پرش به محتوا

داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
داروی ضدالتهاب غیراستروئیدی
کلاس دارویی
قرص‌های پوشش داده شده ۲۰۰ میلی‌گرمی خوراکی ایبوپروفن، یک NSAID رایج
شناسه‌های دسته‌بندی
تلفظ‎/ˈɛnsɛd/‎ EN-sed
مشابهداروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی/مسکن‌ها (NSAIA)، داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIMs)
موارد مصرفمسکن (دارو)، تب‌بر، ضدالتهاب
کد ای‌تی‌سیM01A
مکانیسم عملبازدارنده آنزیم
هدف زیستیCOX-1 و COX-2
داده‌های بالینی
وب‌ام‌دیRxList
در ویکی‌داده

داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی به اختصار NSAID عضوی از یک دسته دارویی درمانی هستند که درد را کاهش می‌دهند،[۱][۲] التهاب را کم می‌کنند، تب را پائین می‌آورند،[۳] و از تشکیل لخته‌های خونی پیشگیری می‌کنند. عوارض جانبی به نوع دارو، دوز و مدت زمان مصرف آن بستگی دارد، اما تا حد زیادی شامل افزایش خطر زخم‌ها و خون‌ریزی‌های دستگاه گوارش، حمله قلبی و بیماری کلیوی است.[۴][۵] برجسته‌ترین NSAIDها عبارتند از آسپرین، ایبوپروفن، دیکلوفناک و ناپروکسن که همگی در اکثر کشورها بدون نسخه در دسترس هستند.[۶] (پاراستامول (استامینوفن) عموماً یک NSAID محسوب نمی‌شود زیرا فعالیت ضدالتهابی خفیفی دارد.[۷][۸]) اصطلاح غیراستروئیدی که از حدود سال ۱۹۶۰ شایع شد، این داروها را از کورتیکواستروئیدها متمایز می‌کند، کورتیکواستروئیدها دسته دیگری از داروهای ضدالتهابی هستند،[۹] و پس‌از اینکه در سال ۱۹۴۸ معرفی شدند، در دهه ۱۹۵۰ به دلیل مصرف بیش از حد و مشکلات ناشی از عوارض جانبی، شهرت بدی کسب کردند.[۱۰][۱۱][۱۲]

NSAIDها با مهار فعالیت آنزیم‌های سیکلواکسیژناز (ایزوآنزیم‌های COX-1 و COX-2) عمل می‌کنند. در سلول‌ها، این آنزیم‌ها در سنتز واسطه‌های بیولوژیکی کلیدی، یعنی پروستاگلاندین‌ها، که در التهاب نقش دارند، و ترومبوکسان‌ها که در لخته شدن خون نقش دارند، دخیل هستند.

به‌طور کلی، دو نوع NSAID موجود است: غیرانتخابی و انتخابی برای COX-2؛[۱۳] اکثر NSAIDها غیرانتخابی هستند و فعالیت هر دو آنزیم COX-1 و COX-2 را مهار می‌کنند. این NSAIDها همچنین، ضمن کاهش التهاب، تجمع پلاکت‌ها را مهار می‌کنند و خطر زخم‌ها و خون‌ریزی‌های دستگاه گوارش را افزایش می‌دهند.[۱۳] مهارکننده‌های انتخابی COX-2 عوارض جانبی گوارشی کمتری دارند، اما باعث افزایش احتمال ترومبوز می‌شوند و برخی از این عوامل خطر سکته قلبی را به میزان قابل توجهی افزایش می‌دهند. در نتیجه، برخی از مهارکننده‌های انتخابی COX-2 - مانند روفکوکسیب - به دلیل خطر بالای بیماری‌های عروقی تشخیص‌داده‌نشده، دیگر استفاده نمی‌شوند.[۱۳] این تأثیرات متفاوت به دلیل نقش‌ها و محل‌های بافتی متفاوت هر ایزوآنزیم COX است.[۱۳] NSAIDها با مهار فعالیت فیزیولوژیکی آنزیم COX، ممکن است تأثیرات زیان‌باری بر عملکرد کلیه داشته باشند،[۱۴] و شاید در نتیجه احتباس آب و سدیم و کاهش جریان خون کلیوی، منجر به مشکلات قلبی شوند.[۱۵] علاوه‌بر این، NSAIDها می‌توانند تولید اریتروپویتین را کُند کرده و منجر به کم‌خونی شوند، زیرا هموگلوبین برای تولید این هورمون به آن نیاز دارد.

کاربردهای پزشکی

[ویرایش]

NSAIDها اغلب برای درمان بیماری‌های حاد یا مزمن که در آنها درد و التهاب وجود دارد، پیشنهاد می‌شوند. NSAIDها معمولاً برای تسکین علامتی بیماری‌های زیر استفاده می‌شوند:[۱۶][۱۷][۱۸]

درد مزمن و درد مرتبط با سرطان

[ویرایش]

اثربخشی NSAIDها برای درمان درد مزمن غیرسرطانی و درد مرتبط با سرطان در کودکان و نوجوانان مشخص نیست.[۲۵][۲۶] تعداد کافی از کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل‌شده با کیفیت بالا انجام نشده است.[۲۵][۲۶]

التهاب

[ویرایش]

تفاوت در فعالیت ضدالتهابی میان NSAIDهای مختلف اندک است، اما از نظر پاسخ درمانی و تحمل این داروها، تنوع قابل توجهی بین بیماران مختلف وجود دارد. حدود ۶۰٪ از بیماران به هر نوع NSAID پاسخ خواهند داد؛ از دیگر بیماران، کسانی که به یک نوع پاسخ نمی‌دهند، ممکن است به نوع دیگر این داروها به‌خوبی پاسخ دهند. تسکین درد بلافاصله پس‌از مصرف اولین دوز آغاز می‌شود و تأثیر کامل ضددرد معمولاً باید طی یک هفته حاصل شود، در حالی که تأثیر ضدالتهابی ممکن است تا سه هفته مشخص نشود (یا از نظر بالینی قابل ارزیابی نباشد). اگر پاسخ‌های مناسب درون این بازه‌های زمانی حاصل نشود، باید نوع دیگری از NSAID امتحان شود.[۱]

درد جراحی

[ویرایش]

درد پس‌از جراحی می‌تواند قابل توجه باشد و بسیاری از افراد به داروهای مسکّن قوی مانند اوپیوئیدها نیاز دارند. شواهدی با قطعیت پائین نشان می‌دهد که شروع زودهنگام داروهای مسکّن NSAID در بزرگسالان، پیش‌از جراحی، ممکن است به کاهش درد پس‌از جراحی، و همچنین کاهش دوز یا مقدار مصرف داروهای اوپیوئیدی مورد نیاز پس‌از جراحی کمک کند.[۲۷] هرگونه افزایش خطر خون‌ریزی ناشی از جراحی، خون‌ریزی دستگاه گوارش، انفارکتوس میوکارد یا آسیب به کلیه‌ها به خوبی مورد مطالعه قرار نگرفته است.[۲۷] هنگامی که این داروها در ترکیب با پاراستامول استفاده شوند، تأثیر ضددرد بر درد پس‌از جراحی ممکن است بهبود یابد.[۲۸]

آسپرین

[ویرایش]

آسپرین، تنها نوع NSAIDها است که قادر به مهار غیرقابل برگشت آنزیم COX-1 بوده، همچنین از طریق مهار تجمع پلاکتی به‌عنوان آنتی‌ترومبوز نیز تجویز می‌شود. این موضوع برای مدیریت ترومبوز شریانی و پیشگیری از عوارض جانبی قلبی‌عروقی مانند حملات قلبی مفید است. آسپرین با مهار عملکرد ترومبوکسان A2، تجمع پلاکت‌ها را مهار می‌کند.[۲۹]

دندان‌پزشکی

[ویرایش]

NSAIDها در مدیریت درد دندان پس‌از پروسیجرهای تهاجمی دندان‌پزشکی مانند کشیدن دندان مفید هستند.[۳۰] در صورت عدم منع مصرف، به دلیل تأثیر ضدالتهابی که ارائه می‌دهند، نسبت به استفاده از پاراستامول به‌تنهایی ارجحیت دارند.[۳۱] شواهد ضعیفی وجود دارد که نشان می‌دهد مصرف داروهای ضددرد پیش‌از جراحی می‌تواند مدت زمان درد پس‌از اقدامات مرتبط با جاگذاری اسپیسرهای ارتودنسی تحت بی‌حسی موضعی را کاهش دهد.[۳۲]

بیماری آلزایمر

[ویرایش]

بر اساس مطالعات مشاهده‌ای و کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل‌شده، استفاده از NSAIDها به منظور درمان یا پیشگیری از بیماری آلزایمر مؤثر نیست.[۳۳][۳۴]

موارد منع مصرف

[ویرایش]

افرادی که دارای شرایط زیر هستند، ممکن است با احتیاط از NSAIDها استفاده کنند:

  • افراد بالای ۵۰ سال، و افرادی که سابقه خانوادگی مشکلات گوارشی دارند[۱۷]
  • افرادی که سابقه مشکلات گوارشی ناشی از مصرف NSAIDها را داشته‌اند[۱۷]

NSAIDها معمولاً باید در افراد دارای شرایط زیر اجتناب شوند:

عوارض جانبی

[ویرایش]

استفادهٔ گسترده از NSAIDها به این معنی است که عوارض جانبی این داروها به‌طور فزاینده‌ای شایع شده‌اند. مصرف NSAIDها خطر بروز طیف وسیعی از مشکلات گوارشی، بیماری‌های کلیه و عوارض قلبی‌عروقی را افزایش می‌دهد.[۳۹][۴۰] از آن‌جایی که این داروها معمولاً برای تسکین درد پس‌از جراحی استفاده می‌شوند، شواهدی دال بر افزایش خطر عوارض کلیوی وجود دارد.[۴۱] استفاده از آن‌ها پس از جراحی دستگاه گوارش، با توجه به شواهد متناقض دربارهٔ افزایش خطر نشت از هرگونه آناستوموز روده‌ای، همچنان موضوعی بحث‌برانگیز است.[۴۲][۴۳][۴۴]

تخمین زده می‌شود که ۱۰ تا ۲۰ درصد از افرادی که NSAID مصرف می‌کنند، دچار سوءهاضمه می‌شوند. در دههٔ ۱۹۹۰، دوزهای بالای NSAIDهای تجویزی با عوارض جدی دستگاه گوارش فوقانی، از جمله خون‌ریزی، همراه بود.[۴۵]

NSAIDها، مانند تمام داروها، ممکن است با سایر داروها تداخل داشته باشند. برای مثال، مصرف هم‌زمان NSAIDها و آنتی‌بیوتیک‌های کینولون ممکن است خطر عوارض دستگاه عصبی مرکزی ناشی از کینولون‌ها، از جمله تشنج را افزایش دهد.[۴۶][۴۷]

در مورد مزایا و خطرات NSAIDها برای درمان درد مزمن عضلانی‌اسکلتی اختلاف‌نظر وجود دارد. هر دارو دارای یک پروفایل مزیت–خطر است و باید تعادل میان خطر عدم درمان و خطرات بالقوهٔ رقابتی درمان‌های مختلف در نظر گرفته شود.[۴۸] برای افراد بالای ۶۵ سال، تعادل میان مزایای داروهای تسکین‌دهندهٔ درد مانند NSAIDها و احتمال عوارض جانبی آن‌ها هنوز به‌خوبی تعیین نشده است.[۴۹]

شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد برای برخی افراد، مصرف NSAIDها (یا دیگر داروهای ضدالتهابی) ممکن است در آغاز درد مزمن نقش داشته باشد.[۵۰]

عوارض جانبی وابسته به دوز هستند و در بسیاری از موارد به اندازه‌ای شدیدند که خطر پرفوراسیون زخم، خون‌ریزی دستگاه گوارش فوقانی و مرگ‌ومیر را ایجاد می‌کنند و استفاده از درمان با NSAID را محدود می‌سازند. تخمین زده می‌شود که ۱۰ تا ۲۰ درصد از بیماران مصرف‌کنندهٔ NSAIDها دچار سوءهاضمه شوند، و عوارض دستگاه گوارش فوقانی مرتبط با NSAIDها سالانه منجر به ۱۰۳٬۰۰۰ مورد بستری در بیمارستان و ۱۶٬۵۰۰ مورد مرگ‌ومیر در ایالات متحده می‌شود و ۴۳ درصد از مراجعات اورژانسی مرتبط با دارو را تشکیل می‌دهد. بسیاری از این رویدادها قابل پیشگیری هستند؛ بر اساس بازبینی ویزیت‌ها و نسخه‌های پزشکان تخمین زده می‌شود که در ۴۲ درصد از ویزیت‌ها، تجویزهای غیرضروری برای NSAIDها انجام شده است.[۵۱]

افرادی که عدم تحمل سالیسیلات دارند[۵۲][۵۳] یا یک عدم تحمل دارویی عمومی‌تر نسبت به NSAIDها دارند، نباید آسپرین مصرف کنند و در افراد مبتلا به آسم یا برونکواسپاسم ناشی از NSAID باید با احتیاط به کار رود. با توجه به تأثیر آسپرین بر پوشش داخلی معده، تولیدکنندگان توصیه می‌کنند که افراد مبتلا به زخم پپتیک، دیابت خفیف یا گاستریت، پیش از مصرف آسپرین با پزشک مشورت کنند.[۵۴][۵۵] استفاده از آسپرین در طی تب دنگی به دلیل افزایش تمایل به خون‌ریزی توصیه نمی‌شود.[۵۶] افراد مبتلا به بیماری‌های کلیه، هیپراوریسمی یا نقرس نباید آسپرین مصرف کنند، زیرا این دارو توانایی کلیه‌ها برای دفع اسید اوریک را مهار کرده و ممکن است این شرایط را تشدید کند.

