و مجوزی از شورای امنیت سازمان ملل برای این مداخله اخذ نشد.

در ۱۱ ژوئن ۱۹۹۹ یوگسلاوی پذیرفت که از کوزوو عقب‌نشینی کند و شورای امنیت سازمان ملل طی قطعنامه ۱۲۴۴ یک حکومت موقت به سرپرستی سازمان ملل را در کوزوو ایجاد کرد که در عمل به معنی جدایی این منطقه از یوگسلاوی بود.

زمینه جنگ[ویرایش]

در فوریه ۱۹۹۸ پلیس صربستان برای سرکوب ارتش آزادی‌بخش کوزوو وارد عمل شد. این گروه کنترل منطقه درنیکا را در دست گرفته و از آن برای سربازگیری استفاده می‌کرد اما با وجود نام پرطمطراقش تنها چندصد جنگجو در هسته مرکزی خود داشت. پلیس صربستان با آگاهی از این ضعف به جای استفاده از واحدهای ضدچریکی دارای آموزش حرفه‌ای در ابعاد گسترده تنها با پلیس محلی و نیروهای ارتش فدرال به پایگاه‌های ارتش آزادی‌بخش کوزوو حمله‌ور شد. هدف صرب‌ها این بود تا از اهمیت یافتن این گروه جلوگیری کنند اما نتیجه عملی استفاده از سربازان عادی خسارت بسیار و کشتار غیرنظامیان بود که موجب جلب توجه همگانی و شهرت ارتش آزادی‌بخش کوزو شد. سربازان عادی تنها تاکتیک «زمین سوخته» را می‌شناختند و به سوی هر مظنونی شلیک می‌کردند. عملیات پلیس دولتی برای از بین بردن یک خانواده کشاورز مسلح کمتر از ده نفره بیش از ۴۸ ساعت طول کشید و موجب مرگ بیش از ۴۰ غیرنظامی از جمله زن و کودک شد. انتشار خبر این ماجرا باعث شد تا بسیاری از جوانان آلبانیایی چه در کوزوو و چه در کشورهای اروپایی کار خود را رها کرده و به پایگاه‌های مخفی ارتش آزادی‌بخش کوزوو روانه شوند. به طوری که چند ماه بعد این ارتش از ۳۰ هزار جنگجو برخوردار بود هرچند بیشتر آن‌ها افراد عادی بودند که تنها سلاح شخصی، معمولاً کلاشنیکف، با خود داشتند. ساختار غیرمتمرکز، آماتور و مخفیانه این نیروها باعث می‌شد تا بیشتر به تفنگ‌های شخصی متکی بوده و بجز آن فقط به انواع ابتدایی آرپی‌جی و تعداد کمی خمپاره‌های کالیبر کوچک مسلح باشند و البته در کمال تعجب مین‌های زمینی نیز مورد استفاده وسیع آن‌ها قرار گرفت.

