جمهوری مقدونیه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۴۱°۳۶′۱۱″شمالی ۲۱°۴۲′۵۴″شرقی / ۴۱.۶۰۳°شمالی ۲۱.۷۱۵°شرقی / 41.603; 21.715

جمهوری مقدونیه
Република Македонија
Republika Makedonija
جمهوری مقدونیه
پرچم
سرود ملی
امروز برفراز مقدونیه
پایتخت
(و بزرگترین شهر)
اسکوپیه
۴۲°۰′ شمالی ۲۱°۲۶′ شرقی / ۴۲.۰۰۰°شمالی ۲۱.۴۳۳°شرقی / 42.000; 21.433
زبان رسمی زبان مقدونی
نوع حکومت جمهوری پارلمانی
نام حاکمان 
رئیس‌جمهور
نخست‌وزیر

جورج ایوانف
نیکولا کروفسکی 
مساحت
 -  مساحت ۲۵٬۷۱۳کیلومتر مربع (۱۴۸ام)
 -  آب‌ها (٪) ۱٫۹
جمعیت
 -  سرشماری ۲٬۰۶۱٬۳۱۵ 
(۱۴۲ام)
 -  تراکم جمعیت ۸۱‎/km۲‏ (۱۱۶ام)
تولید ناخالص داخلی (تخمین ۲۰۰۵)
 -  مجموع ۱۷٬۳۹۶ بیلیون دلار (نامعلوم)
 -  سرانه ۸٬۴۹۰ دلار (۵۸ام)
شاخص توسعه انسانی (۲۰۰۸) ۰٫۸۰۱ (بالا) (۶۹ام)
واحد پول دینار مقدونیه (EUR)
منطقه زمانی CET (ساعت جهانی+۱)
 -  تابستانی (DST) CEST (ساعت جهانی)
دامنه اینترنتی .mk
پیش‌شماره تلفنی +۳۸۹

مَقدونیه کشوری است در جنوب شرقی اروپا و شمال یونان. این جمهوری در سال ۱۹۹۱ از یوگوسلاوی پیشین مستقل شد. پایتخت آن شهر اسکوپیه است و از شهرهای مهم دیگر آن شهر اوهرید، بیتولا و استروگا است.

جمهوری مقدونیه با جمعیت حدود ۲ میلیون و ۴۶ هزار نفر و مساحت ۲۵ هزار و ۷۱۳ کیلومتر مربع در شبه جزیره بالکان در جنوب شرقی اروپا قرار دارد و مانند دیگر کشورهای برآمده از یوگسلاوی سابق با معضلات اقتصادی فراوانی مواجه است. از آنجا که تقریباً یک چهارم جمعیت آن بیکار هستند، اسکوپیه تلاش دارد با عضویت در اتحادیه اروپا، تا حدودی بر مشکلات خود فائق آید.[۱]

مشکلات با یونان بر سر نام کشور مقدونیه از دیگر مسائلی می‌باشد که دولت اسکوپیه با آن مواجه است. از زمان اعلام استقلال مقدونیه در سال ۱۹۹۱ از یوگسلاوی سابق، این کشور با یونان بر سر نام جمهوری مقدونیه اختلاف دارد. دولت آتن به دلیل اینکه مقدونیه قدیم بخش بسیار بزرگی از خاک یونان را شامل می‌شده، نگران این مسئله می‌باشد که دولت مقدونیه بعدها ادعایی دربارهٔ این بخش از یونان مطرح کند و به همین دلیل خواهان تغییر نام جمهوری مقدونیه است.