خطر ترکیبی

[ویرایش]

در صورت مصرف یک مهارکننده COX-2، نباید هم‌زمان با آن یک NSAID سنتی (با نسخه یا بدون نسخه) نیز مصرف شود.[۵۷]

نشان داده شده که روفکوکسیب[الف] در مقایسه با ناپروکسن، عوارض جانبی گوارشی ناشی از دارو (ADR) بسیار کمتری ایجاد می‌کند.[۵۸] این مطالعه، یعنی کارآزمایی VIGOR، مسئلهٔ ایمنی قلبی‌عروقی کوکسیبها (مهارکننده‌های COX-2) را مطرح کرد. افزایش معنی‌دار وقوع انفارکتوس میوکارد در بیماران دریافت‌کنندهٔ روفکوکسیب مشاهده شد. داده‌های بیشتر حاصل از کارآزمایی APPROVe نشان دادند که نسبت خطر رویدادهای قلبی‌عروقی معادل ۱٫۹۷ در مقایسه با دارونما است که از نظر آماری معنی‌دار بود[۵۹] ــ که منجر به جمع‌آوری جهانی روفکوکسیب در اکتبر ۲۰۰۴ شد.[۶۰]

استفاده از متوترکسات همراه با NSAIDها در آرتریت روماتوئید در صورت پایش کافی بی‌خطر تلقی می‌شود.[۶۱]

قلبی‌عروقی

[ویرایش]

NSAIDها، به جز آسپرین، خطر انفارکتوس میوکارد و سکته مغزی را افزایش می‌دهند.[۶۲][۶۳] این افزایش خطر حداقل طی یک هفته پس از مصرف رخ می‌دهد.[۴] این داروها برای افرادی که سابقهٔ حملهٔ قلبی داشته‌اند توصیه نمی‌شوند، چون خطر مرگ‌ومیر یا MI راجعه را افزایش می‌دهند.[۶۴] شواهد نشان می‌دهد که ناپروکسن ممکن است کم‌خطرترین گزینه در میان این داروها باشد.[۶۳][۶۵]

NSAIDها، به جز آسپرین با دوز پایین، با دو برابر شدن خطر نارسایی قلبی در افرادی که سابقهٔ بیماری قلبی ندارند مرتبط‌اند.[۶۵] در افرادی که سابقهٔ بیماری قلبی دارند، مصرف NSAIDها (به جز آسپرین با دوز پایین) با بیش از ۱۰ برابر افزایش خطر نارسایی قلبی همراه بوده است.[۶۶] اگر این ارتباط علّی ثابت شود، پژوهشگران تخمین می‌زنند که NSAIDها مسئول تا ۲۰٪ از موارد بستری بیمارستانی به‌علت نارسایی قلبی احتقانی باشند. در افراد مبتلا به نارسایی قلبی، NSAIDها خطر هازار ریشیو مرگ‌ومیر را تقریباً ۱٫۲ تا ۱٫۳ برای ناپروکسن و ایبوپروفن، ۱٫۷ برای روفکوکسیب و سلکوکسیب و ۲٫۱ برای دیکلوفناک افزایش می‌دهند.[۶۷]

در ۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۵، سازمان غذا و دارو آمریکا (FDA) هشدارهای مربوط به افزایش خطر حمله قلبی و سکته مغزی مرتبط با داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی، به جز آسپرین، را تشدید کرد.[۶۸]

خطر احتمالی اختلال نعوظ

[ویرایش]

یک مطالعهٔ پیمایشی فنلاندی در سال ۲۰۰۵، ارتباطی میان مصرف طولانی‌مدت (بیش از سه ماه) NSAIDها و اختلال نعوظ نشان داد.[۶۹]

انتشار مقاله‌ای در سال ۲۰۱۱[۷۰] در مجلهٔ د جورنال آف نورولوژی بازتاب گسترده‌ای یافت.[۷۱] بر اساس این مطالعه، مردانی که به‌طور منظم از NSAIDها استفاده می‌کردند، در معرض خطر قابل توجهی برای اختلال نعوظ قرار داشتند. ارتباط میان مصرف NSAIDها و اختلال نعوظ، پس از کنترل چندین بیماری همچنان وجود داشت. بااین‌حال، این یک مطالعهٔ مشاهده‌ای و غیرتصادفی با نرخ مشارکت اولیهٔ پایین، سوگیری احتمالی در مشارکت و سایر عوامل کنترل‌نشده بود؛ بنابراین نویسندگان نسبت به هرگونه نتیجه‌گیری علّی هشدار دادند.[۷۲]

دستگاه گوارش

[ویرایش]

عوارض ناخواسته دارویی اصلی مرتبط با مصرف NSAID مربوط به تحریک مستقیم و غیرمستقیم دستگاه گوارش است. NSAIDها باعث حملهٔ دوگانه به دستگاه گوارش می‌شوند: مولکول‌های اسیدی مستقیماً مخاط گاستریک را تحریک می‌کنند و مهار آنزیم‌های COX-1 و COX-2 سطح پروستاگلاندین‌های محافظ را کاهش می‌دهد.[۳۹] مهار سنتز پروستاگلاندین در دستگاه گوارش باعث افزایش ترشح اسید معده، کاهش ترشح بی‌کربنات، کاهش ترشح مخاط و کاهش تأثیرات تغذیه‌ای بر مخاط اپی‌تلیال می‌شود.[۷۳]

عوارض جانبی شایع گوارشی عبارتند از:[۱۶]

زخم‌های بالینی ناشی از NSAIDها با تأثیرات سیستمیک تجویز NSAIDها مرتبط هستند. چنین آسیبی صرف‌نظر از روش مصرف NSAIDها (برای مثال خوراکی، رکتال یا وریدی) رخ می‌دهد و حتی می‌تواند در افرادی که آکلرهیدریا دارند نیز رخ دهد.[۷۵]

خطر زخم با افزایش طول دورهٔ درمان و دوزهای بالاتر، افزایش می‌یابد. برای به حداقل رساندن عوارض جانبی گوارشی، عاقلانه است که از پایین‌ترین دوز مؤثر و برای کوتاه‌ترین دوره استفاده شود – روشی که مطالعات نشان می‌دهد اغلب رعایت نمی‌شود. بیش از ۵۰٪ از بیمارانی که NSAID مصرف می‌کنند، دچار آسیب مخاطی پایدار در روده باریک شده‌اند.[۷۶]

خطر و میزان عوارض جانبی معده بسته به نوع داروی NSAID که فرد مصرف می‌کند، متفاوت است. ایندومتاسین، کتوپروفن و پیروکسیکام ظاهراً منجر به بالاترین میزان عوارض جانبی معده می‌شوند، در حالی که ایبوپروفن (در دوزهای پایین‌تر) و دیکلوفناک کمترین میزان عوارض جانبی را دارند.[۱۶]

برخی از NSAIDها، مانند آسپرین، در فرمولاسیون‌هایی با پوشش روده‌ای به بازار عرضه شده‌اند که تولیدکنندگان ادعا می‌کنند بروز ADRهای گوارشی را کاهش می‌دهند. به همین ترتیب، برخی معتقدند که فرمولاسیون‌های رکتال ممکن است ADRهای گوارشی را کاهش دهند. بااین‌حال، هم‌سو با مکانیسم سیستمیک این ADRها و همچنین در عمل بالینی، این فرمولاسیون‌ها کاهش خطر زخم‌های دستگاه گوارش را نشان نداده‌اند.[۱۶]

داروهای «محافظ معده» متعددی برای پیشگیری از سمیّت گوارشی در افرادی که نیاز به مصرف منظم NSAIDها دارند، توسعه داده شده‌اند.[۳۹] عوارض جانبی معده را می‌توان با مصرف داروهایی که تولید اسید را سرکوب می‌کنند، مانند مهارکننده پمپ پروتون (از جمله امپرازول و ازومپرازول)، یا با درمان توسط دارویی که از پروستاگلاندین تقلید می‌کند تا پوشش داخلی دستگاه گوارش را ترمیم کند (برای مثال: یک آنالوگ پروستاگلاندین مانند میزوپروستول) کاهش داد.[۳۹] اسهال، عارضه جانبی شایع میزوپروستول است؛ بااین‌حال، نشان داده شده است که دوزهای بالاتر میزوپروستول خطر عوارض مرتبط با زخم معده را هنگام مصرف NSAIDها کاهش می‌دهد.[۳۹] اگرچه این تکنیک‌ها ممکن است مؤثر باشند، اما برای درمان نگهدارنده گران هستند.[۷۷]

سولفید هیدروژن–NSAIDهای هیبریدی از بروز زخم/خون‌ریزی معده مرتبط با مصرف NSAIDها به‌تنهایی پیشگیری می‌کنند. سولفید هیدروژن به داشتن تأثیر محافظتی بر سیستم قلبی‌عروقی و دستگاه گوارش معروف است.[۷۸]

بیماری التهابی روده

[ویرایش]

NSAIDها باید در افراد مبتلا به بیماری التهابی روده (مانند بیماری کرون یا کولیت اولسراتیو) با احتیاط مصرف شوند، زیرا این داروها تمایل به ایجاد خون‌ریزی معده و ایجاد زخم در پوشش داخلی معده دارند.[۷۹]

عوارض کلیوی

[ویرایش]

NSAIDها همچنین با بروز نسبتاً بالای عوارض جانبی دارویی بر کلیه همراه هستند و با گذشت زمان می‌توانند منجر به بیماری مزمن کلیه شوند. مکانیسم این ADRهای کلیوی ناشی از تغییر در جریان خون کلیه است. پروستاگلاندین‌ها معمولاً سرخرگچه آوران گلومرول‌ها را گشاد می‌کنند. این عمل به حفظ پرفیوژن گلومرولی طبیعی و نرخ فیلتراسیون گلومرولی، که شاخصی از عملکرد کلیه است، کمک می‌کند. این امر به‌ویژه در نارسایی کلیه مهم است؛ وضعیتی که در آن کلیه تلاش می‌کند با افزایش سطح آنژیوتانسین II، فشار پرفیوژن کلیوی را حفظ کند. همچنین در این سطوح بالا، آنژیوتانسین II علاوه بر شریانچه وابران که به‌طور معمول آن را منقبض می‌کند، شریانچهٔ آوران ورودی به گلومرول را نیز منقبض می‌کند. از آنجایی که NSAIDها این تأثیر دیلاتاسیون شریان آوران با واسطهٔ پروستاگلاندین را، به‌ویژه در نارسایی کلیه، مسدود می‌کنند، باعث انقباض بدون مهار شریان آوران و کاهش RPF (جریان پرفیوژن کلیوی) و نرخ فیلتراسیون گلومرولی می‌شوند.[۸۰]

ADRهای شایع مرتبط با تغییر عملکرد کلیه عبارتند از:[۱۶]

این عوامل همچنین ممکن است باعث اختلال در عملکرد کلیه شوند، به‌خصوص در ترکیب با دیگر عوامل نفروتوکسیک. همچنین نارسایی کلیه به‌ویژه در صورتی یک خطر محسوب می‌شود که بیمار هم‌زمان یک مهارکننده ACE (که انقباض عروق شریانی وابران ناشی از آنژیوتانسین II را از بین می‌برد) و یک ادرارآور (که حجم پلاسما و در نتیجه جریان پرفیوژن کلیوی را کاهش می‌دهد) مصرف کند – که به این حالت، اثر «ضربه سه‌گانه» گفته می‌شود.[۸۱]

در موارد نادرتر، NSAIDها همچنین ممکن است باعث بیماری‌های کلیوی شدیدتری شوند:[۱۶]

NSAIDها در ترکیب با مصرف بیش از حد فناستین یا پاراستامول (استامینوفن) ممکن است منجر به نفروپاتی ناشی از داروهای ضددرد شوند.[۸۲]

حساسیت به نور

[ویرایش]

حساسیت به نور یکی از عوارض جانبی شایع بسیاری از NSAIDها است که اغلب نادیده گرفته می‌شود.[۸۳] اسیدهای ۲-آریل‌پروپیونیک بیشترین احتمال را برای ایجاد واکنش‌های حساسیت به نور دارند، اما دیگر NSAIDها از جمله پیروکسیکام، دیکلوفناک و بنزیدامین نیز در این زمینه دخیل بوده‌اند.[۸۴]

بنوکساپروفن، که به‌دلیل سمیّت کبدی متعاقباً از بازار جمع‌آوری شد، فعال‌ترین NSAID مشاهده‌شده در برابر نور بود. مکانیسم حساسیت به نور، که مسئول فعالیت نوری بالای اسیدهای ۲-آریل‌پروپیونیک است، در واقع دکربوکسیلاسیون آمادهٔ بخش اسید کربوکسیلیک است. ویژگی‌های جذب نوری ویژهٔ جانشین‌های کروموفوریک ۲-آریل مختلف، بر مکانیسم دکربوکسیلاسیون تأثیر می‌گذارد.[۸۵]

در دوران بارداری

[ویرایش]

اگرچه NSAIDها به‌عنوان یک دسته دارویی، تراتوژنهای مستقیم نیستند، استفاده از آنها در اواخر دوران بارداری می‌تواند باعث بسته شدن زودرس مجرای شریانی جنین و ADRهای کلیوی در جنین شود.[۸۶] بنابراین، مصرف NSAIDها در طول سه‌ماههٔ سوم بارداری، به‌دلیل افزایش خطر انقباض زودرس مجرای شریانی توصیه نمی‌شود.[۸۶] علاوه‌بر این، آنها با زایمان زودرس[۸۷] و سقط جنین مرتبط هستند.[۸۸] بااین‌حال، آسپرین به همراه هپارین در زنان باردار مبتلا به سندرم آنتی‌فسفولیپید استفاده می‌شود.[۸۹] علاوه‌بر این، ایندومتاسین می‌تواند در دوران بارداری برای درمان پلی‌هیدرآمنیوس با کاهش تولید ادرار جنین از طریق مهار جریان خون کلیوی جنین مورد استفاده قرار گیرد.[۹۰]

