موسیقی کلاسیک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

موسیقی کلاسیک (به انگلیسی: Classical music) اصطلاحی عام است که به موسیقی هنریِ اروپا اطلاق می‌شود. شروع این موسیقی را از سده‌های میانه در حدود سال ۵۰۰. م می‌دانند

دوره‌های موسیقی کلاسیک
موسیقی قرون وسطی ۵۰۰–۱۴۰۰
موسیقی رنسانس ۱۴۰۰–۱۶۰۰
موسیقی باروک ۱۶۰۰–۱۷۶۰
موسیقی دوره کلاسیک ۱۷۳۰–۱۸۲۰
موسیقی رمانتیک ۱۸۲۰–۱۹۱۰
موسیقی مدرن ۱۹۱۰–۱۹۷۵
موسیقی معاصر ۱۹۷۵–تاکنون

دوره‌های موسیقی کلاسیک[ویرایش]

یک موسیقی دان و نوازنده در دوره قرون وسطی

موسیقی کلاسیک را ازنظر سبک و تحوّل تاریخی آن به چند دورهٔ کوچک‌تر تقسیم کرده‌اند:

۱. دوره سده‌های میانه (قرون وُسطی)[ویرایش]

این دوره با سقوط امپراتوری روم شروع و تا رنسانس در اروپا ادامه می‌یابد. این دوره، دورهٔ شروع و آغازین گام‌های موسیقی کلاسیک است.

۲. دوره رنسانس[ویرایش]

نمونه ای از نت نویسی در دوره رنسانس

در این دوره، که شامل سال‌های ۱۴۰۰ تا ۱۶۰۰ م می‌شود، موسیقی کلاسیک به‌طور عمده در ایتالیا شکل گرفت و بیشتر قطعات آثار آوازی هستند.

۳. دورهٔ باروک[ویرایش]

تالار بزرگ کنسرت در دوره باروک

این دوره از سال ۱۶۰۰ م شروع می‌شود و تا حدود ۱۷۶۰ م ادامه می‌یابد. لغتِ باروک در عالم هنر (نه فقط موسیقی) معادل استادانه زینت دادن یا ماهرانه درست کردن به‌کار می‌رود که از مشخصات بارز هنر این سال‌ها بوده‌است.

موسیقی این دوره، همانند سایر هنرهای هم‌عصر خود، بیانگر اشرافیت و قدرت حکومت‌های اروپایی بوده‌است. نیاز کلیسا برای جذاب‌تر کردن نیایش نیز در گسترش این سبک تأثیر بسیاری داشته‌است.

یکپارچگی در حالت موسیقی از ویژگی‌های موسیقی این دوره است.

از معروف‌ترین موسیقی‌دانان این سبک می‌توان باخ و ویوالدی را نام برد.

۴. دورهٔ کلاسیک[ویرایش]

تالار کنسرت کانتربری در دوره کلاسیک (۱۸۵۲)

دورهٔ کلاسیک سال‌های ۱۷۳۰ تا ۱۸۲۰ م را شامل می‌شود.

قرن هجدهم مصادف بود با جریان روشن‌فکری یا آزادی اندیشه از بند خرافات، که در آن طغیانی علیه متافیزیک و به نفع احساسات معمولی و روانشناسی تجربی و عملی، علیه آیین و مراسم تشریفاتی اشرافی و به نفع زندگی طبیعی و ساده، علیه خودکامگی و به نفع آزادی فردی، علیه امتیازات و حق ویژه و به نفع حقوق مساوی مردم و تعلیم و تربیت همگانی صورت گرفت. در این دوره، برای اولین بار در موسیقی، این فکر ظهور کرد که موسیقی در حقیقت همانند دیگر هنرها مقصود و هدفی ندارد، بلکه صرفاً به‌خاطر خودش وجود دارد؛ یعنی موسیقی برای خودِ هنر موسیقی موجودیت می‌یابد. پس از دورهٔ کلاسیک با هنر موسیقی برپایهٔ ایدهٔ «هنر به‌خاطر هنر (هنر برای هنر)» برخورده می‌شد.

هنر در این دوران، بیشتر متوجه سادگی است تا تزئینات ماهرانهٔ دوران باروک، ولی درزمینهٔ موسیقی، این رویکرد به‌عکس اتفاق می‌افتد. برخلاف دورهٔ باروک، در دوران کلاسیک، حالت‌های مختلف و متضادی در ارائهٔ احساس در موسیقی وجود دارد. بافت موسیقی کلاسیک نیز بیشتر هموفونیک است تا پلی‌فونیک. از هنرمندان برجستهٔ این دوره می‌توان از هایدن، موتزارت و بتهوون نام برد.

۵. دورهٔ رمانتیک[ویرایش]

ارکستر سمفونیک فیلادلفیا (۱۹۱۶م) اجرای سمفونی شماره ۸ گوستاو مالر آخرین آهنگساز دوره رمانتیک

سبک رمانتیک سالهای ۱۸۲۰ تا ۱۹۱۰ م را شامل می‌شود. در این دوره، احساسات نقش بسزایی در موسیقی پیدا می‌کند. موسیقی در این دوره به‌صورت ابزاری در دست آهنگساز مطرح کردن احساسات شخصی اوست.

