ایبوپروفن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
فارسیfrançais
ایبوپروفن
سامانه‌شناسی نام (آیوپاک)
(RS)-۲-(۴-(۲-methylpropyl)phenyl)propanoic acid
داده‌های بالینی
نام تجاری Advil, Brufen, Motrin, Nurofen, etc.
AHFS/Drugs.com monograph
مدلاین پلاس a682159
Licence data US FDA:link
رده بارداری D(US)
تجویز Oral, rectal, topical, and intravenous
داده‌های فارماکوکینتیکی
فراهمی زیستی ۴۹–۷۳٪
پیوند پروتئینی ۹۹٪
متابولیسم Hepatic (CYP2C9)
نیمه‌عمر ۱٫۸–۲ h
دفع Renal
شناسه
شماره سی‌ای‌اس 15687-27-1 YesY
کد ATC C01EB16 G02CC01 (WHO)‎ M01AE01 (WHO)‎ M02AA13 (WHO)‎
پاب‌کم CID 3672
IUPHAR ligand ۲۷۱۳
بانک‌دارو DB01050
کم‌اسپایدر 3544 YesY
UNII WK2XYI10QM YesY
KEGG D00126 YesY
ChEBI CHEBI:۵۸۵۵ YesY
ChEMBL CHEMBL521 YesY
داده‌های شیمی
فرمول C۱۳H۱۸O۲ 
وزن مولکولی ۲۰۶٫۲۹ g/mol
SMILES eMolecules & PubChem
Physical data
دمای ذوب ۷۶ °C (169 °F)
 YesY(what is this?)  (verify)

ایبوپروفن (به انگلیسی: Ibuprofen)

رده درمانی: مسکن، ضد التهاب اشکال دارویی: قرص ، شربت

موارد مصرف[ویرایش]

ایبوپروفن یا بروفن داروی ضدالتهاب غیراستروئیدی است که برای تسکین علائم آرتریت (التهاب مفصل)، دیسمنوره (قاعدگی دردناک)، حملات نقرس و آسیب‌های حین ورزش و نیز به عنوان تب‌بر و ضد درد به ویژه در دردهای ناشی از التهاب استفاده می‌شود.

این دارو بیشتر با نام تجاری بروفن (Brufen) شناخته می‌شود. ادویل (ایبوپروفن)، موترین (Motrin) و نورفن (Nurofen) از دیگر نام‌های ژنریک آن هستند.

سازمان بهداشت جهانی بروفن را در فهرست داروهای اساسی قرار داده است. این فهرست داروهایی را در بر می‌گیرد که باید در هر مرکز درمانی موجود باشند[۱].

مشخصات[ویرایش]

فرمول شیمیایی بروفن C۱۳H۱۸O۲ است. نقطه ذوب آن ۷۶ درجه سانتی‌گراد و درصد چسبندگی آن به پروتئین پلاسما ۹۹٪ است. از طریق ادرار دفع می‌شود و نیمه عمر (داروشناسی) آن حدود ۲ ساعت است. در سه فرم خوراکی، موضعی (پماد) و مقعدی (شیاف) موجود است. پماد بروفن برای آسیب‌دیدگی‌های هنگام ورزش استفاده می‌شود.

تاریخچه[ویرایش]

بروفن در دههٔ ۱۹۶۰ توسط گروهی به سرپرستی استوارت آدامز در انگلیس اختراع[۲] و در سال ۱۹۶۹ به عنوان علاجی برای آرتریت روماتوئید وارد داروخانه‌های بریتانیا و آمریکا شد. گروه بوتس[۳] شرکت سازندهٔ بروفن در سال ۱۹۸۷ جایزهٔ ملکه برای دستاوردهای فنی[۴] را برای ساخت این دارو دریافت کرد.[۵]

مصرف[ویرایش]

بروفن در دوز ۲۰۰ تا ۴۰۰ میلی‌گرم در بیشتر کشورها بدون نسخه فروخته می‌شود. مدت تأثیر آن با توجه به مقدار از ۴ تا ۸ ساعت متغیر است. مقدار مصرف با توجه به شدت علائم بیماری و وزن بدن تعیین می‌شود؛ معمولاً ۲۰۰ تا ۴۰۰ میلی‌گرم (کودکان ۵-۱۰ م. گ\ک. گ) در ۴ تا ۶ ساعت و تا حداکثر ۸۰۰ تا ۱۲۰۰ میلی‌گرم در روز. با تجویز پزشک حد نهایی مصرف روزانه ممکن است تا ۳۲۰۰ م. گ افزایش یابد.