در مقابل، پاراستامول (استامینوفن) در دوران بارداری بی‌خطر و قابل تحمل تلقی می‌شود، اما لفرز و همکارانش در سال ۲۰۱۰ مطالعه‌ای منتشر کردند که نشان می‌دهد ممکن است این دارو با ناباروری مردانه در جنین متولد نشده مرتبط باشد.[۹۱][۹۲] دوزها باید طبق دستور مصرف شوند، زیرا خطر سمیت کبدی در صورت مصرف بیش از حد وجود دارد.[۹۳]

در فرانسه، سازمان سلامت این کشور مصرف NSAIDها، از جمله آسپرین، را پس‌از ماه ششم بارداری منع می‌کند.[۹۴]

در اکتبر ۲۰۲۰، سازمان غذا و دارو ایالات متحده (FDA) به‌روزرسانی اطلاعات تجویزی برای تمام داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی را الزامی کرد تا خطر مشکلات کلیوی در نوزادان متولد نشده که می‌تواند منجر به کاهش سطح مایع آمنیوتیک شود، در نتیجهٔ استفاده از NSAIDها شرح داده شود.[۹۵][۹۶] آنها توصیه می‌کنند که زنان باردار از هفتهٔ ۲۰ بارداری یا بعد از آن، از مصرف NSAIDها خودداری کنند.[۹۵][۹۶]

واکنش‌های حساسیتی بیش از حد آلرژیک و شبه‌آلرژیک

[ویرایش]

انواع واکنش‌های حساسیت بیش از حد آلرژیک یا شبه‌آلرژیک به NSAIDها، پس‌از مصرف این داروها رخ می‌دهد. این واکنش‌های حساسیت بیش از حد با دیگر عوارض جانبی ذکرشده در این‌جا متفاوت هستند؛ آن‌ها واکنش‌های سمیّت هستند، یعنی واکنش‌های ناخواسته‌ای که از عملکرد دارویی یک دارو ناشی می‌شوند، وابسته به دوز هستند و می‌توانند در هر فرد تحت درمان رخ دهند؛ در حالی که واکنش‌های حساسیت بیش از حد، واکنش‌های ایدیوسنکراتیک به یک دارو هستند.[۹۷] برخی از واکنش‌های حساسیت بیش از حد به NSAIDها واقعاً منشأ آلرژیک دارند: ۱) بروز مکرر بثورات پوستی کهیری با واسطهٔ IgE، آنژیوادم و آنافیلاکسی که بلافاصله تا چند ساعت پس از مصرف یک نوع NSAID با ساختار خاص رخ می‌دهند، اما پس از مصرف NSAIDهایی با ساختار غیرمرتبط ایجاد نمی‌شوند؛ و ۲) واکنش‌های پوستی با شروع تأخیری (معمولاً بیش از ۲۴ ساعت) با واسطهٔ سلول T، که نسبتاً خفیف تا نسبتاً شدید هستند، مانند بثورات ماکولوپاپولار، بثورات دارویی ثابت، واکنش حساسیت به نور، کهیر تأخیری و درماتیت تماسی؛ یا ۳) واکنش‌های سیستمیک تأخیری با واسطهٔ سلول T که بسیار شدیدتر و بالقوه تهدیدکنندهٔ زندگی هستند، مانند سندرم DRESS، پوستولوز اگزانتماتوز حاد جنرالیزه، سندرم استیونز–جانسون و نکرولیز اپیدرمی سمی. دیگر واکنش‌های حساسیت بیش از حد به NSAIDها نشانه‌هایی شبیه آلرژی هستند اما مکانیسم‌های آلرژیک واقعی را شامل نمی‌شوند؛ بلکه به نظر می‌رسد این واکنش‌ها به‌دلیل توانایی NSAIDها در تغییر متابولیسم اسید آراشیدونیک به نفع تشکیل متابولیت‌هایی که نشانه‌های آلرژیک را تشدید می‌کنند رخ می‌دهند. افراد مبتلا ممکن است به‌طور غیرطبیعی به این متابولیت‌های محرک حساس باشند یا آن‌ها را بیش از حد تولید کنند و معمولاً به طیف وسیعی از NSAIDها با ساختار متفاوت، به‌ویژه آن‌هایی که COX-1 را مهار می‌کنند، حساس هستند. نشانه‌هایی که بلافاصله تا چند ساعت پس‌از مصرف هر یک از NSAIDهای مختلف که COX-1 را مهار می‌کنند ایجاد می‌شوند عبارتند از: ۱) تشدید نشانه‌های آسم و رینیت (به بخش بیماری‌های تنفسی تشدیدشده با آسپرین مراجعه کنید) در افرادی که سابقهٔ آسم یا رینیت دارند، و ۲) تشدید یا اولین بروز کهیر یا آنژیوادم در افرادی با یا بدون سابقهٔ ضایعات کهیری مزمن یا آنژیوادم.[۳۸]

تأثیرات احتمالی بر بهبود استخوان و بافت نرم

[ویرایش]

این فرضیه مطرح شده است که NSAIDها ممکن است با مهار التهاب، بهبود آسیب‌های استخوانی و بافت نرم را به تأخیر بیندازند.[۹۸] از سوی دیگر، همچنین این فرضیه مطرح شده است که NSAIDها ممکن است با پیشگیری از آسیب رساندن فرایندهای التهابی به عضلات مجاور و سالمِ آسیب‌ندیده، روند بهبود آسیب‌های بافت نرم را تسریع کنند.[۹۹]

شواهدی با کیفیت متوسط نشان می‌دهند که آنها بهبود استخوان را به تأخیر می‌اندازند.[۱۰۰] تأثیر کلی آنها بر بهبود بافت نرم مشخص نیست.[۹۹][۹۸][۱۰۱]

سمیّت‌زایی برای گوش

[ویرایش]

استفاده طولانی‌مدت از ضددردهای NSAID و پاراستامول با افزایش خطر از دست دادن شنوایی همراه است.[۱۰۲][۱۰۳][۱۰۴]

دیگر موارد

[ویرایش]

با توجه به شواهد ضد و نقیضی که از افزایش خطر نشت از هرگونه آناستوموز روده‌ای ایجاد شده حکایت دارد، استفاده از NSAIDها به‌عنوان داروی ضددرد پس‌از جراحی دستگاه گوارش همچنان بحث‌برانگیز است. این خطر ممکن است بسته به نوع داروی NSAID تجویزشده متفاوت باشد.[۴۲][۴۳][۴۴]

عوارض جانبی دارویی (ADR) شایع، به غیر از موارد ذکر شده در بالا، عبارتند از: افزایش آنزیم‌های کبدی، سردرد، سرگیجه.[۱۶] عوارض جانبی دارویی غیرمعمول شامل سطح غیرطبیعی بالای پتاسیم در خون، گیجی، اسپاسم راه‌های هوایی و بثورات پوستی است.[۱۶] ایبوپروفن همچنین ممکن است به ندرت نشانه‌های سندرم روده تحریک‌پذیر را ایجاد کند. NSAIDها همچنین در برخی موارد سندرم استیونز-جانسون نقش دارند.[۱۰۵]

بیشتر NSAIDها به سختی به سیستم عصبی مرکزی نفوذ می‌کنند. بااین‌حال، آنزیم‌های COX در برخی از نواحی CNS به‌طور دائمی بیان می‌شوند و حتی نفوذ محدود ممکن است باعث عوارضی مانند خواب‌آلودگی و سرگیجه شود.[۱۰۶]

NSAIDها ممکن است خطر خون‌ریزی را در بیماران مبتلا به تب دنگی افزایش دهند.[۱۰۷] به همین دلیل NSAIDها در هند فقط با نسخه پزشک در دسترس هستند.[۱۰۸]

در موارد بسیار نادر، ایبوپروفن ممکن است باعث مننژیت آسپتیک شود.[۱۰۹]

مانند دیگر داروها، آلرژی به NSAIDها ممکن است وجود داشته باشد. حداکثر ۱ نفر از هر ۵ نفر ممکن است واکنش‌های آلرژیک متقاطع غیرقابل پیش‌بینی نسبت به NSAIDهای دیگر نیز داشته باشد.[۱۱۰]

پاسخ ایمنی

[ویرایش]

اگرچه دوزهای پائین، معمولاً تأثیری اندک تا بدون تأثیر بر سیستم ایمنی دارند، دوزهای بالای NSAIDها تولید سلول‌های ایمنی را به‌طور قابل توجهی سرکوب می‌کنند.[۱۱۱] NSAIDها با تأثیر بر پروستاگلاندین‌ها، تولید اکثر سلول‌های با رشد سریع را نیز کاهش می‌دهند.[۱۱۱] برخلاف کورتیکواستروئیدها، آنها مستقیماً سیستم ایمنی را سرکوب نمی‌کنند و تاثیرشان تدریجی است.[۱۱۱]

دوزهای بالاتر باعث کاهش شدید تعداد سلول‌های ایمنی می‌شوند:

  • دو برابر شدن دوز: کاهش تقریباً چهار برابری سلول‌ها
  • پنج برابر شدن دوز: کاهش سلول‌ها به چند درصد سطح طبیعی

این تأثیر در کارآزمایی‌های با دوز پایین دیده نشده بود زیرا در دوزهای بالا آشکار می‌شود.[۱۱۱]

اثرات متقابل

[ویرایش]

NSAIDها جریان خون کلیه را کاهش داده، اثربخشی دیورتیک‌ها را کاهش می‌دهند و دفع لیتیوم و متوتروکسات را مهار می‌کنند.[۱۱۲]

NSAIDها توانایی تشکیل لخته خون را کاهش می‌دهند و در ترکیب با داروهای ضدانعقاد مانند وارفارین، خطر خون‌ریزی را افزایش می‌دهند.[۱۱۲][۱۱۳]

NSAIDها ممکن است هیپرتانسیون را تشدید کرده و اثر داروهای آنتی‌هیپرتانسیو مانند بازدارنده‌های آنزیم مبدل آنژیوتانسین را خنثی کنند.[۱۱۲][۱۱۴]

NSAIDها ممکن است اثربخشی داروهای ضدافسردگی مهارکننده انتخابی بازجذب سروتونین را از طریق مهار فاکتور نکروزدهنده تومور و اینترفرون گاما کاهش دهند.[۱۱۵][۱۱۶] ترکیب NSAID + SSRI خطر عوارض گوارشی و نیز خون‌ریزی داخلی و مغزی را افزایش می‌دهد.[۱۱۷][۱۱۸]

NSAIDهای پرکاربرد با مهار آنزیم FAAH موجب افزایش سیگنال‌دهی اندوکانابینوئید می‌شوند.[۱۱۹]

NSAIDها ممکن است اثربخشی آنتی‌بیوتیک‌ها را کاهش دهند. یک مطالعه آزمایشگاهی نشان داد افزودن NSAIDها اثربخشی آنتی‌بیوتیک‌ها را حدود ۲۰٪ کاهش می‌دهد.[۱۲۰]

مصرف همزمان NSAIDها با الکل و/یا دخانیات به‌طور قابل توجهی خطر زخم معده را افزایش می‌دهد.[۱۲۱][منبع بهتری نیاز است]

مکانیسم عمل

[ویرایش]

بیشتر NSAIDها به‌عنوان مهارکننده‌های غیرانتخابی آنزیم‌های سیکلواکسیژناز عمل می‌کنند و هر دو ایزوآنزیم سیکلواکسیژناز-1 (COX-۱) و سیکلواکسیژناز-2 (COX-۲) را مهار می‌کنند. این مهار، برخلاف مکانیسم آسپرین که مهار غیرقابل برگشت است، به‌صورت مهار رقابتی برگشت‌پذیر می‌باشد (با درجات مختلفی از برگشت‌پذیری).[۱۲۲] COX تشکیل پروستاگلاندین‌ها و ترومبوکسان را از اسید آراشیدونیک (که خود از دولایه فسفولیپید سلولی توسط فسفولیپاز A2 مشتق شده است) کاتالیز می‌کند. پروستاگلاندین‌ها (در کنار موارد دیگر) به‌عنوان مولکول‌های پیام‌رسان در فرایند التهاب عمل می‌کنند. این مکانیسم عمل در سال ۱۹۷۰ توسط جان وین[ب] (۱۹۲۷–۲۰۰۴)، که به خاطر این کار جایزه نوبل دریافت کرد، روشن شد (به مکانیسم عمل آسپرین مراجعه کنید).[۱۲۳][۱۲۴]

COX-1 یک آنزیم با بیان دائمی است که نقش «نگهدارنده» در تنظیم بسیاری از فرایندهای فیزیولوژیک طبیعی دارد. یکی از این موارد در پوشش داخلی معده است، جایی که پروستاگلاندین‌ها نقش محافظتی دارند و از فرسایش غشای مخاطی معده توسط اسید خود معده پیشگیری می‌کنند. COX-2 آنزیمی است که به‌صورت اختیاری در شرایط التهاب بیان می‌شود و این مهار COX-2 است که تأثیرات مطلوب NSAIDها را ایجاد می‌کند.[۱۲۵]

هنگامی که مهارکننده‌های غیرانتخابی COX-1/COX-2 (مانند آسپرین، ایبوپروفن و ناپروکسن) سطح پروستاگلاندین معده را کاهش می‌دهند، این امر می‌تواند منجر به بروز زخم‌های معده یا دوازدهه و خون‌ریزی داخلی شود.[۱۲۶] کشف COX-2 منجر به پژوهش برای توسعه داروهای مهارکننده انتخابی COX-2 شد که مشکلات معده‌ای مشخصه NSAIDهای قدیمی‌تر را ایجاد نمی‌کنند.[۱۲۷]

