ایل سنگسری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از عشایر ایل سنگسر)
پرش به: ناوبری، جستجو
نمایی از گوت (سیاه چادر عشایر ایل سنگسر) در ییلاق دماوند

عشایر ایل سنگسری[ویرایش]

شهر مهدی شهر (سنگسر سابق) مرکز شهرستان مهدیشهر، خاستگاه ایل سنگسری است که خانوارهای عشایری از اواخر شهریور تا اواسط خرداد ماه در آن سکونت دارند.[۱]

سنگسری‌ها شاخص‌ترین کوچندگان دامنه‌های البرز هستند. آنها طولانی‌ترین مسیر کوچ جهان را طی می‌کنند به طوری که فاصلهٔ دورترین نقطهٔ ییلاقی و قشلاقی آنان به بیش از ۱۵۰۰ کیلومتر می‌رسد.[۲] برنارد هوکارد محقق مشهور اروپایی نیز معتقد است عشایر ایل سنگسری طولانی‌ترین مسیر کوچ رو جهان را دارا هستند.

نظر اندیشمندان دربارهٔ ایل سنگسر[ویرایش]

برنارد هورکاد رئیس انجمن ایرانشناسان اروپا:

اردوهای تابستانی (خیل‌های) سنگسری‌ها به لحاظ وسعت و تجمل، از شکوه و جلوه خاصی برخوردار است.[۳]

دکتر مرتضی فرهادی، جامعه‌شناس ایرانی:

خط تولید پنیر و روغن در بین عشایر سنگسری به قدری تکامل یافته و متنوع است که لازم است کارخانه‌های نوین لبنیات سازی ایران از آن درس بگیرند.[۳]

سیاه چادر (گوت)[ویرایش]

سیاه چادر همانا خانه عشایر ایل سنگسر در دوره ییلاق است که بایستی ضمن استحکام و ماندگاری در برابر تابش آفتاب، از ساکنین چادر در مقابل خطرات گوناگون محافظت کند. گوت نام سیاه چادر عشایر ایل سنگسر است که از پشم بز بافته می‌شود.

سیاه چادر عشایر سنگسری که «گوت» نام دارد منحصر به فرد است و در مقایسه با سیاه چادر دیگر عشایر ایران از ساختار ویژه‌ای برخوردار است.

تقسیمات داخلی سیاه چادر سنگسری همسان معماری ایرانی است. پلاس سنگسری کف آن را مفروش و دیوارهای نقش دار، فضای داخل چادر را به محل میهمانان، خانواده و آشپزخانه تقکیک می‌کنند. دست بافته‌ها و آویزه‌های بسیاری که دارای نقش و رنگ هستند در داخل چادرها کاربرد دارند.

پوشاک زنان عشایر ایل سنگسر[ویرایش]

در گذشته‌های نه چندان دور، زنان سخت کوش ایل سنگسر علاوه بر رسیدگی به امور خانه، بخش مهمی از بار اقتصادی خانواده را با بافت انواع پارچه‌های پشمی و ابریشمی و پارچه‌های ظریف برای مصارف تخصصی گوناگون بر دوش می‌کشیدند.

از جمله این پارچه‌ها می‌توان نمونه‌های زیر را برشمرد:

سرگیرا sar gira (سگیرا)، پارچه پشمینه ظریف که زنان سنگسری درگذشته از آن به عنوان چادر استفاده می‌کردند.

کژین شوی kajin shevi، نوعی پارچه ابریشمین که تن‌پوش زنان سنگسری بوده است.

مکنه makene یا مقنعه، که کاربرد آن نظیر مقنعه امروزی بوده است، با این تفاوت که مکنه معمولاً با نوعی سوزن دوزی ظریف و منحصر به فرد همراه است و به آن «ساخته مکنه» گفته می‌شود.

فراخ شوال ferakh sheval که دامن گلدار و چند لایه زنان سنگسری بوده است.[۴]

شاید اکنون نیز بتوان در سکوت راز آلود شب‌های شهر، صدای کوبه‌های دفتین یا کارگاه پارچه بافی خانگی را از ورای پنجره یک خانه گلی در کوچه‌های مهدیشهر (سنگسر) شنید.

محصولات تولیدی عشایر سنگسر[ویرایش]

محصولات لبنی[ویرایش]

عشایر ایل سنگسری از شیر گوسفند و بز، بیش از ۳۲ نوع محصول لبنی تولید می‌کنند که برخی از آنها همچون وارهون (روغن زرد)، آریشه و لورئین در نوع خود منحصر به فرد است. لازم بذکر است آریشه غذای کامل بحساب می‌آید زیرا حاوی مقادیر زیادی کلسیم و منیزیم می‌باشد.