یونان که با جمهوری مقدونیه بر سر نام آن اختلاف سیاسی دارد، تنها مانع بزرگ در مسیر مراحل عضویت مقدونیه در ناتو به‌شمار می‌رود که دولت اسکوپیه برای رفع این مسئله مهم رایزنی می‌کند. حل و فصل مسئله نام مقدونیه می‌تواند راه را برای عضویت این کشور بالکان غربی در ناتو هموار کند.[۲]

تاریخ[ویرایش]

در سده ششم و پنجم پیش از میلاد، مقدونیه پادشاهی مستقل خود را داشت که بر خلاف آتن و اسپارت در یونان، همپیمان هخامنشیان بود. این اتحاد به اندازه ای بود که اسکندر، پادشاه مقدونیه در آنزمان، نقش سفیر ایران را در یونان ایفا می‌کرد. در سده چهارم پیش از میلاد مسیح، فیلیپ مقدونی سرزمین مقدونیه در شمال یونان را به زیر سلطه گرفت و با تأسیس یک ارتش نیرومند با سپاهیان فالانژ و آوردن فیلسوفان بزرگی چون ارسطو به آنجا، برای کشور خود به پایتختی پلا آوازه ای فراهم کرد. با اینحال اقدامات به موقع پادشاه هخامنشی، اردشیر سوم، مانع از توسعه طلبی او شد. با مرگ شاهنشاه ایران، فیلیپ به شهرهای یونانی یورش برده و برخی از آنان را مجبور به اطاعت از خود کرد. او از ضعف سیاسی ایران پس از اردشیر سوم بهره‌برداری کرده و تلاش کرد با شعار آزادسازی شهرهای یونانی از یوغ ایرانیان، پشتیبانی یونانیان را بدست آورد؛ که در همین زمان در یک مراسم جشن در یونان (احتمالاً با توطئه همسرش المپیا و پسرش اسکندر) به طرز مرموزی کشته شد. پس از او پسرش اسکندر مقدونی، کارهای ناتمام پدر را تکمیل کرده و چیرگی مقدونیان بر همه یونان اروپایی را محقق کرد. برخی شهرهای یونانی از ترس به مقدونیان پیوستند و بسیاری جنگیده و شکست خوردند. مثلاً شهر تبس پس از شکست از اسکندر، به‌طور کامل به اسارت و بردگی گرفته شد؛ و آنگاه اسکندر در ۳۳۶ پیش از میلاد به داریوش سوم، واپسین شاهنشاه هخامنشیان، اعلام جنگ کرد. او پس از شش سال جنگ، موفق به فتح امپراتوری ایران شد. با درگذشت او در ۳۲۲ پ. م قلمرو جهانی اش میان سه سردار او تقسیم شد. در این زمان مقدونیه به زیر کنترل آنتیگونس رفت. پس از چندی شهرهای یونانی بر مقدونیان شوریده و یک به یک مستقل شدند.

در میانه سده دوم پیش از میلاد، رمی‌ها با حمله به د درآوردند و بعد از تزار سیمون نیز این سرزمین با پادشاهی فرزند او (تزار ساموئل) به زیر کنترل بلغارها رفت. شکست ساموئل در برابر بیزانسی‌ها در سال ۱۰۱۴ میلادی باعث شد تا کشور مقدونیه برای مدت طولانی بین بیزانسی‌ها، بلغارها و صربها رد و بدل شود و هر کدام از این قدرت‌ها برای مدتی مقدونیه را در تصرف داشته باشند.

در سال ۱۳۸۹ میلادی، زمانی که مقدونیه در تصرف صربها بود قوم ترک عثمانی نیز اقدام به تصرف مقدونیه کرد و موفق شد تا مقدونیه و صربستان را بطور کامل با رهبری اوتوم به تصرف درآورد. با شکست خوردن ترک‌های عثمانی در سال ۱۳۸۷ میلادی، توسط روسیه بار دیگر مقدونیه با عقد عهدنامه سنت استفانو بین روسیه و بلغارستان به بلغارستان ملحق شد ولی دوباره ترک‌های عثمانی توانست با پشتیبانی غرب مقدونیه را از بالکان جدا کند. سرانجام در سال ۱۸۹۳ میهن‌پرستان مقدونی حزب انقلابیون مقدونیه را تشکیل دادند و به مبارزه برای بدست آوردن استقلال علیه دولت عثمانی پرداختند؛ ولی در ماه مه سال ۱۹۰۳ که انقلابیون به اوج قدرت خود رسیده بودند توسط دولت به طرز وحشیانه‌ای قتل‌عام شدند و رهبر آنها کووچه دلکی به سمبل میهن‌پرستی مقدونیه تبدیل شد.

