آنتونیو نگری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

آنتونیو نگری (Antonio Negri)، فیلسوف مارکسیست پست مدرن، مدرس علوم سیاسی در دانشگاه پاریس و دانشگاه پادو در رم.

زندگی سیاسی و علمی[ویرایش]

در اوایل دهه ۱۹۶۰ میلادی دانشگاه پادوا در اقدامی بی سابقه نگری جوان را بر کرسی استادی نشاند. نگری دائماً خود را به معنایی که بیشتر کمونیست‌ها به رسمیت نمی‌شناسند کمونیست می‌خواند.

نگری با محکوم کردن حزب کمونیست نه تنها سرمایه را بلکه دولت را هم مورد انتقاد قرار می‌دهد؛ این طرح فکری او برای نجات مارکس از قرائت مارکسیستی شکل گرفت.

زندانی[ویرایش]

در روز ۱۲ دسامبر ۱۹۶۹ بمبی که از سوی فاشیست‌ها کارگذاشته شده بود، در میلان منفجر شد، ۱۲ نفر به قتل رسیدند و کمونیست‌ها عامل انفجار معرفی شدند.

در آوریل ۱۹۷۹ بیش از ۱۵۰۰ نفر دستگیر شدند که نگری هم از جمله آنها بود. نگری متهم بود که رهبری مخفیانه شبکه‌ای تروریستی را بر عهده دارد.او از اتهام رهبری و سازماندهی فعالیت‌های تروریستی تبرئه شد اما از نظر اخلاقی و عینی مسئول خشونت‌ها شمرده شد. او از زمانی که در زندان بود برای مطالعه اسپینوزا سود برد.

نماینده مجلس[ویرایش]

در سال ۱۹۸۳ با وجودی که هنوز محکومیت اش ادامه داشت از جانب حزب رادیکال به نمایندگی مجلس برگزیده شد و متعاقب آن از زندان خارج شد. اما چند ماه بعد مجلس مصونیت قضایی او را لغو کرد و نگری به جای این که به زندان بازگردد با یک قایق ماهیگیری به فرانسه گریخت. دادگاه او را غیاباً محکوم کرد.

در کنار فوکو[ویرایش]

او سرانجام در پاریس ماند و در کنار فوکو، دلوز و گتاری عضو حلقه روشنفکران فرانسوی شد. در آن سال‌ها به کارهای نظری پرداخت و در ماهیت سرمایه و اقتدار مرکزی دولت و ماهیت نیروهای دموکراتیک انقلابی همچون کارگران، شورشیان و فقرا تعمق کرد.

بازگشت به ایتالیا[ویرایش]

نگری در سال ۱۹۹۷ به ایتالیا بازگشت. او در تلاش بود تا دولت را راضی کند که در مورد صدها نفری که به خاطر قضایای دهه ۱۹۷۰ در زندان و تبعید مانده بودند به راه حلی سیاسی تن دردهد اما موفق نشد و در عوض خودش هم به ۱۳ سال زندان محکوم شد.

در همین دوره زندان بود که توانست کتابش را که یکی از برجسته‌ترین کتاب‌های قرن بیستم است کامل کند.

امپراتوری[ویرایش]

نگری که پس از ۲۴ سال زندان و تبعید، روز ۲۵ آوریل ۲۰۰۳ آزاد شد، در سال ۲۰۰۲ با همکاری مایکل هارت (Michael Hardt) کتابی را با عنوان امپراتوری (Empire) انتشار داد که منتقدان از آن به عنوان «مانیفست تازه کمونیستی» در دوران جهانی شدن سرمایه نام می‌برند.این کتاب همچنین با انتقادات زیادی مواجه شده است. این کتاب یکی از پرفروش‌ترین کتاب‌های اروپا بوده‌است.

او در این کتاب، پایان دوران «پرولتاریای سنتی» و آغاز دوران «پرولتاریای کامپیوتری» را مطرح می‌کند.

سفر به ایران[ویرایش]

نگری در ژانویه ۲۰۰۴ به ایران آمد و در مرکز بین‌المللی گفتگوی تمدن ها، خانه هنرمندان و دفتر انتشارات قصیده سرا سخنرانی کرد.

آثار[ویرایش]

از وی تا کنون این آثار به فارسی ترجمه و منتشر شده است:

  • «امپراتوری»، مایکل هارت و آنتونیو نگری، ترجمه‌ی رضا نجف‌زاده، چ۱: نشر قصیده‌سرا (۱۳۸۴)، چ۲: نشر آشیان (۱۳۹۱).
  • «بازگشت به آینده»، گزیده‌ی مقاله‌ها و مصاحبه‌ها، ژیل دلوز، آنتونیو نگری، مایکل هارت، ترجمه‌ی رضا نجف‌زاده، نشر گام نو، (۱۳۸۵).
  • «انبوه خلق: جنگ و دموکراسی در عصر امپراطوری»، مایکل هارت و آنتونیو نگری، ترجمه‌ی رضا نجف‌زاده، نشر نی (۱۳۸۶).
  • «کار دیونیسوس: نقدی بر ساخت حقوقی دولت مدرن و پسامدرن»، مایکل هارت و آنتونیو نگری، ترجمه‌ی رضا نجف‌زاده، نشر نی (۱۳۸۸).
  • «فضاهای جدید آزادی، خطوط جدید اتحاد»، فلیکس گتاری و آنتونیو نگری، ترجمه‌ی ایمان گنجی و کیوان مهتدی، نشر روزبهان (۱۳۹۱).
  • «اعلامیه»، مایکل هارت و آنتونیو نگری، ترجمه‌ی پویا غلامی و پیمان غلامی، جزوه‌ی الکترونیکی، انتشار اینترنتی (۱۳۹۲).

آثار[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]