همچنین آنان در تولید نوعی شکلات محلی به نام چیکو تبحر خاصی دارند. چیکو و روغن زرد که ماحصل تلاش عشایر ایل سنگسر است، بخشی از سوغات مهدیشهر را تشکیل می‌دهد.

از دیگر فراورده‌های لبنی عشایر سنگسر می‌توان به شیر، ماست، توک، کره، خورش، رهون، درنه، سزمه، دوونه (کشک)، سه جو، تفره و … اشاره کرد.[۵]

صنایع دستی[ویرایش]

از صنایع دستی منحصر به فرد و شاخص عشایر سنگسری می‌توان به چنگوم، پلاس و … اشاره کرد. چنگوم نوعی آویز مخصوص زنان و پلاس نوعی زیرانداز رنگارنگ است.

محصولات گوشتی[ویرایش]

نژاد گوسفند سنگسری، متعلق به عشایر ایل سنگسر است. گوشت این نژاد از حیث پرواری بی‌نظیر است بطوریکه، محصول گوشت تقریباً ۶۰٪ از وزن گوسفند پیش از ذبح را تشکیل می‌دهد.[۶]

جشن‌ها و آیین‌های ایل سنگسر[ویرایش]

جشن نرون[ویرایش]

جشن نرون یکی از جشنهای کهن و اساطیری ایل سنگسر است. نرون یا انیران به معنای روشنایی بی پایان است. جشن نرون در مهدیشهر و بخصوص در بین عشایر ایل سنگسر از تاریخ ۶ شهریور شروع شده و به مدت یک هفته ادامه می‌یابد.

در این جشن گوسفندان نر زیبا و از نژاد اصیل قوچ سنگسری را آذین می‌کنند و در فضایی وسیع رهایشان می‌کنند. آنگاه انار را بر شاخ شان می‌کوبند تا تکه‌تکه شود و بعد آنها را رها می‌کنند تا در گله ازدیاد نسل کنند. فلسفه تکه‌تکه شدن انار همانا ازدیاد بیش از پیش نسل در دامهای سنگسری است.

همچنین شب نرون پایان سال حساب و کتاب گله داریست.

جشن مهرگان[ویرایش]

جشن تیرگان[ویرایش]

جشن تیرگان در میان سنگسری‌ها به جشن تیر مُ ای سیزده مشهور است. در سیزدهمین روز از ماه تیر تقویم سنگسری (مصادف با ۷آبان ماه شمسی)، خانواده‌ها به دیدار بزرگ فامیل می‌روند، اشعاری از فردوسی و حافظ و افسانه‌های کهن منطقه سنگسر می‌خوانند و بدین شکل این جشن باستانی را پاسداری می‌کنند. در این جشن غذای محلی به نام «سیزده تامو» پخت می‌شود.[۷]

قلمرو ایل سنگسر[ویرایش]

امروزه بخش‌هایی از مراتع استان‌های سمنان، تهران، قزوین، قم، مرکزی، مازندران، گلستان، گیلان، خراسان رضوی، خراسان شمالی و خراسان جنوبی، و اصفهان همچنان در اختیار عشایر ایل سنگسر قرار دارد.[۲]

نگارخانه[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. «قشلاق عشایر سنگسری»(فارسی)‎. سایت شورای شهر مهدیشهر. بازبینی‌شده در ۳۱ تیر ۱۳۹۰. 
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ «قلمرو ایل سنگسر»(فارسی)‎. مهدیشهر نیوز، ۱ آبان ۱۳۸۸. بازبینی‌شده در ۳۱ تیر ۱۳۹۰. 
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ {{کتاب ایل سنگسری (کتاب) نویسنده: علیرضا شاه حسینی انتشارات حبله رود ویرایش ۲ سال ۱۳۹۰}}
  4. پاکزادیان، حسن. نقش مایه‌های باستانی در فرهنگ و آثار ایل سنگسر. تألیف حسن پاکزادیان. سال ۱۳۸۸، چاپ اول.
  5. «زنجیره تهیه فراورده‌های لبنی». ۲۷ فروردین ۱۳۸۵. بازبینی‌شده در ۴ مرداد ۱۳۹۰. 
  6. طاهری ۱۴۳.
  7. «شب نشینی سنگسری‌ها در آیین باستانی”تیر مُ ای سیزده”». مهدیشهر نیوز، ۸ آبان ۱۳۹۱. 

پیوند به بیرون[ویرایش]