در جنگ اول بالکان در سال ۱۹۱۲ کشورهای بلغارستان، یونان و صربستان باهم علیه ترک‌ها متحد شدند ولی بازهم نتوانستند مقدونیه را باز پس بگیرند. در جنگ دوم بالکان (۱۹۱۳) این سه کشور موفق به پس گرفتن مقدونیه از ترک‌ها شدند ولی صربستان و یونان با کنار گذاشتن بلغارستان، مقدونیه را بین خود تقسیم کردند. انقلابیون مقدونیه که خواستار استقلال بودند علیه حکومت پادشاهی صربستان دست به تظاهرات و اعتراض زدند ولی پادشاه زبان مقدونیه‌ای و حتی نام مقدونیه را در سراسر کشور ممنوع اعلام کرد. با این حال انقلابیون مقدونیه در طول جنگ جهانی دوم برای صربستان جنگیدند و به همین دلیل بعد از جنگ جهانی دولت مقدونیه در درون یوگوسلاوی به صورت یک استان خود مختار درآمد. همچنین اولین قوانین زبان مقدونیه‌ای و اولین کلیسای مستقل اورتدوکس مردم مقدونیه در سال ۱۹۵۲ برپا شد.

در ۸ سپتامبر سال ۱۹۹۱ مردم مقدونیه با انجام یک همه‌پرسی و با ۷۴٪ رای موافق مقدونیه را به‌عنوان یک کشور مستقل از یوگوسلاوی جدا کردند. اولین رئیس‌جمهور جمهوری مقدونیه که کمی پیش از همه‌پرسی به سمت خود انتخاب شده بود، کیرو گلیگروف نام داشت. دولت یوگوسلاوی نیز با این موضوع موافقت کرد و مقدونیه را از افراد ارتش خود بطور کامل تخلیه کرد و بخاطر صلح آمیز بودن این جدایی راه‌های ارتباطی (راه‌آهن و راه‌های زمینی) بین دو کشور قطع نشد و بعد از مدتی دولت یوگوسلاوی تعدادی از نیروهای خود را برای مشخص کردن مرز دو کشور به مقدونیه فرستاد. بر اساس توافق مرز دوکشور از استان کوزوو در یوگوسلاوی تعیین شد.

مقدونیه یونان و اختلافات با جمهوری مقدونیه[ویرایش]

یونان بخاطر اینکه مقدونیه قدیم بخش بسیار بزرگی از یونان را نیز شامل می‌شد و از اینکه دولت مقدونیه ادعایی نسبت به این بخش پیدا کند درخواست تغییر نام مقدونیه را داد و بصورت توافقی نام مقدونیه به جمهوری یوگوسلاویایی مقدونیه تغییر داده شد ولی ۱۹۹۵ که مقدونیه پرچم کشور خود را تغییر داد خواستار مذاکره با یونان برای حل مسئله نام مقدونیه شد. با کشته شدن رئیس‌جمهور مقدونیه در بمب‌گذاری این مذاکرات به جایی نرسید.

مناقشه میان اسکوپیه و آتن به دوران استقلال ۱۹۹۱ مقدونیه از یوگسلاوی بازمی‌گردد و همین امر موجب تنش‌آلود شدن و مسموم شدن روابط دوستانه شده‌است. از همان ابتدا یونان با استفاده همسایه‌اش از نام «مقدونیه» برای خود که همچنین نام یکی از مناطق شمال یونان است، مخالف بود.[۳]

یونانی‌ها از بابت «مصادره تاریخی» نگران هستند، به عنوان مثال دو طرف مدعی هستند که «اسکندر مقدونی» متعلق به آنهاست و همچنین نام «مقدونیه» به منطقه گسترده‌تری اشاره دارد. آتن و اتحادیه اروپا این کشور کوچک محاط در خشکی را به نام موقت آن که «جمهوری مقدونیه یوگسلاوی سابق» (FYROM) است، می‌شناسند و این کشور با همین نام در سازمان ملل متحد عضو شده‌است.[۴]