NSAIDها در آزمایش‌های مختلف مورد بررسی قرار گرفته‌اند تا مشخص شود چگونه بر هر یک از این آنزیم‌ها تأثیر می‌گذارند. اگرچه این آزمایش‌ها تفاوت‌هایی را نشان می‌دهند، متأسفانه آزمایش‌های مختلف نسبت‌های متفاوتی را گزارش می‌کنند.[۱۲۸]

پاراستامول (استامینوفن) به‌عنوان یک NSAID در نظر گرفته نمی‌شود زیرا فعالیت ضدالتهابی کمی دارد و درد را عمدتاً با مسدود کردن COX-2، عمدتاً در سیستم عصبی مرکزی و نه چندان زیاد در سایر بخش‌های بدن، درمان می‌کند.[۷]

بااین‌حال، بسیاری از جنبه‌های مکانیسم اثر NSAIDها ناشناخته باقی مانده‌اند و به همین دلیل، مسیرهای COX بیشتری فرض شده‌اند. اعتقاد بر این بود که مسیر COX-3 بخشی از این شکاف را پُر می‌کند، اما یافته‌های اخیر نشان می‌دهد که بعید است این مسیر نقش قابل توجهی در انسان داشته باشد و مدل‌های توضیحی جایگزین پیشنهاد شده‌اند.[۷]

NSAIDها با سیستم اندوکانابینوئیدی و اندوکانابینوئیدهای آن تعامل دارند، زیرا نشان داده شده است که COX-2 از اندوکانابینوئیدها به‌عنوان سوبسترا استفاده می‌کند و ممکن است نقش کلیدی در تاثیرات درمانی و عوارض جانبی NSAIDها و همچنین در پاسخ‌های دارونما ناشی از NSAIDها داشته باشد.[۱۲۹][۱۳۰][۱۳۱]

NSAIDها همچنین برای تسکین درد حاد ناشی از نقرس تجویز می‌شوند، زیرا علاوه بر مهار پروستاگلاندین سنتاز، فاگوسیتوز کریستال اورات را نیز مهار می‌کنند.[۱۳۲]

فعالیت ضد تب

[ویرایش]

NSAIDها خاصیت تب‌بر دارند و می‌توانند برای درمان تب استفاده شوند.[۱۳۳][۱۳۴] تب در اثر افزایش سطح پروستاگلاندین E2 (PGE2) ایجاد می‌شود که میزان شلیک نورون‌ها را درون هیپوتالاموس که تنظیم دمای بدن را کنترل می‌کنند، تغییر می‌دهد.[۱۳۳][۱۳۵]

داروهای ضد تب با مهار آنزیم COX عمل می‌کنند و این امر باعث مهار کلی بیوسنتز پروستانوئید (PGE2) درون هیپوتالاموس می‌شود.[۱۳۳][۱۳۴] PGE2 به هیپوتالاموس سیگنال می‌دهد تا نقطه تنظیم حرارتی بدن را افزایش دهد.[۱۳۴][۱۳۶]

نشان داده شده است که ایبوپروفن به‌عنوان یک داروی تب‌بر، موثرتر از پاراستامول (استامینوفن) است.[۱۳۵][۱۳۷] اسید آراشیدونیک پیش‌ساز سوبسترای سیکلواکسیژناز است که منجر به تولید پروستاگلاندین‌های F و D و E می‌شود.[۱۳۸]

طبقه‌بندی

[ویرایش]
بورانا ۶۰۰ میلی‌گرم – بسته ایبوپروفن

NSAIDها را می‌توان بر اساس ساختار شیمیایی یا مکانیسم عمل آنها طبقه‌بندی کرد. NSAIDهای قدیمی‌تر مدت‌ها پیش‌از اینکه مکانیسم اثرشان مشخص شود، شناخته شده بودند و به همین دلیل بر اساس ساختار شیمیایی یا منشأ طبقه‌بندی می‌شدند. ترکیبات جدیدتر اغلب بر اساس مکانیسم عمل دسته‌بندی می‌شوند.[۱۳۹]

سالیسیلات‌ها

[ویرایش]

مشتقات اسید پروپیونیک

[ویرایش]
مقالهٔ اصلی: پروفن

مشتقات اسید استیک

[ویرایش]

مشتقات اسید انولیک (اکسیکام‌ها)

[ویرایش]

مشتقات اسید آنترانیلیک (فنامات‌ها)

[ویرایش]

NSAIDهای زیر از فنامیک اسید مشتق شده‌اند که خود مشتقی از آنترانیلیک اسید است،[۱۴۳]: ۲۳۵  اسید آنترانیلیک نیز به نوبه خود یک ایزواستر نیتروژنی سالیسیلیک اسید است که همان متابولیت فعال آسپرین می‌باشد.[۱۴۳]: 235 [۱۴۴]: ۱۷ 

مهارکننده‌های انتخابی COX-2 (کوکسیب‌ها)

[ویرایش]

سولفونانیلیدها

[ویرایش]
  • نیمسولید (داروهای سیستمیک به دلیل خطر بالقوه سمیّت کبدی توسط چندین کشور ممنوع شده است)[۱۴۸]

دیگر داروها

[ویرایش]

کایرالیته

[ویرایش]

بیشتر NSAIDها مولکول‌های کایرال هستند؛ دیکلوفناک و اکسیکام‌ها از این قاعده مستثنی هستند. بااین‌حال، اکثر آنها به‌صورت مخلوط‌های راسمیک تهیه می‌شوند. به‌صورت تیپیکال، فقط یک انانتیومر از نظر دارویی فعال است. برای برخی داروها (معمولا پروفن‌ها)، یک آنزیم ایزومراز در داخل بدن، انانتیومر غیرفعال را به شکل فعال تبدیل می‌کند، اگرچه فعالیت آن در افراد بسیار متفاوت است. این پدیده احتمالاً مسئول همبستگی ضعیف میان اثربخشی NSAID و غلظت پلاسما است که در مطالعات قدیمی‌تر مشاهده شده است، زمانی که آنالیز خاصی از انانتیومر فعال انجام نمی‌شد.[۱۵۱]

ایبوپروفن و کتوپروفن اکنون به‌صورت تک‌انانتیومر (دکسی‌بوپروفن و دکس‌کتوپروفن) در دسترس هستند که ادعا می‌شود شروع اثر سریع‌تری دارند و پروفایل عوارض جانبی بهبودیافته‌ای را ارائه می‌دهند. ناپروکسن همیشه به‌عنوان یک انانتیومر فعال واحد به بازار عرضه شده است.[۱۵۲]

تفاوت‌های عملی اصلی

[ویرایش]

NSAIDهایی که درون یک گروه قرار می‌گیرند، معمولاً ویژگی‌ها و تحمل‌پذیری مشابهی دارند. تفاوت کمی در اثربخشی بالینی بین NSAIDها، هنگام استفاده در دوزهای معادل وجود دارد.[۱۵۳] در عوض، تفاوت بین ترکیبات معمولاً مربوط به رژیم‌های دوزدهی (مربوط به نیمه‌عمر حذف ترکیب)، نحوه مصرف و پروفایل تحمل‌پذیری است.[نیازمند منبع پزشکی]

در مورد عوارض جانبی، مهارکننده‌های انتخابی COX-2 خطر کمتری برای خون‌ریزی دستگاه گوارش دارند.[۱۵۳] به جز ناپروکسن، NSAIDهای غیرانتخابی خطر حمله قلبی را افزایش می‌دهند.[۱۵۳] برخی داده‌ها همچنین تأیید می‌کنند که نابومتون نیمه‌انتخابی، احتمال کمتری برای ایجاد عوارض گوارشی دارد.[۱۵۳]

یک گزارش مصرف‌کننده اشاره کرد که ایبوپروفن، ناپروکسن و سالسالات نسبت به دیگر NSAIDها ارزان‌تر بوده و اساساً در صورت استفاده مناسب برای درمان استئوآرتریت و درد، به همان اندازه مؤثر و بی‌خطر هستند.[۱۵۴]

فارماکوکینتیک

[ویرایش]

بیشتر داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی اسیدهای ضعیف هستند[۱۵۵] که pKa آنها ۳ تا ۵ است. آنها به خوبی از معده و مخاط روده جذب می‌شوند. آنها به میزان زیادی در پلاسما به پروتئین متصل می‌شوند (معمولا بیش از ۹۵٪)، اغلب به آلبومین، به‌طوری که حجم توزیع آنها معمولاً به حجم پلاسما نزدیک است. بیشتر NSAIDها در کبد و از طریق اکسیداسیون و کونژوگاسیون به متابولیت‌های غیرفعال متابولیزه می‌شوند که معمولاً از طریق ادرار دفع می‌شوند، اگرچه برخی از داروها تا حدی از طریق صفرا نیز دفع می‌شوند. متابولیسم ممکن است در برخی از حالات بیماری، غیرطبیعی باشد و حتی با دوز طبیعی نیز تجمع رخ دهد.[نیازمند منبع پزشکی]

NSAIDها همچنین می‌توانند به انواع کوتاه‌اثر (نیمه‌عمر پلاسمایی کمتر از ۶ ساعت) مانند آسپرین، دیکلوفناک و ایبوپروفن و طولانی‌اثر (نیمه‌عمر تقریباً بیش از ۱۰ ساعت) مانند ناپروکسن، سلکوکسیب تقسیم شوند.[۲]

تاریخچه

[ویرایش]
یکی از نخستین آگهی‌های آسپرین بایر، منتشر شده در نیویورک تایمز در سال ۱۹۱۷

این باور به‌طور گسترده وجود دارد که باستانیان از سالیسین طبیعی موجود در درختان بید و دیگر گیاهان به‌عنوان نوعی داروی ضددرد یا ضدالتهاب استفاده می‌کردند،[۱۵۶] اما این داستان، اگرچه قانع‌کننده است، اما کاملاً حقیقت ندارد.[۱۵۷][۱۵۸] بقراط[پ] اصلاً نامی از بید نمی‌برد.[۱۵۹] کتاب د ماتریا مدیکا، اثر دیوسکوریدس[ت] مسلماً تاثیرگذارترین کتاب گیاه‌شناسی از دوران روم تا قرون وسطی بود، اما اگر او اصلاً به بید اشاره‌ای کرده باشد (در مورد هویت «ایتیا» تردید وجود دارد)، سپس از خاکستر آن که در سرکه خیسانده شده بود، به عنوان درمانی برای میخچه استفاده کرده است،[۱۶۰] که به خوبی با کاربردهای مدرن اسید سالیسیلیک مطابقت دارد.

پوست درخت بید (از درختان جنس سالیکس) به‌طور گسترده‌ای میان جوامع متعدد ملل اولیه، به‌عنوان دارو شناخته شده و مورد استفاده قرار می‌گرفت.[۱۶۱] پوست این درخت جویده می‌شد یا برای بهره‌مندی از تأثیرات تسکین‌دهنده درد و تب‌بُر آن در آب دم می‌شد. این تأثیرات نتیجه وجود سالیسین در پوست درخت است. اسپیره کوهی، گیاه دیگری که حاوی سالیسین است، ریشه‌های قوی در طب سنتی بریتانیا برای درمان همین بیماری‌ها دارد. بر اساس دکترین شبه‌علمی امضای طبیعت، پوست درخت بید برای اولین‌بار در علم غرب توسط ادوارد استون[ث] در سال ۱۷۶۳ به‌عنوان درمانی برای تب نوبه[ج] (تب‌ولرز) گزارش شد.[۱۶۲]

در بدن، سالیسین به اسید سالیسیلیک تبدیل می‌شود که تأثیرات تب‌بُر و ضددردی را که این گیاهان به خاطر آن شناخته شده‌اند، ایجاد می‌کند.

