موسیقی کلاسیک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

موسیقی کلاسیک به موسیقی هنریِ اروپا گفته می‌شود. شروع این موسیقی را از سده‌های میانه در حدود سال ۵۰۰ م می‌دانند.

دوره‌های موسیقی کلاسیک[ویرایش]

موسیقی کلاسیک را ازنظر سبک و تحوّل تاریخی آن به چند دورهٔ کوچک‌تر تقسیم کرده‌اند:

موسیقی سده‌های میانه (قرون وُسطی)[ویرایش]

این دوره با سقوط امپراتوری روم شروع و تا رنسانس در اروپا ادامه می‌یابد. این دوره، دورهٔ شروع و آغازین گام‌های موسیقی کلاسیک است.

موسیقی رنسانس[ویرایش]

در این دوره، که شامل سال‌های ۱۴۰۰ تا ۱۶۰۰ م می‌شود، موسیقی کلاسیک به‌طور عمده در ایتالیا شکل گرفت و بیشتر قطعات آثار آوازی هستند.

موسیقی دورهٔ باروک[ویرایش]

نوشتار اصلی: موسیقی دوره باروک

این دوره از سال ۱۶۰۰ م شروع می‌شود و تا حدود ۱۷۶۰ م ادامه می‌یابد. لغتِ باروک در عالم هنر (نه‌فقط موسیقی) معادل استادانه زینت دادن و یا ماهرانه درست کردن به‌کار می‌رود که از مشخصات بارز هنر این سال‌ها بوده‌است.

موسیقی این دوره، همانند سایر هنرهای هم‌عصر خود، بیانگر اشرافیت و قدرت حکومت‌های اروپایی بوده‌است. نیاز کلیسا برای جذاب‌تر کردن نیایش نیز در گسترش این سبک تأثیر بسیاری داشته‌است.

یکپارچگی در حالت موسیقی از ویژگی‌های موسیقی این دوره است.

از معروف‌ترین موسیقی‌دانان این سبک می‌توان باخ و ویوالدی را نام برد.

دورهٔ کلاسیک[ویرایش]

نوشتار اصلی: موسیقی دوره کلاسیک

دورهٔ کلاسیک سال‌های ۱۷۳۰ تا ۱۸۲۰ م را شامل می‌شود.

قرن هجدهم مصادف بود با جریان روشن‌فکری یا آزادی اندیشه از بند خرافات، که در آن طغیانی علیه متافیزیک و به نفع احساسات معمولی و روانشناسی تجربی و عملی، علیه آیین و مراسم تشریفاتی اشرافی و به نفع زندگی طبیعی و ساده، علیه خودکامگی و به نفع آزادی فردی، علیه امتیازات و حق ویژه و به نفع حقوق مساوی مردم و تعلیم و تربیت همگانی صورت گرفت. در این دوره، برای اولین بار در موسیقی، این فکر ظهور کرد که موسیقی در حقیقت همانند دیگر هنرها مقصود و هدفی ندارد، بلکه صرفاً به‌خاطر خودش وجود دارد؛ یعنی موسیقی برای خودِ هنر موسیقی موجودیت می‌یابد. پس از دورهٔ کلاسیک با هنر موسیقی برپایهٔ ایدهٔ «هنر به‌خاطر هنر (هنر برای هنر)» برخورده می‌شد.

هنر در این دوران، بیشتر متوجه سادگی است تا تزئینات ماهرانهٔ دوران باروک، ولی درزمینهٔ موسیقی، این رویکرد به‌عکس اتفاق می‌افتد. برخلاف دورهٔ باروک، در دوران کلاسیک، حالت‌های مختلف و متضادی در ارائهٔ احساس در موسیقی وجود دارد. بافت موسیقی کلاسیک نیز بیشتر هموفونیک است تا پلی‌فونیک. از هنرمندان برجستهٔ این دوره می‌توان از هایدن، موتزارت و بتهوون نام برد.

دورهٔ رمانتیک[ویرایش]

سبک رمانتیک سالهای ۱۸۲۰ تا ۱۹۱۰ م را شامل می‌شود. در این دوره، احساسات نقش بسزایی در موسیقی پیدا می‌کند. موسیقی در این دوره به‌صورت ابزاری در دست آهنگساز مطرح کردن احساسات شخصی اوست. معروف‌ترین آهنگ‌سازان و موسیقی‌دانان این سبک شوپن، لیست و مندلسون هستند.[نیازمند منبع]

موسیقی قرن بیستم[ویرایش]

این دوره را دورهٔ مدرنیسم یا نوگرایی موسیقی کلاسیک می‌دانند. آهنگسازان این دوره هرچه بیشتر سعی کردند تا کارهای خود را از سبک‌های گذشته متمایز و از باورها و قانون‌های گذشته عبور کنند.

موسیقی کلاسیک معاصر[ویرایش]

موسیقی کلاسیک معاصر از سال ۱۹۷۰ م آغاز شده‌است و تاکنون ادامه دارد. آهنگ‌سازان معاصرِ کلاسیک بیشتر به ساختن موسیقی مینیمال و آوانگارد روی آورده‌اند.

نمودار دورهٔ زمانیِ آهنگ‌سازان و سبک آنان[ویرایش]

John Adams (composer) George Crumb Philip Glass Steve Reich Arvo Pärt La Monte Young Terry Riley Karlheinz Stockhausen Pierre Boulez György Ligeti John Cage Dmitri Shostakovich Harry Partch Sergei Prokofiev Igor Stravinsky Béla Bartók Maurice Ravel Charles Ives Arnold Schönberg Sergei Rachmaninoff Ralph Vaughan Williams Louis Vierne Claude Debussy Gustav Mahler Giacomo Puccini Gabriel Fauré Nikolai Rimsky-Korsakov Edvard Grieg Antonín Dvořák Pyotr Ilyich Tchaikovsky Modest Mussorgsky Max Bruch Georges Bizet Camille Saint-Saëns Johannes Brahms Jan Gerard Palm Anton Bruckner Bedrich Smetana César Franck Jacques Offenbach Giuseppe Verdi Richard Wagner Franz Liszt Robert Schumann Frederic Chopin Felix Mendelssohn Hector Berlioz Gaetano Donizetti Franz Schubert Gioacchino Rossini Carl Czerny Carl Maria von Weber Niccolo Paganini John Field Ludwig van Beethoven Wolfgang Amadeus Mozart Muzio Clementi Dmytro Bortniansky Antonio Salieri Johann Christian Bach Joseph Haydn Carl Philip Emmanuel Bach Christoph Willibald Gluck Giovanni Battista Pergolesi George Frideric Handel Domenico Scarlatti Johann Sebastian Bach Jean-Philippe Rameau Georg Philipp Telemann Vivaldi Tomaso Albinoni Alessandro Scarlatti Henry Purcell Giuseppe Torelli Arcangelo Corelli Johann Pachelbel Dieterich Buxtehude Jean-Baptiste Lully Heinrich Schütz Girolamo Frescobaldi Claudio Monteverdi Kryštof Harant Jan Pieterszoon Sweelinck William Byrd Giovanni Pierluigi da Palestrina Josquin Des Prez Johannes Ockeghem John Dunstaple Adam de la Halle Walther von der Vogelweide Hildegard von Bingen Leonin Perotin

منابع[ویرایش]