اسکوپیه مدت‌ها اصرار داشت که تعیین این نام موقت است اما زوران زائف، نخست‌وزیر جدید از حزب سوسیال دموکراتیک موضع خود را نرم‌تر کرد و از سلف‌های ناسیونالیست خود فاصله گرفت. زائف در سفری به مقر ناتو در بروکسل گفت: ما با FYROM می‌توانیم عضوی از ناتو شویم.[۵]

آتن به عنوان عضو ناتو و اتحادیه اروپا تلاش‌های مقدونیه برای عضویت در این نهادها را وتو می‌کند اما جدول زمانی برای دیدارهای دوجانبه برای حل این مناقشه اکنون تنظیم شده‌است. یونانی‌ها در هرگونه اظهارنظری به کشور همسایه خود با نام «اسکوپیه» اشاره می‌کنند که نام پایتخت مقدونیه است.[۶]

جغرافیا[ویرایش]

بیشتر کشور مقدونیه را فلاتی با ارتفاع ۶۰۰ تا ۹۰۰ متر تشکیل می‌دهد. رودخانه واردار این کشور را به دو قسمت تقسیم می‌کند و در راه خود از وسط پایتخت (اسکوپیه) عبور می‌کند و در انتها به دریای آگن درنزدیکی شهر دسالونیکی یونان سرازیر می‌شود. دریاچه‌های مهم این کشور آورید و پرسپا هستند که در جنوب شرقی مقدونیه قرار دارند. دریاچه آورید عمیقترین و پرسپا بزرگ‌ترین دریاچه منطقه بالکان هستند. در قسمت شمال غربی هم کوه‌های سار پلانینا مرز مقدونیه و کوزوو را مشخص می‌کنند که بلندترین قله آن با ارتفاع ۲۷۵۰ متر بلندترین نقطه مقدونیه نیز هست. پارکهای ملی مقدونیه عبارت‌اند از پلیستر (غرب بیتولا)، گالیسیکا (بین دریاچه‌های آورید و پرسپا) و ماوروو (بین شهرهای آورید و تتوو).

برخی شناسه‌های جغرافیایی مقدونیه:

  • مساحت کل: ۲۵٬۷۱۳ کیلومتر مربع
  • مساحت خشکی: ۲۴٬۸۵۶ کیلومتر مربع
  • مساحت آبی: ۴۷۷ کیلومتر مربع
  • کشورهای همسایه: آلبانی – بلغارستان – یونان – صربستان
  • میزان راه مرزی کل: ۷۴۸ کیلومتر
  • میزان مرز با کشورهای مرزی: آلبانی ۱۵۱ کیلومتر – بلغارستان ۱۴۸ کیلومتر– یونان ۲۲۸ کیلومتر – صربستان ۲۲۱ کیلومتر
  • آب و هوا: گرم – تابستانها و پاییزهای گرم و خشک و زمستانهای سرد با بارش سنگین برف
  • وضعیت زمینها: زمینهای کوهستانی با رودخانه‌ها و دره‌های عمیق – سه دریاچه بزرگ – با رودخانه واردار به دو بخش تقسیم شده‌است.
  • انواع زمینها: زمینهای کشاورزی ۲۵٪ - چراگاه ۲۵٪ - جنگل ۴۰٪ -زمینهای دیگر ۱۰٪
  • پست‌ترین نقطه: رودخانه واردار (۵۰ متر بلندتر از سطح دریا)
  • بلندترین نقطه: کوه گولم کوراب (۲۷۵۳ متر بلندتر از سطح دریا)
  • معادن طبیعی: کروم – سرب – روی – منگنز – تنگستن – نیکل – سنگ آهن – گوگرد
  • مشکلات محیطی: آلودگی هوا توسط کارخانه‌های ریخته‌گری

سیاست[ویرایش]