سالیسین اولین‌بار توسط یوهان آندریاس بوخنر [چ] در سال ۱۸۲۷ جداسازی شد. تا سال ۱۸۲۹، شیمیدان فرانسوی، هنری لروکس [ح]، فرایند استخراج را بهبود بخشید تا حدود ۳۰ گرم سالیسین خالص از ۱٫۵ کیلوگرم پوست بید به‌دست‌آورد.[۱۶۳] سالیسین از طریق هیدرولیز، گلوکز و سالیسیل الکل آزاد می‌کند که هر دو می‌توانند به اسید سالیسیلیک تبدیل شوند، چه در داخل بدن و چه از طریق روش‌های شیمیایی.[۱۶۴] در سال ۱۸۶۹، هرمان کولب[خ] اسید سالیسیلیک را سنتز کرد، اگرچه برای مخاط معده بیش از حد اسیدی بود.[۱۶۴] واکنشی که برای سنتز اسید آروماتیک از یک فنول در حضور CO2 

استفاده می‌شود، به نام واکنش کولب-اشمیت[د] شناخته می‌شود.[۱۶۵][۱۶۶][۱۶۷]
سازوکار واکنش کولب-اشمیت
سازوکار واکنش کولب-اشمیت

تا سال ۱۸۹۷، شیمیدان آلمانی فلیکس هافمن [ذ] و شرکت بایر [ر] با تبدیل اسید سالیسیلیک به استیل‌سالیسیلیک اسید – که توسط هاینریش درزر[ز] «آسپرین» نامیده شد – عصر جدیدی از داروسازی را آغاز کردند. دیگر NSAIDها مانند ایبوپروفن از دهه ۱۹۵۰ به بعد توسعه یافتند.[۱۶۳] NSAIDها در سال ۲۰۰۱، شامل ۷۰٬۰۰۰٬۰۰۰ نسخه تجویزی و ۳۰ میلیارد دوز بدون نسخه بودند که سالانه در ایالات متحده به فروش می‌رسید.[۴۵]

استفاده دامپزشکی

[ویرایش]

پژوهش‌های انجام‌شده، استفاده از NSAIDها را برای کنترل درد مرتبط با پروسیجرهای دامپزشکی مانند شاخ‌بری و اخته کردن گوساله‌ها تأیید می‌کند.[نیازمند منبع] بهترین تأثیر با ترکیب یک داروی بی‌حس‌کننده موضعی کوتاه‌مدت مانند لیدوکائین با یک NSAID که به‌عنوان یک داروی ضددرد طولانی‌مدت عمل می‌کند، حاصل می‌شود.[نیازمند منبع] بااین‌حال، از آنجایی که گونه‌های مختلف واکنش‌های متفاوتی به داروهای مختلف در خانواده NSAID نشان می‌دهند، بخش کمی از داده‌های پژوهشی موجود را می‌توان به گونه‌های جانوری غیر از آنهایی که به‌طور خاص مورد مطالعه قرار گرفته‌اند، تعمیم داد و سازمان دولتی مربوط در یک منطقه گاهی کاربردهایی را که در دیگر حوزه‌های قضایی تأیید شده‌اند، ممنوع می‌کند.[نیازمند منبع]

در ایالات متحده، ملوکسیکام فقط برای استفاده در سگ‌ها تأیید شده است، در حالی که (به دلیل نگرانی در مورد آسیب کلیه) هشدارهایی در مورد استفاده از آن در گربه‌ها وجود دارد[۱۶۸][۱۶۹] به جز برای یک‌بار استفاده در طول جراحی.[۱۷۰] علیرغم این هشدارها، ملوکسیکام اغلب برای حیوانات غیر سگ‌سانان از جمله گربه‌ها و گونه‌های دامی با وجود عدم تأیید تجویز می‌شود.[۱۷۱] در کشورهای دیگر، برای مثال اتحادیه اروپا (EU)، ادعایی در خصوص مجوز استفاده در گربه‌ها وجود دارد.[۱۷۲]

جستارهای وابسته

[ویرایش]

واژه‌نامه

[ویرایش]
  1. ↑ Vioxx
  2. ↑ John Vane
  3. ↑ Hippocrates
  4. ↑ Dioscorides
  5. ↑ Edward Stone
  6. ↑ ague
  7. ↑ Johann Andreas Buchner
  8. ↑ Henri Leroux
  9. ↑ Hermann Kolbe
  10. ↑ Kolbe–Schmitt
  11. ↑ Felix Hoffmann
  12. ↑ Bayer
  13. ↑ Heinrich Dreser