بر پایه تحقیقی بروفن در کاهش دردهای پس از جراحی از ترامادول مؤثرتر است.[۶]

بروفن به دلیل خصوصیات ضدالتهابی‌اش گاهی برای درمان آکنه نیز استفاده می‌شود. برخی تحقیقات نشان می‌دهد که مصرف طولانی مدت آن احتمال ابتلا به پارکینسون را کاهش می‌دهد. همچنین ممکن است در هیپوتانسیون اورتواستاتیک (افت ناگهانی فشار خون در هنگام ایستادن) نیز مفید باشد.

عوارض جانبی[ویرایش]

مصرف دراز مدت بروفن مانند سایر ضدالتهاب‌های غیراستروئیدی خطر حمله قلبی را بالا می‌برد[۷][۸].

بروفن در ایران به شکل قرص‌های ۲۰۰ و ۴۰۰ میلی‌گرمی موجود است. در برخی کشورها مانند اسپانیا قرص‌های ۶۰۰ و در مکزیک ۸۰۰ م. گ آن نیز فروخته می‌شود. در آلمان نیز کپسول‌های ۶۰۰ و ۸۰۰ م. گ با نسخه فروخته می‌شود، در حالی‌که قرص‌های ۴۰۰ م. گ نیاز به نسخه ندارد. در ایالات متحده نیز از ۱۹۸۴ تاکنون بدون نسخه در دسترس است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

Ibuprofène
Structure des énantiomères R (en haut) et S (en bas) de l'acide 2-[4-(2-méthylpropyl)phényl]propanoïque  Représentation tridimensionnelle de la molécule
Structure des énantiomères R (en haut) et S (en bas) de l'acide 2-[4-(2-méthylpropyl)phényl]propanoïque
Ibuprofen-3D-vdW.png
Représentation tridimensionnelle de la molécule
Identification
Nom UICPA acide (RS)-2-[4-(2-méthylpropyl)phényl]propanoique
No CAS 15687-27-1 (RS)
51146-56-6 (D) ou S(+)
51146-57-7 (L) ou R(–)
No EINECS 239-784-6
Code ATC C01EB16, G02CC01, M01AE01, M01AE14, M02AA13
DrugBank APRD00372
PubChem 3672
SMILES
InChI
Apparence cristaux incolores
Propriétés chimiques
Formule brute C13H18O2  [Isomères]
Masse molaire[1] 206,2808 ± 0,0123 g/mol
C 75,69 %, H 8,8 %, O 15,51 %,
pKa 4,54 à 25 °C
Propriétés physiques
fusion 76 °C[2]
Solubilité 0,043 mg·ml-1 eau à 37 °C.
Sol. dans la plupart des solvants organiques.
Masse volumique 0,2 à 0,6 g·cm-3
Pression de vapeur saturante 0,000012 hPa à 25 °C
Précautions
Directive 67/548/EEC
Nocif
Xn



Écotoxicologie
DL50
  • 1 600 mg·kg-1 rats oral,
  • 320 mg·kg-1 souris i.p.
  • 1 300 mg·kg-1 rats subcutané
Données pharmacocinétiques
Biodisponibilité 49–73 %
Métabolisme Hépatique
Demi-vie d’élim. 1.8–2 heures
Excrétion

Rénal

Considérations thérapeutiques
Voie d’administration Oral, rectal
Unités du SI et CNTP, sauf indication contraire.

L'ibuprofène est la dénomination commune internationale de l'acide alpha-méthyl-[4-(2-méthylpropyl)phényl]propanoique. Il s'agit de la substance active d'un médicament AINS (anti-inflammatoire non stéroïdien) utilisé pour soulager les symptômes de l'arthrite, de la dysménorrhée primaire, de la pyrexie ; et comme analgésique, spécialement en cas d'inflammation.

L'ibuprofène a été développé par les chercheurs de chez Boots, dans les années 1960, à la suite d'un test systématique des propriétés antipyrétiques et analgésiques de 600 molécules potentielles. Il est commercialisé sous divers noms commerciaux, par exemple Brufen, Advil, Nurofen, Upfen, Motrin, Algifen, Algifor...

Indications

Comprimés d'ibuprofène, 200 mg

L'ibuprofène est un anti-inflammatoire non stéroïdien. Il est indiqué, chez l'adulte et l'enfant, dans le traitement de courte durée de la fièvre ou de douleurs telles que maux de tête, états grippaux, douleurs dentaires, courbatures et règles douloureuses.

Il est contre-indiqué chez l'enfant en cas de varicelle et chez la femme enceinte au-delà de six mois, le paracétamol étant plus indiqué dans ces deux cas[3].