در اوایل تابستان ۹۸ تلاش ارتش آزادی‌بخش برای تصرف یک شهر بزرگ ناکام ماند و پس از آن نیروهای یوگسلاوی عملیات نهایی خود را برای نابودی آن‌ها آغاز کردند. ضعف فرماندهی و سازماندهی جنگی و فقدان پشتیبانی و تاکتیک‌های خام نیروهای آماتور ارتش آزادی‌بخش باعث شد تا صرب‌ها کار دشواری در شکست آن‌ها نداشته باشند اما خشونت بیش از اندازه نیروهای دولتی ارتش آزادی‌بخش و استقلال‌طلبان کوزوو را از نابودی کامل نجات داد. ارتش یوگسلاوی به جای آن‌که فقط جنگجویان مخالف را سرکوب کند روستاهایی را که پایگاه احتمالی جدایی‌خواهان بود از بین می برد و حدود ۱۰۰ هزار نفر را آواره ساخت. زنگ خطر پاکسازی قومی مشابه نسل‌کشی جنگ بوسنی جامعه بین‌المللی را به حرکت درآورد و تهدید ناتو به بمباران صرب‌ها اسلوبودان میلوشویچ رهبر وقت صرب‌ها را مجبور کرد تا با ریچارد هالبروک نماینده آمریکا در مورد توقف عملیات‌های نظامی به توافق برسد. این آتش‌بس تا زمستان دوام آورد اما در واقع هم برای صرب‌ها و هم برای آلبانیایی‌های کوزوو فرصتی برای بازسازی قوا بود.[۳۲]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ "The Balkans/Allied Force: Statistics". planken.org. Retrieved 2012-02-28. 
  2. "Norske jagerfly på vingene i går". Tux1.aftenposten.no. Retrieved 2012-05-06. 
  3. "Turkish Air Force". Hvkk.tsk.tr. Archived from the original on 2009-05-13. Retrieved 2009-03-24. 
  4. http://news.bbc.co.uk/2/hi/europe/318217.stm
  5. http://www.independent.co.uk/news/war-in-the-balkans-serbs-enter-albania-and-burn-village-1087030.html
  6. http://botasot.info/kosova/402753/strategjia-e-rugoves-solli-lirine-dhe-krijoje-legjenden-adem-jashari/
  7. http://indeksonline.net/?FaqeID=2&LajmID=95694
  8. "BBC News – Serbian Vlastimir Djordjevic jailed over Kosovo murders". BBC News. 2011-02-24. Retrieved 2012-05-06. 
  9. "Serbia charges police officers with 1999 Kosovo murders". SETimes.com. 2006-04-28. Retrieved 2012-05-06. 
  10. Kosovo Map The Guardian
  11. ۱۱٫۰ ۱۱٫۱ ۱۱٫۲ ۱۱٫۳ ۱۱٫۴ "NATO Operation Allied Force". Defense.gov. Retrieved 2012-02-28. 
  12. "Fighting for a foreign land". BBC News. 1999-05-20. Retrieved 2012-02-28. 
  13. "Russian volunteer's account of Kosovo". The Russia Journal. 1999-07-05. Retrieved 2012-02-28. 
  14. Daalder & O'Hanlon 2000، p. 151
  15. "Two die in Apache crash". BBC News. 1999-05-05. Retrieved 2012-05-06. 
  16. John Pike. "Operation Allied Force". Globalsecurity.org. Retrieved 2012-02-28. 
  17. "How to Take Down an F-117". Strategypage.com. 2005-11-21. Retrieved 2012-05-06. 
  18. "Holloman commander recalls being shot down in Serbia". F-16.net. February 7, 2007. Retrieved 2012-05-06. 
  19. "Nato loses two planes". BBC News. 1999-05-02. Retrieved 2012-05-06. 
  20. "A-10 Thunderbolt II". Ejection-history.org.uk. Retrieved 2012-02-20. 
  21. "[http://nl.newsbank.com/nojavascript.html F-117 damage said attributed to full moon". Atlanta Journal-Constitution. 1999-05-06. p. A14]. Retrieved 2012-02-20. 
  22. Andrei Kislyakov (October 9, 2007). "Unmanned Aerial Vehicles Increase In Numbers". Radardaily.com. RIA Novosti. Retrieved 2012-02-28. 
  23. http://www.theguardian.com/world/2014/nov/07/kosovo-hitman-inquiry-eulex-hashim-thaci
  24. Robert Fisk (21 June 1999). "Serb army 'unscathed by Nato', KLA 'killed more Serbs than Nato did'". The Independent (London). Retrieved 13 March 2013. 
  25. "Serbia marks anniversary of NATO bombing". B92. Retrieved 2012-05-06. 
  26. Bideleux, Robert; Jeffries, Ian (2006). The Balkans: A Post-Communist History. Routledge. p. 558. ISBN 978-0-203-96911-3. 
  27. Chambers II, John Whiteclay (1999). The Oxford Companion to American Military History. Oxford University Press. p. 375. ISBN 978-0-19-507198-6. 
  28. Coopersmith, Jonathan; Launius, Roger D. (2003). Taking Off: A Century of Manned Flight. American Institute of Aeronautics and Astronautics. p. 54. ISBN 978-1-56347-610-5. 
  29. Andrew Cockburn (3 April 2011). "The limits of air power". Los Angeles Times. Retrieved 3 March 2013. 
  30. ۳۰٫۰ ۳۰٫۱ Macdonald 2007, pp. 99.
  31. Bacevich & Cohen 2001, p. 22
  32. The KLA: braced to defend and control Zoran Kusovac Jane's Intelligence Review, April 1999


خطای یادکرد: خطای یادکرد: برچسب <ref> برای گروهی به نام «lower-alpha» وجود دارد، اما برچسب <references group="lower-alpha"/> متناظر پیدا نشد. ().