منابع

[ویرایش]
  1. ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ {{Cite web|title=Non-steroidal anti-inflammatory drugs|url=[[British(https://bnf.nice.org.uk/treatment-summary/non-steroidal-anti-inflammatory-drugs.html%7Cwebsite=BNF.NICE.org.uk%7Cpublisher=British) National Formulary (BNF), انستیتوی ملی تعالی سلامت و مراقبت (NICE)|date=2022|access-date=4 February 2022}}
  2. ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ ۲٫۳ Mallinson TE (2017). ["A review of ketorolac as a prehospital analgesic". Journal of Paramedic Practice. 9 (12): 522–526. doi:10.12968/jpar.2017.9.12.522. [Archived from the original on 5 June 2018. Retrieved 2) June 2018. {{cite journal}}: Check |archive-url= value (help); Check |url= value (help); Check date values in: |access-date= (help)](https://web.archive.org/web/20180605033254/https://www.researchgate.net/publication/321640488_A_review_of_ketorolac_as_a_prehospital_analgesic%7Curl-status=live}})
  3. ↑ {{Cite web|title=non-steroidal anti-inflammatory drug|url=[[Oxford(https://www.lexico.com/definition/non-steroidal_anti-inflammatory_drug%7Cwebsite=www.Lexico.com%7Cpublisher=Oxford) English Dictionary|date=2022|access-date=4 February 2022|archive-date=5 February 2022|archive-url=[۱](https://web.archive.org/web/20220205104155/https://www.lexico.com/definition/non-steroidal_anti-inflammatory_drug}})
  4. ↑ ۴٫۰ ۴٫۱ Bally M, Dendukuri N, Rich B, Nadeau L, Helin-Salmivaara A, Garbe E, Brophy JM (May 2017). "Risk of acute myocardial infarction with NSAIDs in real world use: bayesian meta-analysis of individual patient data". بی‌ام‌جی. 357. doi:10.1136/bmj.j1909. PMC 5423546. PMID 28487435. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  5. ↑ Lanas A, Chan FK (August 2017). "Peptic ulcer disease". لنست. 390 (10094): 613–624. doi:10.1016/S0140-6736(16)32404-7. PMID 28242110.
  6. ↑ Warden SJ (April 2010). "Prophylactic use of NSAIDs by athletes: a risk/benefit assessment". The Physician and Sportsmedicine. 38 (1): 132–8. doi:10.3810/psm.2010.04.1770. PMID 20424410.
  7. ↑ ۷٫۰ ۷٫۱ ۷٫۲ Hinz B, Cheremina O, Brune K (February 2008). "Acetaminophen (paracetamol) is a selective cyclooxygenase-2 inhibitor in man". FASEB Journal. 22 (2): 383–90. doi:10.1096/fj.07-8506com. PMID 17884974.
  8. ↑ Page CP, Curtis MJ, Sutter M, Walker M, Hoffman B (1998). [Farmacología) integrada (به اسپانیایی). الزویر España. ISBN 84-8174-340-2 – via Google Books. {{cite book}}: Check |url= value (help)
  9. ↑ Liu D, Ahmet A, Ward L, Krishnamoorthy P, Mandelcorn ED, Leigh R, Brown JP, Cohen A, Kim H (August 2013). "A practical guide to the monitoring and management of the complications of systemic corticosteroid therapy". Allergy, Asthma, and Clinical Immunology. 9 (1): 30. doi:10.1186/1710-1492-9-30. PMC 3765115. PMID 23947590.
  10. ↑ Buer JK (October 2014). "Origins and impact of the term 'NSAID'". Inflammopharmacology. 22 (5): 263–267. doi:10.1007/s10787-014-0211-2. hdl:10852/45403. PMID 25064056.
  11. ↑ Case JP (2001). "Old and new drugs used in rheumatoid arthritis: a historical perspective. Part 1: the older drugs". American Journal of Therapeutics. 8 (2): 123–143. doi:10.1097/00045391-200103000-00007. PMID 11304666.
  12. ↑ LeFanu J (2011). The Rise and Fall of Modern Medicine. Abacus. p. 34.
  13. ↑ ۱۳٫۰ ۱۳٫۱ ۱۳٫۲ ۱۳٫۳ Day RO, Graham GG (2004). "The Vascular Effects of COX-2 selective inhibitors". Australian Prescriber. 27 (6): 142–145. doi:10.18773/austprescr.2004.119.
  14. ↑ Brater DC, Harris C, Redfern JS, Gertz BJ (January 2001). "Renal effects of COX-2-selective inhibitors". American Journal of Nephrology. 21 (1): 1–15. doi:10.1159/000046212. PMID 11275626.
  15. ↑ Bleumink GS, Feenstra J, Sturkenboom MC, Stricker BH (2003). "Nonsteroidal anti-inflammatory drugs and heart failure". Drugs. 63 (6): 525–34. doi:10.2165/00003495-200363060-00001. PMID 12656651.
  16. ↑ ۱۶٫۰۰ ۱۶٫۰۱ ۱۶٫۰۲ ۱۶٫۰۳ ۱۶٫۰۴ ۱۶٫۰۵ ۱۶٫۰۶ ۱۶٫۰۷ ۱۶٫۰۸ ۱۶٫۰۹ ۱۶٫۱۰ ۱۶٫۱۱ ۱۶٫۱۲ ۱۶٫۱۳ ۱۶٫۱۴ ۱۶٫۱۵ ۱۶٫۱۶ Simone Rossi, ed. (2006). Australian medicines handbook 2006. Adelaide: Australian Medicines Handbook Pty Ltd. ISBN 978-0-9757919-2-9.[کدام صفحه؟]
  17. ↑ ۱۷٫۰۰ ۱۷٫۰۱ ۱۷٫۰۲ ۱۷٫۰۳ ۱۷٫۰۴ ۱۷٫۰۵ ۱۷٫۰۶ ۱۷٫۰۷ ۱۷٫۰۸ ۱۷٫۰۹ ۱۷٫۱۰ ۱۷٫۱۱ ۱۷٫۱۲ ۱۷٫۱۳ ۱۷٫۱۴ ۱۷٫۱۵ Consumer Reports Health Best Buy Drugs (July 2013), ["The) Nonsteroidal Anti-Inflammatory Drugs: Treating Osteoarthritis and Pain. Comparing effectiveness, safety, and price.", [NSAIDs, یانکرز, New York: Consumer Reports, archived from [the original (PDF) on 22) February 2014, retrieved 12) February 2014 {{citation}}: Check |archive-url= value (help); Check |contribution-url= value (help); Check |url= value (help); Check date values in: |access-date= و |archive-date= (help)
  18. ↑ Machado, Gustavo C; Maher, Chris G; Ferreira, Paulo H; Day, Richard O; Pinheiro, Marina B; Ferreira, Manuela L (July 2017). "Non-steroidal anti-inflammatory drugs for spinal pain: a systematic review and meta-analysis". Annals of the Rheumatic Diseases. 76 (7): 1269–1278. doi:10.1136/annrheumdis-2016-210597. PMID 28153830.
  19. ↑ Towheed TE, Maxwell L, Judd MG, Catton M, Hochberg MC, Wells G (January 2006). "Acetaminophen for osteoarthritis". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2010 (1). doi:10.1002/14651858.CD004257.pub2. PMC 8275921. PMID 16437479. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  20. ↑ Derry, Sheena; Conaghan, Philip; Da Silva, José António P; Wiffen, Philip J; Moore, R Andrew (22 April 2016). "Topical NSAIDs for chronic musculoskeletal pain in adults". Cochrane Database of Systematic Reviews. 2020 (2). doi:10.1002/14651858.CD007400.pub3. PMC 6494263. PMID 27103611. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  21. ↑ Gøtzsche PC (March 1989). "Methodology and overt and hidden bias in reports of 196 double-blind trials of nonsteroidal antiinflammatory drugs in rheumatoid arthritis". Controlled Clinical Trials. 10 (1): 31–56. doi:10.1016/0197-2456(89)90017-2. PMID 2702836.
  22. ↑ Roelofs PD, Deyo RA, Koes BW, Scholten RJ, van Tulder MW (2008), "Cochrane Database of Systematic Reviews", The Cochrane Database of Systematic Reviews, 2008 (1), doi:10.1002/14651858.CD000396.pub3, PMC 10220428, PMID 18253976 {{citation}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  23. ↑ Pattanittum P, Turner T, Green S, Buchbinder R (2013), "Cochrane Database of Systematic Reviews", The Cochrane Database of Systematic Reviews, 5 (5), doi:10.1002/14651858.CD003686.pub2, PMC 7173751, PMID 23728646 {{citation}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  24. ↑ Lim BX, Lim CH, Lim DK, Evans JR, Bunce C, Wormald R (November 2016). "Prophylactic non-steroidal anti-inflammatory drugs for the prevention of macular oedema after cataract surgery". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2016 (11). doi:10.1002/14651858.CD006683.pub3. PMC 6464900. PMID 27801522. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  25. ↑ ۲۵٫۰ ۲۵٫۱ Eccleston C, Cooper TE, Fisher E, Anderson B, Wilkinson NM (August 2017). "Non-steroidal anti-inflammatory drugs (NSAIDs) for chronic non-cancer pain in children and adolescents". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 8 (8). doi:10.1002/14651858.CD012537.pub2. PMC 6460508. PMID 28770976. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  26. ↑ ۲۶٫۰ ۲۶٫۱ Cooper TE, Heathcote LC, Anderson B, Grégoire MC, Ljungman G, Eccleston C (July 2017). "Non-steroidal anti-inflammatory drugs (NSAIDs) for cancer-related pain in children and adolescents". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 7 (10). doi:10.1002/14651858.CD012563.pub2. PMC 6484396. PMID 28737843. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  27. ↑ ۲۷٫۰ ۲۷٫۱ Doleman B, Leonardi-Bee J, Heinink TP, Boyd-Carson H, Carrick L, Mandalia R, Lund JN, Williams JP (June 2021). "Pre-emptive and preventive NSAIDs for postoperative pain in adults undergoing all types of surgery". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2021 (6). doi:10.1002/14651858.CD012978.pub2. PMC 8203105. PMID 34125958. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  28. ↑ Moore RA, Derry S, Aldington D, Wiffen PJ (September 2015). "Single dose oral analgesics for acute postoperative pain in adults - an overview of Cochrane reviews". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2015 (9). doi:10.1002/14651858.CD008659.pub3. PMC 6485441. PMID 26414123. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  29. ↑ Mutschler E (2013). Arzneimittelwirkungen [Pharmaceuticals] (به آلمانی). Wissenschaftliche Verlagsgesellschaft Stuttgart. p. 473. ISBN 978-3-8047-2898-1.
  30. ↑ [[۲](https://www.ada.org/resources/ada-library/oral-health-topics/oral-analgesics-for-acute-dental-pain#:~:text=An%20overview%20of%20systematic%20reviews,than%20any%20opioid-containing%20regimen) "Oral Analgesics for Acute Dental Pain"]. [www.ada.org](http://www.ada.org) (به انگلیسی). Retrieved 2025-03-28. {{cite web}}: Check |url= value (help)
  31. ↑ [[۳](https://web.archive.org/web/20200705073013/https://www.sdcep.org.uk/wp-content/uploads/2016/03/SDCEP-Drug-Prescribing-for-Dentistry-3rd-edition.pdf) "DCEP Drug Prescribing for Dentistry 3rd edition"]. Scottish Dental Clinical Effectiveness Programme. NHS Education for Scotland. January 2016. pp. 49–54. Archived from [[۴](https://www.sdcep.org.uk/wp-content/uploads/2016/03/SDCEP-Drug-Prescribing-for-Dentistry-3rd-edition.pdf) the original] on 2020-07-05. Retrieved 16 November 2024. {{cite web}}: Check |archive-url= value (help); Check |url= value (help)
  32. ↑ Ashley, Paul F; Parekh, Susan; Moles, David R; Anand, Prabhleen; MacDonald, Laura CI (8 August 2016). "Preoperative analgesics for additional pain relief in children and adolescents having dental treatment". Cochrane Database of Systematic Reviews. 2016 (8). doi:10.1002/14651858.CD008392.pub3. PMC 8568367. PMID 27501304. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  33. ↑ Asthana, Akash; Tripathi, Shashank; Agarwal, Rachna (2023-12-04). "Systematic review and meta-analysis of observational studies to check the protective role of non-steroidal anti-inflammatory drugs in Alzheimer's disease". Acta Neurobiologiae Experimentalis. 83 (4): 386–394. doi:10.55782/ane-2023-2467. PMID 38224283.
  34. ↑ Miguel-Álvarez, Marina; Santos-Lozano, Alejandro; Sanchis-Gomar, Fabian; Fiuza-Luces, Carmen; Pareja-Galeano, Helios; Garatachea, Nuria; Lucia, Alejandro (Feb 2015). "Non-steroidal anti-inflammatory drugs as a treatment for Alzheimer's disease: a systematic review and meta-analysis of treatment effect". Drugs & Aging. 32 (2): 139–147. doi:10.1007/s40266-015-0239-z. PMID 25644018.
  35. ↑ Danelich IM, Wright SS, Lose JM, Tefft BJ, Cicci JD, Reed BN (May 2015). "Safety of non-steroidal anti-inflammatory drugs in patients with cardiovascular disease". Pharmacotherapy. 35 (5): 520–35. doi:10.1002/phar.1584. PMID 25940579.
  36. ↑ Wilson JA, Romagnuolo J, Byrne TK, Morgan K, Wilson FA (October 2006). "Predictors of endoscopic findings after Roux-en-Y gastric bypass". The American Journal of Gastroenterology. 101 (10): 2194–9. doi:10.1111/j.1572-0241.2006.00770.x. PMID 17032183.
  37. ↑ "Long term medical issues associated after Roux-en-Y Gastric Bypass Procedure (RYGBP)" (PDF). www.SSMHealth.com. SSMHealth. Archived from the original (PDF) on 4 March 2016. Retrieved 18 October 2015.
  38. ↑ ۳۸٫۰ ۳۸٫۱ Kowalski ML, Asero R, Bavbek S, Blanca M, Blanca-Lopez N, Bochenek G, Brockow K, Campo P, Celik G, Cernadas J, Cortellini G, Gomes E, Niżankowska-Mogilnicka E, Romano A, Szczeklik A, Testi S, Torres MJ, Wöhrl S, Makowska J (October 2013). "Classification and practical approach to the diagnosis and management of hypersensitivity to nonsteroidal anti-inflammatory drugs". Allergy. 68 (10): 1219–32. doi:10.1111/all.12260. PMID 24117484.
  39. ↑ ۳۹٫۰ ۳۹٫۱ ۳۹٫۲ ۳۹٫۳ ۳۹٫۴ ۳۹٫۵ Rostom A, Dube C, Wells G, Tugwell P, Welch V, Jolicoeur E, McGowan J (2002). "Prevention of NSAID-induced gastroduodenal ulcers". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2011 (4). doi:10.1002/14651858.CD002296. PMC 8439413. PMID 12519573. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  40. ↑ "Medications - non-steroidal anti-inflammatory drugs" (به انگلیسی). U.S. Department of Health & Human Services. Archived from the original on 2 February 2018. Retrieved 2 February 2018.
  41. ↑ Lee A, Cooper MG, Craig JC, Knight JF, Keneally JP (April 2007). "Effects of nonsteroidal anti-inflammatory drugs on postoperative renal function in adults with normal renal function". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2018 (2). doi:10.1002/14651858.CD002765.pub3. PMC 6516878. PMID 17443518. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  42. ↑ ۴۲٫۰ ۴۲٫۱ StarSurg Collaborative (January 2017). "Safety of Nonsteroidal Anti-inflammatory Drugs in Major Gastrointestinal Surgery: A Prospective, Multicenter Cohort Study". World Journal of Surgery. 41 (1): 47–55. doi:10.1007/s00268-016-3727-3. PMID 27766396.
  43. ↑ ۴۳٫۰ ۴۳٫۱ StarSurg Collaborative (October 2014). "Impact of postoperative non-steroidal anti-inflammatory drugs on adverse events after gastrointestinal surgery". The British Journal of Surgery. 101 (11): 1413–23. doi:10.1002/bjs.9614. PMID 25091299.
  44. ↑ ۴۴٫۰ ۴۴٫۱ Bhangu A, Singh P, Fitzgerald JE, Slesser A, Tekkis P (September 2014). "Postoperative nonsteroidal anti-inflammatory drugs and risk of anastomotic leak: meta-analysis of clinical and experimental studies". World Journal of Surgery. 38 (9): 2247–57. doi:10.1007/s00268-014-2531-1. PMID 24682313.
  45. ↑ ۴۵٫۰ ۴۵٫۱ Green GA (2001). "Understanding NSAIDs: from aspirin to COX-2". Clinical Cornerstone. 3 (5): 50–60. doi:10.1016/S1098-3597(01)90069-9. PMID 11464731.
  46. ↑ Bayer HealthCare Pharmaceuticals Inc (September 2008). "Cipro Medication Guide" (PDF). سازمان غذا و دارو (آمریکا) (FDA). Archived (PDF) from the original on 14 December 2010. Retrieved 31 August 2009.
  47. ↑ Royal Pharmaceutical Society of Great Britain (2009). "5 Infections". British National Formulary (BNF 57). BMJ Group and RPS Publishing. ISBN 978-0-85369-845-6.