Mécanisme d'action

L'ibuprofène est un inhibiteur non sélectif de la prostaglandine synthase, également appelée cyclo-oxygénase (COX). Cette enzyme catalyse la première étape de la synthèse des médiateurs de l'inflammation : prostaglandines et thromboxanes. L'ibuprofène, comme de nombreux autres AINS, limite ainsi l'activation de cette voie par un mécanisme d'inhibition des deux familles de cyclo-oxygénase.

Effets secondaires

Les principaux effets secondaires indésirables de l'ibuprofène sont les suivants : gastrite, stomatite (inflammation de la bouche et des gencives), douleurs abdominales, voire ulcération du tube digestif au-delà de 400 mg. Dans certains cas il apparaît : jaunisse, céphalées (maux de tête), bourdonnements d'oreille, somnolence et confusion. Enfin, des manifestations allergiques cutanées et de l'asthme sont parfois observés. L'ibuprofène ne doit pas être associé à un traitement au lithium. En cas de doute, il convient de consulter le médecin traitant. Il ne doit pas être utilisé chez la femme enceinte durant le troisième trimestre de grossesse à cause des risques cardio-vasculaires sur le fœtus (fermeture du canal artériel), et de manière générale le paracétamol doit lui être préféré durant toute la grossesse. Il peut être utilisé lors de l'allaitement s'il n'y a pas d'autre solution et après consultation chez un médecin.

Ces effets indésirables sont la conséquence, notamment, du mécanisme d'inhibition non sélectif.

Contre-indications

La prise d'ibuprofène est déconseillée aux enfants en cas de varicelle. En effet le médicament réagit avec la maladie et « la fait pénétrer plus profondément dans la peau[4] ».

Grossesse

À partir du 6e mois de grossesse, la prise d'ibuprofène est fortement déconseillée, comme celle de tous les anti-inflammatoires non stéroïdiens (AINS) en général (comme l'aspirine par exemple). En effet à partir de cette période les risques de malformations sont d'autant plus importants que la prise est proche de l'accouchement. Le fœtus serait exposé à des risques d'insuffisance rénale et cardiaque, voire de fausse couche dans les cas extrêmes.

Photosensibilité

Lors d'une exposition aux UV de type A, l'ibuprofène peut provoquer par photosensibilisation des réactions photochimiques menant à un coup de soleil.

Stéréochimie

Vue en perspective de l'énantiomère R de l'ibuprofène.

Seul l'énantiomère de configuration S de la molécule possède une activité médicamenteuse efficace. En effet l'énantiomère R est trois fois moins puissant.

Enantiomère de Ibuprofène
(R)-Ibuprofen Structural Formula V1.svg
(R)-Ibuprofène
(S)-Ibuprofen Structural Formula V1.svg
(S)-Ibuprofène

Disponibilité

  • Algérie : sirop pour enfant, 200 mg, 400 mg et 600 mg en vente libre.
  • Belgique : certaines formes sont en vente libre, d'autres nécessitent une ordonnance.
  • Québec : sirop pour enfant et 200 mg en vente libre, 400 mg sous conseil avec pharmacien, 600 mg sous prescription du médecin.
  • France : 200 mg en vente libre, 400 mg en vente libre mais en conditionnement limité.
  • Suisse : sirop pour enfant, 200 mg en vente libre, 400 mg en vente libre mais en conditionnement limité, 600 mg sous prescription du médecin.
  • Maroc : sirop pour enfant, 200 mg et 400 mg en vente libre ; le 600 mg n'est pas commercialisé.

Noms commerciaux

Classe : AINS, Sous classe : Profène.

Divers

L'ibuprofène fait partie de la liste des médicaments essentiels de l'Organisation mondiale de la santé (liste mise à jour en avril 2013)[5].

Liens externes

Sur les autres projets Wikimedia :

Compendium suisse des médicaments : spécialités contenant Ibuprofène

Notes et références

  1. Masse molaire calculée d’après « Atomic weights of the elements 2007 », sur www.chem.qmul.ac.uk.
  2. (en) « Ibuprofen » sur ChemIDplus, consulté le 26 août 2009
  3. « ADVIL 400 mg - EurekaSante.fr par VIDAL », sur Eurekasante.fr par Vidal (consulté le 17 mars 2016)
  4. « Ibuprofène et varicelle : une mère dénonce les dangers sur Facebook », sur ladepeche.fr (consulté le 13 avril 2016)
  5. (en) « WHO Model List of Essential Medicines, 18th list » [PDF], (consulté le 2 juin 2014)

Articles connexes