ایندرا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
ایندرا
دیواناگریइन्द्र یا इंद्र

ایندرا (به سانسکریت: इन्द्र ، इंद्र)(به تامیلی: இந்திரன)(به تایلندی: พระอินทร์)خدای آسمانها و جنگ در آئین هندو است. فصلی از کتاب ریگ ودا به نام اوست. او همسر ایندرانی و پدر آرجونا، جیانتا، میدوشا، جیانتی، دواسنا، رشابا، و والی است. در متن زرتشتی دینکرد، نیز نام او ذکر گشته‌است.

ایندیرا یکی از خدایان هندو-ایرانی است که خدای جنگاوری و طبقهٔ جنگاور بوده‌است.

از صفت‌های ایندرا vṛtrahan (بهرام) به معنای مانع‌شکن است. در دین زردشتی ایندرا (اِندَردیو) در زمرهٔ دیوان بشمار می‌رود و ضد نظم و ترتیب و مانع کستی بستن است و امشاسپند اردیبهشت به مقابله با او برمی‌خیزد.[۱]


در بخشی از منابع "ایندرا" مهم ترین خدای آیین ودایی آریایی های هند بوده است. وی " خدای روشنایی"، "باران"، "پاره کننده ابرها" و"شکافنده ی کوه ها" و" خدای رعد" است که با اژدهای "ورترا" یعنی "خدای تاریکی" و "قحطی" می جنگد و او را می کشد

مفهوم این دوگانگی در مذهب ودایی هند با مفهوم دوگانگی اوستا، بسیار همانند است، حتی واژه ورترا تقریبا همان واژه «ورثره» اوستاست که در سنسکریت و مذهب ودایی به صورت ورترا تلفظ می شود. به طور کلی از سرودهای ریگ ودا و گات های اوستا، چنین بر می آید که مذهب ودایی آریایی های هند و زرتشتیان ایران دارای ریشه یگانه ای بوده است. صاحب نظران عقیده دارند، ساخت کلامی وداها، بیش از اینکه به ریشه های ادبی سنسکریت نزدیک باشد با اوستا همانند است.

ورترا که به عقیده پیروان مذهب ودایی روح گناه و بدی بوده، در منطقه پنجاب و قندهار به عنوان نمادی غیر آریایی به شمار می آمده است.

منابع

  • پیس مالوری (۱۳۷۰سه گفتار دربارهٔ آریاییان، ترجمهٔ مسعود رجب‌نیا، تهران: یزدان، ص. ۱۱۱
  1. فرهنگ و زبان‌های ایران باستان-محبوبه خدایی-نشرپازینه-تهران ۱۳۸۸