  48. ↑ van Walsem A, Pandhi S, Nixon RM, Guyot P, Karabis A, Moore RA (March 2015). "Relative benefit-risk comparing diclofenac to other traditional non-steroidal anti-inflammatory drugs and cyclooxygenase-2 inhibitors in patients with osteoarthritis or rheumatoid arthritis: a network meta-analysis". Arthritis Research & Therapy. 17 (1): 66. doi:10.1186/s13075-015-0554-0. PMC 4411793. PMID 25879879.
  49. ↑ Jones P, Lamdin R, Dalziel SR (August 2020). "Oral non-steroidal anti-inflammatory drugs versus other oral analgesic agents for acute soft tissue injury". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2020 (8). doi:10.1002/14651858.CD007789.pub3. PMC 7438775. PMID 32797734. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  50. ↑ Parisien M, et al. (11 May 2022). "Acute inflammatory response via neutrophil activation protects against the development of chronic pain". Science Translational Medicine. 14 (644). doi:10.1126/scitranslmed.abj9954. PMC 10317000. PMID 35544595. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  51. ↑ Green, Ga (2001). "Understanding NSAIDs: from aspirin to COX-2". Clinical Cornerstone. 3 (5): 50–60. doi:10.1016/S1098-3597(01)90069-9. PMID 11464731.
  52. ↑ Raithel, M.; Baenkler, H. W.; Naegel, A.; Buchwald, F.; Schultis, H. W.; Backhaus, B.; Kimpel, S.; Koch, H.; Mach, K.; Hahn, E. G.; Konturek, P. C. (September 2005). "Significance of salicylate intolerance in diseases of the lower gastrointestinal tract" (PDF). Journal of Physiology and Pharmacology. 56 Suppl 5: 89–102. PMID 16247191.
  53. ↑ Senna GE, Andri G, Dama AR, Mezzelani P, Andri L (1995). "Tolerability of imidazole salycilate in aspirin-sensitive patients". Allergy Proc. 16 (5): 251–4. doi:10.2500/108854195778702675. PMID 8566739.
  54. ↑ "PDR Guide to Over the Counter (OTC) Drugs". Archived from the original on 10 April 2008. Retrieved 28 April 2008.
  55. ↑ Frank B. Livingstone. (1985). Frequencies of hemoglobin variants: thalassemia, the glucose-6-phosphate dehydrogenase deficiency, G6PD variants, and ovalocytosis in human populations. Oxford University Press. ISBN 0-19-503634-4. Retrieved 7 May 2011.
  56. ↑ "Dengue and Dengue Hemorrhagic Fever: Information for Health Care Practitioners". Centers for Disease Control and Prevention. Archived from the original on 17 March 2008. Retrieved 28 April 2008.
  57. ↑ "What Are NSAIDs?". Archived from the original on 29 January 2007.
  58. ↑ Bombardier C, Laine L, Reicin A, Shapiro D, Burgos-Vargas R, Davis B, Day R, Ferraz MB, Hawkey CJ, Hochberg MC, Kvien TK, Schnitzer TJ (November 2000). "Comparison of upper gastrointestinal toxicity of rofecoxib and naproxen in patients with rheumatoid arthritis. VIGOR Study Group". The New England Journal of Medicine. 343 (21): 1520–8, 2 p following 1528. doi:10.1056/NEJM200011233432103. PMID 11087881.
  59. ↑ Baron JA, Sandler RS, Bresalier RS, Lanas A, Morton DG, Riddell R, Iverson ER, Demets DL (November 2008). "Cardiovascular events associated with rofecoxib: final analysis of the APPROVe trial". The Lancet. 372 (9651): 1756–64. doi:10.1016/S0140-6736(08)61490-7. PMID 18922570.
  60. ↑ Sibbald B (October 2004). "Rofecoxib (Vioxx) voluntarily withdrawn from market". CMAJ. 171 (9): 1027–8. doi:10.1503/cmaj.1041606. PMC 526313. PMID 15505253.
  61. ↑ Colebatch AN, Marks JL, Edwards CJ (November 2011). "Safety of non-steroidal anti-inflammatory drugs, including aspirin and paracetamol (acetaminophen) in people receiving methotrexate for inflammatory arthritis (rheumatoid arthritis, ankylosing spondylitis, psoriatic arthritis, other spondyloarthritis)". The Cochrane Database of Systematic Reviews (11). doi:10.1002/14651858.CD008872.pub2. PMID 22071858. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  62. ↑ Kearney PM, Baigent C, Godwin J, Halls H, Emberson JR, Patrono C (June 2006). "Do selective cyclo-oxygenase-2 inhibitors and traditional non-steroidal anti-inflammatory drugs increase the risk of atherothrombosis? Meta-analysis of randomised trials". BMJ. 332 (7553): 1302–8. doi:10.1136/bmj.332.7553.1302. PMC 1473048. PMID 16740558.
  63. ↑ ۶۳٫۰ ۶۳٫۱ Trelle S, Reichenbach S, Wandel S, Hildebrand P, Tschannen B, Villiger PM, Egger M, Jüni P (January 2011). "Cardiovascular safety of non-steroidal anti-inflammatory drugs: network meta-analysis". BMJ. 342. doi:10.1136/bmj.c7086. PMC 3019238. PMID 21224324. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  64. ↑ Schjerning Olsen AM, Fosbøl EL, Lindhardsen J, Folke F, Charlot M, Selmer C, Lamberts M, Bjerring Olesen J, Køber L, Hansen PR, Torp-Pedersen C, Gislason GH (May 2011). "Duration of treatment with nonsteroidal anti-inflammatory drugs and impact on risk of death and recurrent myocardial infarction in patients with prior myocardial infarction: a nationwide cohort study". Circulation. 123 (20): 2226–35. doi:10.1161/CIRCULATIONAHA.110.004671. PMID 21555710.
  65. ↑ ۶۵٫۰ ۶۵٫۱ Bhala N, Emberson J, Merhi A, Abramson S, Arber N, Baron JA, Bombardier C, Cannon C, Farkouh ME, FitzGerald GA, Goss P, Halls H, Hawk E, Hawkey C, Hennekens C, Hochberg M, Holland LE, Kearney PM, Laine L, Lanas A, Lance P, Laupacis A, Oates J, Patrono C, Schnitzer TJ, Solomon S, Tugwell P, Wilson K, Wittes J, Baigent C (August 2013). "Vascular and upper gastrointestinal effects of non-steroidal anti-inflammatory drugs: meta-analyses of individual participant data from randomised trials". The Lancet. 382 (9894): 769–79. doi:10.1016/S0140-6736(13)60900-9. PMC 3778977. PMID 23726390.
  66. ↑ Page J, Henry D (March 2000). "Consumption of NSAIDs and the development of congestive heart failure in elderly patients: an underrecognized public health problem". Archives of Internal Medicine. 160 (6): 777–84. doi:10.1001/archinte.160.6.777. PMID 10737277.
  67. ↑ Gislason GH, Rasmussen JN, Abildstrom SZ, Schramm TK, Hansen ML, Fosbøl EL, Sørensen R, Folke F, Buch P, Gadsbøll N, Rasmussen S, Poulsen HE, Køber L, Madsen M, Torp-Pedersen C (January 2009). "Increased mortality and cardiovascular morbidity associated with use of nonsteroidal anti-inflammatory drugs in chronic heart failure". Archives of Internal Medicine. 169 (2): 141–9. doi:10.1001/archinternmed.2008.525. PMID 19171810.
  68. ↑ Staff (9 July 2015). "FDA Strengthens Warning of Heart Attack and Stroke Risk for Non-Steroidal Anti-Inflammatory Drugs". سازمان غذا و دارو (آمریکا) (FDA). Archived from the original on 23 April 2019. Retrieved 9 July 2015.
  69. ↑ Shiri R, Koskimäki J, Häkkinen J, Tammela TL, Auvinen A, Hakama M (May 2006). "Effect of nonsteroidal anti-inflammatory drug use on the incidence of erectile dysfunction". The Journal of Urology. 175 (5): 1812–5, discussion 1815–6. doi:10.1016/S0022-5347(05)01000-1. PMID 16600768.
  70. ↑ Gleason JM, Slezak JM, Jung H, Reynolds K, Van den Eeden SK, Haque R, Quinn VP, Loo RK, Jacobsen SJ (April 2011). "Regular nonsteroidal anti-inflammatory drug use and erectile dysfunction". The Journal of Urology. 185 (4): 1388–93. doi:10.1016/j.juro.2010.11.092. PMID 21334642.
  71. ↑ Barclay L (8 March 2011). "Regular NSAID Use Linked to Erectile Dysfunction". مدسکیپ. Archived from the original on 16 October 2014. Retrieved 21 July 2014.
  72. ↑ Neale T (5 March 2011). "NSAID Use Tied to Men's Sexual Performance". MedPage Today. Archived from the original on 28 July 2020. Retrieved 21 July 2014.
  73. ↑ Wallace JL (October 2008). "Prostaglandins, NSAIDs, and gastric mucosal protection: why doesn't the stomach digest itself?". Physiological Reviews. 88 (4): 1547–1565. doi:10.1152/physrev.00004.2008. PMID 18923189.
  74. ↑ Traversa G, Walker AM, Ippolito FM, Caffari B, Capurso L, Dezi A, Koch M, Maggini M, Alegiani SS, Raschetti R (January 1995). "Gastroduodenal toxicity of different nonsteroidal antiinflammatory drugs". Epidemiology. 6 (1): 49–54. doi:10.1097/00001648-199501000-00010. PMID 7888445.
  75. ↑ Textbook of Gastroenterology, Tadataka Yamada, 2008, Ch.40, Peptic Ulcer Disease, page 941
  76. ↑ Higuchi K, Umegaki E, Watanabe T, Yoda Y, Morita E, Murano M, Tokioka S, Arakawa T (July 2009). "Present status and strategy of NSAIDs-induced small bowel injury". Journal of Gastroenterology. 44 (9): 879–88. doi:10.1007/s00535-009-0102-2. PMID 19568687.
  77. ↑ Scarpignato C, Gatta L, Zullo A, Blandizzi C (November 2016). "Effective and safe proton pump inhibitor therapy in acid-related diseases - A position paper addressing benefits and potential harms of acid suppression". BMC Medicine. 14 (1): 179. doi:10.1186/s12916-016-0718-z. PMC 5101793. PMID 27825371.
  78. ↑ Guo W, Cheng ZY, Zhu YZ (October 2013). "Hydrogen sulfide and translational medicine". Acta Pharmacologica Sinica (به انگلیسی). 34 (10): 1284–91. doi:10.1038/aps.2013.127. PMC 3791558. PMID 24096643.
  79. ↑ Long MD, Kappelman MD, Martin CF, Chen W, Anton K, Sandler RS (February 2016). "Role of Nonsteroidal Anti-Inflammatory Drugs in Exacerbations of Inflammatory Bowel Disease". Journal of Clinical Gastroenterology. 50 (2): 152–6. doi:10.1097/MCG.0000000000000421. PMC 4703528. PMID 26485106.
  80. ↑ Hörl WH (July 2010). "Nonsteroidal Anti-Inflammatory Drugs and the Kidney". Pharmaceuticals. 3 (7): 2291–2321. doi:10.3390/ph3072291. PMC 4036662. PMID 27713354.
  81. ↑ Thomas MC (February 2000). "Diuretics, ACE inhibitors and NSAIDs--the triple whammy". The Medical Journal of Australia. 172 (4): 184–5. doi:10.5694/j.1326-5377.2000.tb125548.x. PMID 10772593.
  82. ↑ De Broe ME, Elseviers MM (February 1998). "Analgesic nephropathy". The New England Journal of Medicine. 338 (7): 446–52. doi:10.1056/NEJM199802123380707. PMID 9459649.
  83. ↑ Moore DE (2002). "Drug-induced cutaneous photosensitivity: incidence, mechanism, prevention and management". Drug Safety. 25 (5): 345–372. doi:10.2165/00002018-200225050-00004. PMID 12020173.
  84. ↑ Lozzi F, Di Raimondo C, Lanna C, Diluvio L, Mazzilli S, Garofalo V, Dika E, Dellambra E, Coniglione F, Bianchi L, Campione E (November 2020). "Latest Evidence Regarding the Effects of Photosensitive Drugs on the Skin: Pathogenetic Mechanisms and Clinical Manifestations". Pharmaceutics. 12 (11): 1104. doi:10.3390/pharmaceutics12111104. PMC 7698592. PMID 33213076.
  85. ↑ Musa KA, Eriksson LA (August 2022). "Computational Studies of the Photodegradation Mechanism of the Highly Phototoxic Agent Benoxaprofen". ACS Omega. 7 (33): 29475–29482. doi:10.1021/acsomega.2c03118. PMC 9404164. PMID 36033698.
  86. ↑ ۸۶٫۰ ۸۶٫۱ Koren G, Florescu A, Costei AM, Boskovic R, Moretti ME (May 2006). "Nonsteroidal antiinflammatory drugs during third trimester and the risk of premature closure of the ductus arteriosus: a meta-analysis". The Annals of Pharmacotherapy. 40 (5): 824–829. doi:10.1345/aph.1G428. PMID 16638921.
  87. ↑ Østensen ME, Skomsvoll JF (March 2004). "Anti-inflammatory pharmacotherapy during pregnancy". Expert Opinion on Pharmacotherapy. 5 (3): 571–580. doi:10.1517/14656566.5.3.571. PMID 15013926.
  88. ↑ Nakhai-Pour HR, Broy P, Sheehy O, Bérard A (October 2011). "Use of nonaspirin nonsteroidal anti-inflammatory drugs during pregnancy and the risk of spontaneous abortion". CMAJ. 183 (15): 1713–1720. doi:10.1503/cmaj.110454. PMC 3193112. PMID 21896698.
  89. ↑ Cervera R, Balasch J (2004). "The management of pregnant patients with antiphospholipid syndrome". Lupus. 13 (9): 683–687. doi:10.1191/0961203304lu1092oa. PMID 15485103.
  90. ↑ Hamza A, Herr D, Solomayer EF, Meyberg-Solomayer G (December 2013). "Polyhydramnios: Causes, Diagnosis and Therapy". Geburtshilfe und Frauenheilkunde (به آلمانی). 73 (12): 1241–1246. doi:10.1055/s-0033-1360163. PMC 3964358. PMID 24771905.
  91. ↑ Graham GG, Scott KF, Day RO (2005). "Tolerability of paracetamol". Drug Safety. 28 (3): 227–40. doi:10.2165/00002018-200528030-00004. PMID 15733027.
  92. ↑ Kristensen DM, Hass U, Lesné L, Lottrup G, Jacobsen PR, Desdoits-Lethimonier C, Boberg J, Petersen JH, Toppari J, Jensen TK, Brunak S, Skakkebaek NE, Nellemann C, Main KM, Jégou B, Leffers H (January 2011). "Intrauterine exposure to mild analgesics is a risk factor for development of male reproductive disorders in human and rat". Human Reproduction. 26 (1): 235–44. doi:10.1093/humrep/deq323. PMID 21059752.
  93. ↑ Wilkes JM, Clark LE, Herrera JL (November 2005). "Acetaminophen overdose in pregnancy". Southern Medical Journal. 98 (11): 1118–22. doi:10.1097/01.smj.0000184792.15407.51. PMID 16351032.
  94. ↑ Dreillard A (2 March 2009). "Grossesse – Mamans attention". France Soir (به فرانسوی). Archived from the original on 9 June 2009. Retrieved 1 June 2009.
  95. ↑ ۹۵٫۰ ۹۵٫۱ Public Domain This article incorporates text from this source, which is in the public domain: "FDA Warns that Using a Type of Pain and Fever Medication in Second Half of Pregnancy Could Lead to Complications". U.S. سازمان غذا و دارو (آمریکا) (FDA) (Press release). 15 October 2020. Archived from the original on 16 October 2020. Retrieved 15 October 2020.
  96. ↑ ۹۶٫۰ ۹۶٫۱ Public Domain This article incorporates text from this source, which is in the public domain: "NSAIDs may cause rare kidney problems in unborn babies". U.S. Food and Drug Administration. 21 July 2017. Archived from the original on 17 October 2020. Retrieved 15 October 2020.
  97. ↑ Kowalski ML, Makowska JS (July 2015). "Seven steps to the diagnosis of NSAIDs hypersensitivity: how to apply a new classification in real practice?". Allergy, Asthma & Immunology Research. 7 (4): 312–20. doi:10.4168/aair.2015.7.4.312. PMC 4446629. PMID 25749768.
  98. ↑ ۹۸٫۰ ۹۸٫۱ Constantinescu DS, Campbell MP, Moatshe G, Vap AR (April 2019). "Effects of Perioperative Nonsteroidal Anti-inflammatory Drug Administration on Soft Tissue Healing: A Systematic Review of Clinical Outcomes After Sports Medicine Orthopaedic Surgery Procedures". Orthopaedic Journal of Sports Medicine. 7 (4). doi:10.1177/2325967119838873. PMC 6469280. PMID 31019986.
  99. ↑ ۹۹٫۰ ۹۹٫۱ Morelli KM, Brown LB, Warren GL (January 2018). "Effect of NSAIDs on Recovery From Acute Skeletal Muscle Injury: A Systematic Review and Meta-analysis". The American Journal of Sports Medicine. 46 (1): 224–233. doi:10.1177/0363546517697957. PMID 28355084.
  100. ↑ Ali MU, Usman M, Patel K (Apr 2020). "Effects of NSAID use on bone healing: A meta-analysis of retrospective case–control and cohort studies within clinical settings". Trauma. 22 (2): 94–111. doi:10.1177/1460408619886211.