اختلاف میان حزب سوسیالیست و سایر احزاب آلبانیایی‌تبار و به ویژه ناسیونالیست‌ها پس از سال ۲۰۱۵ و پس از ادعای جنجال‌برانگیز احزاب اپوزیسیون که دولت را متهم به شنود غیرقانونی مکالمات حدود ۲۰ هزار شهروند از جمله پلیس، قضات، روزنامه‌نگاران و دیپلمات‌های خارجی کردند، وارد مرحله پیچیده‌ای شده‌است. اگرچه در سال ۲۰۱۵ با وساطت آمریکا و اتحادیه اروپا توافقی بین احزاب سیاسی برای برگزاری انتخابات پارلمانی حاصل شد و به عنوان تنها راه‌حل سیاسی برای ثبات و صلح در این کشور، انتظار می‌رفت انتخابات پارلمانی بتواند آشتی سیاسی را میان بین احزاب این برقرار کند. اما برگزاری انتخابات زودرس در ۲۲ آذرماه ۱۳۹۵ و تنها دو و نیم سال پس از انتخابات پیشین پارلمانی، پیروزی ضعیف سوسیالیست‌ها و رقابت میان سوسیالیست‌ها و ملی‌گرایان برای تشکیل دولت جدید نتوانست شکاف داخلی را کاهش دهد. در انتخابات زودهنگام پارلمانی ائتلاف احزاب «ومرو» و «دپمنه» به رهبری «گرویفسکی» نخست‌وزیر سابق با کسب بیش از ۴۴۴ هزار رای مردم، پیروز این انتخابات بود.[۷]

حزب سوسیال‌دموکرات از اپوزیسیون تنها ۱۵ هزار رای از رقیب خود در نهمین انتخابات پارلمانی کمتر داشت. انتخاب «طلعت جعفری» به عنوان رئیس جدید پارلمان مقدونیه از سوی نمایندگان سوسیالیست‌ها و احزاب آلبانیایی‌تبار آغاز تنش جدید میان نمایندگان احزاب پارلمانی بود. گروهی از مخالفین دولت، انتخاب رئیس جدید پارلمان را غیرقانونی و نقض قانون اساسی و غیردموکراتیک می‌دانند. در جریان ورود طرفداران مخالفان به صحن پارلمان و درگیری‌های فیریکی صد تن مجروح شدند که بیشتر آنان از مخالفان بودند. به زعم مخالفین، بهترین راه برای خروج از بحران سیاسی، انتخابات زودرس پارلمانی همراه با انتخابات محلی است.[۸]

دولت جدید امیدوار است تا مقدونیه را از وخیم‌ترین بحران سیاسی که از سال ۲۰۰۱ به بعد گریبانگیر این کشور می‌شود، خارج کند. مقدونیه از سال ۲۰۱۵ به بعد، دولت کارآمد نداشته‌است. در این سال، رسوایی اطلاعاتی دولت باعث برکناری آن شد.[۹]

اطلاعات کلی:

  • نام قراردادی کشور: جمهوری یوگوسلاو مقدونیه
  • نام محلی کشور: جمهوری مقدونیه
  • نام خلاصه شده: F.Y.R.O.M
  • نوع دولت: مردمسالاری
  • تقسیمات کشوری: ۳۴ شهرستان
  • تاریخ استقلال: ۱۷ سپتامبر ۱۹۹۱ (از یوگوسلاوی)
  • تعطیلی ملی: ۸ سپتامبر (روز استقلال ملی)
  • قانون اساسی:

در تاریخ ۱۷ نوامبر ۱۹۹۱ تنظیم شد و از ۲۰ نوامبر ۱۹۹۱ به اجرا درآمد. حزب دموکرات آلبانیاییهای مقدونیه که یکی از احزاب رسمی دولت مقدونیه است درخواست تغییر قانون اساسی را بصورتی که آنها را بصورت یک حزب خودمختار بشناسد کرده‌است.

  • سن رای دادن: ۱۸ سال به بالا
  • رئیس‌جمهور کنونی: بوریس ترایکووسکی (از ۱۵ دسامبر ۱۹۹۹)
  • نخست‌وزیر کنونی: لیوبکو گئورگیوسکی (از نوامبر ۱۹۹۸)
  • انتخاب هیئت دولت: با رای اعضای مجلس نمایندگان انتخاب می‌شوند.
  • انتخاب رئیس‌جمهور: با رای تمام مردم به مدت ۵ سال انتخاب می‌شود.
  • انتخاب نخست‌وزیر: توسط رئیس‌جمهور انتخاب می‌شود.
  • نتایج انتخابات پیشین: بوریس ترایکووسکی ۵۲٫۴٪ - پیتو پتکووسکی ۴۶٫۲٪
  • انتخابات مجلس نمایندگان:

این مجلس دارای ۱۲۰ کرسی است که ۸۵ کرسی توسط کاندیداهایی که از طرف مردم انتخاب می‌شوند پر شده و ۳۵ کرسی نیز مختص نمایندگان احزاب مختلف است. انتخابات مجلس هر ۴ سال یکبار انجام می‌شود.