توبای واگنر یکی از سازهای بادی برنجی ست که در دوره ریجارد واگنر به سازهای بادی اضافه شد، که بعدها نیز در سمفونی ۷ آنتون بروکنر و باله دریاچه قو از آثار چایکوفسکی نیز مورد استفاده قرار گرفت. معروف‌ترین آهنگ‌سازان و موسیقی‌دانان این سبک شوپن، لیست و مندلسون هستند.[۱][نیازمند منبع]

۶. دوره مدرن (قرن بیستم)[ویرایش]

این دوره را دورهٔ مدرنیسم یا نوگرایی موسیقی کلاسیک می‌دانند. آهنگسازان این دوره هرچه بیشتر سعی کردند تا کارهای خود را از سبک‌های گذشته متمایز و از باورها و قانون‌های گذشته عبور کنند.

۷. دوره معاصر[ویرایش]

موسیقی معاصر از سال ۱۹۷۰ م آغاز شده‌است و تاکنون ادامه دارد. آهنگ‌سازان معاصرِ کلاسیک بیشتر به ساختن موسیقی مینیمال و آوانگارد روی آورده‌اند.

نمودار دورهٔ زمانیِ آهنگ‌سازان و سبک آنان[ویرایش]

دوره قرون وسطی

(۵۰۰-۱۴۰۰ م)

دوره رنسانس

(۱۴۰۰-۱۶۰۰م)

دوره باروک

(۱۶۰۰-۱۷۶۰م)

دوره کلاسیک

(۱۷۳۰-۱۸۲۰م)

دوره رمانتیک

(۱۸۲۰-۱۹۱۰م)

دوره مدرن

(۱۹۱۰-۱۹۷۵م)

دوره معاصر

(۱۹۷۵-تاکنون)

هیلد گارد بینگنی پالسترینا کلودیه مونته وردی ژوزف هایدن لودویک وان بتهوون کلود دبوسی جان کیج
ادم دو لا ال ژوسکن د پره هنری پورسل کریستف ویلیبالد گلوک نیکولو پاگانینی آرنولد شوئنبرگ گئورگ لیگتی
توماس آلبینونی ولفگانگ آمادیوس موزارت جواکینو روسینی موریس راول پیر بولز
آنتونیو ویوالدی فرانتس شوبرت بلا بارتوک کارل هاینز اشتوکهاوزن
دومنیکو اسکارلاتی هکتور برلیوز ایگور استراوینسکی آروو پرت
یوهان سباستیان باخ فلیکس مندلسون الکساندر اسکریابین فیلیپ گلس
جرج فردریک هندل فردریک شوپن سرگئی پروکفیف
روبرت شومان دیمیتری شوستاکوویچ
فرانتس لیست پل هیندمیت
ریشارد واگنر الیویه مسیان
جوزپه وردی آنتون وبرن
آنتوان بروکنر آلبان برگ
یوهان براهمس پل هیندمیت
کامی سن سانس آرون کوپلند
ژرژ بیزه
پیتر ایلیچ چایکوفسکی
آنتو نین دورژاک
ادوارد گریک
نیکولای ریمسکی کرساکف
جاکومو پوچینی
گوستاو مالر
ریشارد اشتراوس



نمودار فرم در دوره های موسیقی کلاسیک[۲][ویرایش]

قسمت اول قطعه بهار از مجموعه چهار فصل اثر : آنتونیو ویوالدی
موومان اول سمفونی شماره ۴۰ اثر : ولفگانگ آمادئوس موتسارت
موومان اول سمفونی شماره ۵ اثر : لودوویک وان بتهوون
اجرای بعد از ظهر یک دیو اثر کلود دبوسی توسط گروه ناتالیا، ۲۰۱۴
قسمتی از باله پرنده آتشین اثر : ایگور استراوینسکی
دروه قرون وسطی دوره رنسانس دوره باروک دوره کلاسیک دوره رمانتیک دوره مدرن دوره معاصر
کنسرتو گروسو سمفونی سمفونی سمفونی
کنسرتو کنسرتو کنسرتو کنسرتو
سونات سونات سونات سونات
سونات تریو کوارتت زهی کوارتت زهی کوارتت زهی
رقص سوئیت سوئیت سوئیت
پوئم سمفونیک پوئم سمفونیک
اورتور اورتور
اپرا اپرا اپرا اپرا
مس مس مس مس مس
اوراتوریو اوراتوریو اوراتوریو اوراتوریو
کانتات کانتات کانتات کانتات
فوگ
موسیقی الکترونیک
مادریگال سرود تصنیعی سرود تصنیعی
قطعه به مناسبت قطعه به مناسبت
سرود های  گرگوریایی 



نگارخانه[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. «موسیقی رمانتیک». گفتگوی هارمونیک. 
  2. «سبک شناسی». موسیقی فارابی. 

منابع[ویرایش]