  • پرچم: خورشید زردرنگ با پرتوهای درخشان در حال طلوع بر روی زمینه قرمز

اقتصاد[ویرایش]

  • رشد اقتصادی: ۲٫۵٪ در سال
  • راه‌های درآمد: کشاورزی ۱۳٪ - صنعت ۳۲٪ - خدمات ۵۵٪
  • نرخ تورم: ۱٪
  • نیروی کار: ۶۷۳۰۰۰ نفر
  • شغلها: کشاورزی ۳۲٪ - صنعت ۳۰٪ - آزاد ۳۸٪
  • درصد بیکاری: ۳۵٪
  • درصد مردم زیر خط فقر: ۳۰٫۲٪
  • سود سالانه: ۱٫۰۶ میلیارد دلار
  • هزینه سالانه: ۱ میلیارد دلار (۱۰۷ میلیون دلار هزینه پایتخت)
  • صنایع: زغال سنگ – کروم – سرب – روی – آلیاژ نیکل – منسوجات –صنایع چوب – تنباکو
  • نرخ رشد محصولات صنعتی: -۲٪ در سال
  • تولید برق سالانه: ۶٫۶۶۴ میلیارد کیلو وات ساعت
  • مصرف برق سالانه: ۶٫۱۹۸ میلیارد کیلو وات ساعت
  • منابع تولید برق: سوختهای فسیلی ۸۵٫۳۷٪ - منابع آبی ۱۴٫۶۳٪
  • فراورده‌های کشاورزی: برنج – تنباکو – گندم – ذرت – ارزن – پنبه – کنجد – برگ توت – مرکبات – سبزیجات
  • فراورده‌های دامی: گوشت گاو – گوشت خوک – ماکیان – گوشت گوسفند
  • صادرات: ۱٫۲ میلیارد دلار در سال
  • کالاهای صادره: غذا – آشامیدنی – تنباکو – صنایع دستی – آهن و فولاد
  • صادرات به کشورهای: آلمان ۲۱٪ - صربستان و مونتنگرو ۱۸٪ - آمریکا ۱۳٪ - یونان ۷٪ - ایتالیا ۶٪
  • واردات: ۱٫۵۶ میلیارد دلار در سال
  • کالاهای وارده: ماشین آلات و تجهیزات – سوخت – مواد غذایی – مواد شیمیایی
  • واردات از کشورهای: آلمان ۱۳٪ - صربستان و مونتنگرو ۱۳٪ - اسلوونی ۸٪ - اوکراین ۶٪ - ایتالیا ۶٪
  • دریافت وام بین‌المللی: ۱٫۷ میلیارد دلار
  • دریافت کمکهای مالی: تایوان ۱۰٫۵ میلیون دلار – انگلیس ۱۰۰ میلیون دلار
  • واحد پول: دینار مقدونیه = ۱۰۰ دنی

ارتباطات[ویرایش]

ترابری[ویرایش]

  • مسافت کل راه‌آهن: ۶۹۹ کیلومتر
  • مسافت قطار برقی: ۲۳۳ کیلومتر
  • مسافت کل راه زمینی: ۸۶۸۴ کیلومتر
  • مسافت راه زمینی آسفالته: ۵۵۴۰ کیلومتر
  • مسافت راه زمینی غیرآسفالته: ۳۱۴۴ کیلومتر
  • راه آبی: این کشور دارای راه آبی به دریاهای آزاد نیست و فقط دارای راه‌های ترابری در دریاچه‌ها است.
  • میزان خطوط لوله‌کشی: ۱۰ کیلومتر
  • تعداد فرودگاه‌ها: ۱۶ فرودگاه که از این تعداد فقط ۱۰ فرودگاه دارای باند فرود استاندارد هستند.

ارتش[ویرایش]

نیروی‌های نظامی: ارتش – نیروی دریایی – نیروی هوایی – نیروی پلیس

  • سن خدمت نظام وظیفه: ۱۹ سال
  • میزان قوای نظامی انسانی: ۵۴۵۸۵۲ نفر
  • تعداد نفرات مشمول نظام وظیفه: ۴۴۰۲۸۷ نفر
  • تعداد مشمولین خدمت در سال: ۱۷۹۴۲ نفر
  • میزان بودجه نظامی: ۷۷ میلیون دلار در سال (۲٫۵٪ از کل بودجه کشور)

مردم[ویرایش]

  • جمعیت: ۲۰۴۱۴۶۷ نفر (سال ۲۰۰۰)
  • نسبتهای سنی:

۰–۱۴: ۲۳٪ (مرد: ۲۴۸۴۰۰ نفر - زن: ۲۳۰۰۹۱ نفر) ۱۵–۶۴: ۶۷٪ (مرد: ۶۸۴۰۲۵ نفر - زن: ۶۷۸۰۱۴ نفر) بالای ۶۵: ۱۰٪ (مرد: ۸۹۵۳۹ نفر - زن: ۱۱۱۳۹۸ نفر)

  • سرعت رشد جمعیت: ۰٫۰۴٪
  • روند تولد: ۱۳٫۷۳ نفر از ۱۰۰۰ نفر
  • روند مرگ: ۷٫۶۹ نفر از ۱۰۰۰ نفر
  • روند مهاجرت: -۵٫۶۶ نفر از ۱۰۰۰ نفر
  • میزان مرگ ومیر نوزادان: ۱۳٫۳۵ نوزاد از ۱۰۰۰ نوزاد
  • میزان امید به زندگی: ۷۳٫۷۹ سال (۷۱٫۵۸ سال در مردان و ۷۶٫۱۹سال در زنان)
  • میزان بچه دار شدن: هر زن ۱٫۸۲ نوزاد
  • اقوام: مقدونیه‌ای ۶۶٫۶٪ - آلبانیایی ۲۲٫۷٪ - ترک ۴٪ - یونانی ۲٫۲٪ - صرب

۲٫۱٪ - نژادهای دیگر ۲٫۴٪

  • دینها: مسیحی (ارتدوکس) ۶۷٪ - مسلمان ۳۰٪ - دینهای دیگر ۳٪
  • زبانهای رسمی: مقدونیه‌ای ۶۸٪ - آلبانیایی ۲۵٪ - ترکی ۳٪ - صربی و کروات ۲٪، زبانهای دیگر ۲٪

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. "جمهوری مقدونیه به سرعت در مسیر عضویت در ناتو گام برمی‌دارد". 2017. خبرگزاری جمهوری اسلامی. Accessed November 21 2017. [۱].
  2. "جمهوری مقدونیه به سرعت در مسیر عضویت در ناتو گام برمی‌دارد". 2017. خبرگزاری جمهوری اسلامی. Accessed November 21 2017. [۲].
  3. "تلاش مقدونیه برای حل مناقشه "اسمی" با یونان". 2017. ایسنا. Accessed November 21 2017. [۳].
  4. همان منبع.
  5. همان منبع.
  6. همان منبع.
  7. " روزنامه اعتماد | شماره ۳۸۰۲ | ۱۳۹۶ سه شنبه ۱۹ اردیبهشت | صفحه ۱۱ ". 2017. Etemadnewspaper.Ir. Accessed November 21 2017.
  8. " روزنامه اعتماد | شماره ۳۸۰۲ | ۱۳۹۶ سه شنبه ۱۹ اردیبهشت | صفحه ۱۱ ". 2017. Etemadnewspaper.Ir. Accessed November 21 2017.
  9. 2017. Iribnews.Ir. Accessed November 21 2017. http://www.iribnews.ir/fa/news/1656440/­پارلمان-مقدونیه-دولت-جدید-را-تایید-کرد.