  101. ↑ Ghosh N, Kolade OO, Shontz E, Rosenthal Y, Zuckerman JD, Bosco JA, Virk MS (December 2019). "Nonsteroidal Anti-Inflammatory Drugs (NSAIDs) and Their Effect on Musculoskeletal Soft-Tissue Healing: A Scoping Review". JBJS Reviews (به انگلیسی). 7 (12): e4. doi:10.2106/JBJS.RVW.19.00055. PMID 31851037.
  102. ↑ Lin BM, Curhan SG, Wang M, Eavey R, Stankovic KM, Curhan GC (January 2017). "Duration of Analgesic Use and Risk of Hearing Loss in Women". American Journal of Epidemiology. 185 (1): 40–47. doi:10.1093/aje/kww154. PMC 5209586. PMID 27974293.
  103. ↑ Curhan SG, Shargorodsky J, Eavey R, Curhan GC (September 2012). "Analgesic use and the risk of hearing loss in women". American Journal of Epidemiology. 176 (6): 544–54. doi:10.1093/aje/kws146. PMC 3530351. PMID 22933387.
  104. ↑ Curhan SG, Eavey R, Shargorodsky J, Curhan GC (March 2010). "Analgesic use and the risk of hearing loss in men". The American Journal of Medicine. 123 (3): 231–7. doi:10.1016/j.amjmed.2009.08.006. PMC 2831770. PMID 20193831.
  105. ↑ Ershad, Muhammed; Ameer, Muhammad Atif; Chen, Richard J.; Vearrier, David (2025). "Ibuprofen Toxicity". StatPearls. StatPearls Publishing. PMID 30252334.
  106. ↑ Zarghi A, Arfaei S (2011). "Selective COX-2 Inhibitors: A Review of Their Structure-Activity Relationships". Iranian Journal of Pharmaceutical Research. 10 (4): 655–683. PMC 3813081. PMID 24250402.
  107. ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام USCDC_Dengue وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  108. ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام et_20150911 وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  109. ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام pmid 24365321 وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  110. ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام pmid 23639711 وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  111. ↑ ۱۱۱٫۰ ۱۱۱٫۱ ۱۱۱٫۲ ۱۱۱٫۳ Bancos S, Bernard MP, Topham DJ, Phipps RP (2009). "Ibuprofen and other widely used non-steroidal anti-inflammatory drugs inhibit antibody production in human cells". Cellular Immunology. 258 (1): 18–28. doi:10.1016/j.cellimm.2009.03.007. PMC 2693360. PMID 19345936.
  112. ↑ ۱۱۲٫۰ ۱۱۲٫۱ ۱۱۲٫۲ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام Ogbru وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  113. ↑ "Risk of internal bleeding doubles when people on anticoagulants take NSAID painkiller". www.escardio.org. Archived from the original on 2025-08-03. Retrieved 2025-10-03.
  114. ↑ Shionoiri, Hiroshi (July 1993). "Pharmacokinetic Drug Interactions with ACE Inhibitors". Clinical Pharmacokinetics. 25 (1): 20–58. doi:10.2165/00003088-199325010-00003. PMID 8354016.
  115. ↑ "Why Painkillers Interfere with Anti-depressants". healthcentral.com. Archived from the original on 29 January 2020. Retrieved 29 January 2020.
  116. ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام pmid 21518864 وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  117. ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام pmid 12814454 وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  118. ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام pmid 26173947 وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  119. ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام pmid 23240907 وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  120. ↑ Bhattacharya, S.; Akula, Y.; Mitongo, G. M.; Khorram, Q. (2017). "Comparison between effects of antibiotics, NSAIDs and their mixture on the growth of microorganisms: PS151". Porto Biomedical Journal. 2 (5): 176–177. doi:10.1016/j.pbj.2017.07.006. PMC 6806810. PMID 32258617.
  121. ↑ Agrawal, N (June 1991). "Risk factors for gastrointestinal ulcers caused by nonsteroidal anti-inflammatory drugs (NSAIDs)". The Journal of Family Practice. 32 (6): 619–24. PMID 2040888.
  122. ↑ Knights, Kathleen M; Mangoni, Arduino A; Miners, John O (November 2010). "Defining the COX inhibitor selectivity of NSAIDs: implications for understanding toxicity". Expert Review of Clinical Pharmacology. 3 (6): 769–776. doi:10.1586/ecp.10.120. PMID 22111779.
  123. ↑ Vane, J.R; Botting, R.M (June 2003). "The mechanism of action of aspirin". Thrombosis Research. 110 (5–6): 255–258. doi:10.1016/S0049-3848(03)00379-7. PMID 14592543.
  124. ↑ "Sir John Vane, FRS". www.williamharveyresearch.com (به انگلیسی). Archived from the original on 30 June 2023. Retrieved 30 June 2023.
  125. ↑ Zarghi A, Arfaei S (2011). "Selective COX-2 Inhibitors: A Review of Their Structure-Activity Relationships". Iranian Journal of Pharmaceutical Research. 10 (4): 655–83. PMC 3813081. PMID 24250402.
  126. ↑ Lim YJ, Yang CH (June 2012). "Non-steroidal anti-inflammatory drug-induced enteropathy". Clinical Endoscopy. 45 (2): 138–144. doi:10.5946/ce.2012.45.2.138. PMC 3401617. PMID 22866254.
  127. ↑ Wright JM (November 2002). "The double-edged sword of COX-2 selective NSAIDs". CMAJ. 167 (10): 1131–1137. PMC 134294. PMID 12427705.
  128. ↑ Botting RM (November 2006). "Inhibitors of cyclooxygenases: mechanisms, selectivity and uses" (PDF). Journal of Physiology and Pharmacology. 57 (Suppl 5): 113–24. PMID 17218763. Archived (PDF) from the original on 27 February 2021. Retrieved 10 June 2012.
  129. ↑ Fowler CJ (November 2007). "The contribution of cyclooxygenase-2 to endocannabinoid metabolism and action". British Journal of Pharmacology. 152 (5): 594–601. doi:10.1038/sj.bjp.0707379. PMC 2190012. PMID 17618306.
  130. ↑ Rouzer CA, Marnett LJ (March 2008). "Non-redundant functions of cyclooxygenases: oxygenation of endocannabinoids". The Journal of Biological Chemistry. 283 (13): 8065–9. doi:10.1074/jbc.R800005200. PMC 2417164. PMID 18250160.
  131. ↑ Hamza M, Dionne RA (January 2009). "Mechanisms of non-opioid analgesics beyond cyclooxygenase enzyme inhibition". Current Molecular Pharmacology. 2 (1): 1–14. doi:10.2174/1874-470210902010001. PMC 2749259. PMID 19779578.
  132. ↑ Cronstein BN, Sunkureddi P (January 2013). "Mechanistic aspects of inflammation and clinical management of inflammation in acute gouty arthritis". Journal of Clinical Rheumatology. 19 (1): 19–29. doi:10.1097/RHU.0b013e31827d8790. PMC 3551244. PMID 23319019.
  133. ↑ ۱۳۳٫۰ ۱۳۳٫۱ ۱۳۳٫۲ Aronoff DM, Neilson EG (September 2001). "Antipyretics: mechanisms of action and clinical use in fever suppression". The American Journal of Medicine. 111 (4): 304–15. doi:10.1016/S0002-9343(01)00834-8. PMID 11566461.
  134. ↑ ۱۳۴٫۰ ۱۳۴٫۱ ۱۳۴٫۲ Koeberle A, Werz O (2009). "Inhibitors of the microsomal prostaglandin E(2) synthase-1 as alternative to non steroidal anti-inflammatory drugs (NSAIDs)--a critical review". Current Medicinal Chemistry. 16 (32): 4274–96. doi:10.2174/092986709789578178. PMID 19754418.
  135. ↑ ۱۳۵٫۰ ۱۳۵٫۱ Nabulsi M (October 2009). "Is combining or alternating antipyretic therapy more beneficial than monotherapy for febrile children?". BMJ. 339. doi:10.1136/bmj.b3540. PMID 19797346. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  136. ↑ Coceani F, Bishai I, Lees J, Sirko S (1986). "Prostaglandin E2 and fever: a continuing debate". The Yale Journal of Biology and Medicine. 59 (2): 169–74. PMC 2590134. PMID 3488620.
  137. ↑ Rainsford KD (December 2009). "Ibuprofen: pharmacology, efficacy and safety". Inflammopharmacology. 17 (6): 275–342. doi:10.1007/s10787-009-0016-x. PMID 19949916.
  138. ↑ Zurier RB (2013). "Prostaglandins, Leukotrienes, and Related Compounds". Kelley's Textbook of Rheumatology. pp. 340–357. doi:10.1016/B978-1-4377-1738-9.00024-4. ISBN 978-1-4377-1738-9.
  139. ↑ Bindu S, Mazumder S, Bandyopadhyay U (October 2020). "Non-steroidal anti-inflammatory drugs (NSAIDs) and organ damage: A current perspective". Biochemical Pharmacology. 180. doi:10.1016/j.bcp.2020.114147. PMC 7347500. PMID 32653589. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  140. ↑ "Ibuprofen". DrugBank. Archived from the original on 21 July 2014. Retrieved 29 January 2020.
  141. ↑ Consolidated list of products whose consumption and / or sale have been banned, withdrawn, severely restricted or not approved by Governments. : 15th issue (New data only), (June 2007-June 2009),: Chemicals. UN Department of Economic and Social Affairs. 2009. p. 123. ISBN 978-92-1-130277-6.
  142. ↑ Fung M, Thornton A, Mybeck K, Wu JH, Hornbuckle K, Muniz E (1 January 2001). "Evaluation of the Characteristics of Safety Withdrawal of Prescription Drugs from Worldwide Pharmaceutical Markets-1960 to 1999". Therapeutic Innovation & Regulatory Science. 35 (1): 293–317. doi:10.1177/009286150103500134.
  143. ↑ ۱۴۳٫۰ ۱۴۳٫۱ Sriram D, Yogeeswari P. Medicinal Chemistry, 2nd Edition. Pearson Education India, 2010. شابک ‎۹۷۸−۸۱−۳۱۷−۳۱۴۴−۴
  144. ↑ Auburn University course material. Jack DeRuiter, Principles of Drug Action 2, Fall 2002 1: Non-Steroidal Antiinflammatory Drugs (NSAIDs) بایگانی‌شده در ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine
  145. ↑ "Information for Healthcare Professionals: Celecoxib (marketed as Celebrex)". سازمان غذا و دارو (آمریکا) (FDA). Archived from the original on 19 November 2010. Retrieved 8 March 2017.
  146. ↑ "Safety of Vioxx". FDA Public Health Advisory. سازمان غذا و دارو (آمریکا) (FDA). Archived from the original on 27 May 2014. Retrieved 8 March 2017.
  147. ↑ "Information for Healthcare Professionals: Valdecoxib (marketed as Bextra)". سازمان غذا و دارو (آمریکا) (FDA). Archived from the original on 2 February 2012. Retrieved 8 March 2017.
  148. ↑ McNaughton R, Huet G, Shakir S (January 2014). "An investigation into drug products withdrawn from the EU market between 2002 and 2011 for safety reasons and the evidence used to support the decision-making". BMJ Open. 4 (1). doi:10.1136/bmjopen-2013-004221. PMC 3902466. PMID 24435895. {{cite journal}}: Unknown parameter |article-number= ignored (help)
  149. ↑ Viljoen A, Mncwangi N, Vermaak I (2012). "Anti-inflammatory iridoids of botanical origin". Current Medicinal Chemistry. 19 (14): 2104–27. doi:10.2174/092986712800229005. PMC 3873812. PMID 22414102.
  150. ↑ Zhang L, Feng L, Jia Q, Xu J, Wang R, Wang Z, Wu Y, Li Y (August 2011). "Effects of β-glucosidase hydrolyzed products of harpagide and harpagoside on cyclooxygenase-2 (COX-2) in vitro". Bioorganic & Medicinal Chemistry. 19 (16): 4882–6. doi:10.1016/j.bmc.2011.06.069. PMID 21775152.
  151. ↑ Rainsford, K. D. (2013-02-01). Ibuprofen: Pharmacology, Therapeutics and Side Effects (به انگلیسی) (1st ed.). اشپرینگر ساینس+بیزینس مدیا. doi:10.1007/978-3-0348-0496-7. ISBN 978-3-0348-0496-7.
  152. ↑ Evers, Alex S.; Mazes, Mervyn; Kharasch, Evan D. (2011). "34". Anesthetic Pharmacology (به انگلیسی) (2nd ed.). انتشارات دانشگاه کمبریج. pp. 548–562. doi:10.1017/CBO9780511781933. ISBN 978-0-511-78193-3.
  153. ↑ ۱۵۳٫۰ ۱۵۳٫۱ ۱۵۳٫۲ ۱۵۳٫۳ Dean L (1 May 2011). "Comparing NSAIDs". PubMed Clinical Q&A. National Center for Biotechnology Information.
  154. ↑ Treating Osteoarthritis and Pain: The Non-Steroidal Anti-Inflammatory Drugs Comparing Effectiveness, Safety, and Price بایگانی‌شده در ۱۰ نوامبر ۲۰۱۶ توسط Wayback Machine Consumers Union 2005
  155. ↑ Ellis GA, Blake DR (March 1993). "Why are non-steroidal anti-inflammatory drugs so variable in their efficacy? A description of ion trapping". Annals of the Rheumatic Diseases. 52 (3): 241–243. doi:10.1136/ard.52.3.241. PMC 1005027. PMID 8484682.
  156. ↑ Jeffreys, Diarmuid (2008). Aspirin: The Remarkable Story of a Wonder Drug. Chemical Heritage Foundation. ISBN 978-1-59691-816-0.[کدام صفحه؟]
  157. ↑ Propatier S. "The Mythology of Aspirin". Archived from the original on 10 January 2022. Retrieved 12 January 2022.
  158. ↑ Martyr P (18 October 2020). "Hippocrates and willow bark? What you know about the history of aspirin is probably wrong". Archived from the original on 27 July 2023. Retrieved 12 January 2022.
  159. ↑ "Works by Hippocrates". The Internet Classics Archive. Archived from the original on 6 January 2011. Retrieved 12 January 2022.
  160. ↑ Dioscorides P. "De Materia Medica". Retrieved 12 January 2022.
  161. ↑ Keoke ED, Porterfield KM (2003). American Indian contributions to the world: 15,000 years of inventions and innovations. Checkmark Books. ISBN 0-8160-4052-4. OCLC 249349540.
  162. ↑ Szczeklik A (2013). "The History of Aspirin: The Discoveries That Changed Contemporary Medicine" (PDF). Paths of Discovery. 18: 175–184. Archived (PDF) from the original on 2 July 2022. Retrieved 12 July 2022.
  163. ↑ ۱۶۳٫۰ ۱۶۳٫۱ Hardman JG, Limbird LE, Gilman GA (1996). "Capítulo 27: Analgésicos-antipiréticos, antiinflamatorios y fármacos que se utilizan en el tratamiento de la gota.". Goodman & Gilman, las bases farmacológicas de la terapéutica (9 ed.). México: Ed. McGraw-Hill Interamericana. ISBN 978-0-07-026266-9.
  164. ↑ ۱۶۴٫۰ ۱۶۴٫۱ John McMurry. Química Orgánica بایگانی‌شده در ۱۳ ژانویه ۲۰۲۳ توسط Wayback Machine (به اسپانیایی). Published by Cengage Learning Editores, 2005. شابک ‎۹۷۸−۹۷۰−۶۸۶−۳۵۴−۰
  165. ↑ Hermann Kolbe (1860). "Ueber Synthese der Salicylsäure". آنالن لیبیش. 113 (1): 125–27. doi:10.1002/jlac.18601130120. Archived from the original on 28 July 2020. Retrieved 28 June 2019.
  166. ↑ R. Schmitt (1885). "Beitrag zur Kenntniss der Kolbe'schen Salicylsäure Synthese". ژورنال فور پرکتیشه شیمی. 31 (1): 397–411. doi:10.1002/prac.18850310130. Archived from the original on 28 July 2020. Retrieved 28 June 2019.
  167. ↑ Lindsey AS, Jeskey H (1957). "The Kolbe-Schmitt Reaction". کمیکال ریویوز. 57 (4): 583–620. doi:10.1021/cr50016a001. (Review)
  168. ↑ "NADA 141–213: New Animal Drug Application Approval (for Metacam (meloxicam) 0.5 mg/mL and 1.5 mg/mL Oral Suspension)" (PDF). Food and Drug Administration (FDA). 15 April 2003. Archived from the original (PDF) on 15 October 2012. Retrieved 24 July 2010.
  169. ↑ Metacam Client Information Sheet بایگانی‌شده در ۱۱ آوریل ۲۰۱۱ توسط Wayback Machine, product description: "Non-steroidal anti-inflammatory drug for oral use in dogs only", and in the "What Is Metacam" section in bold-face type: "Do not use in cats.", January 2005.
  170. ↑ Metacam 5 mg/mL Solution for Injection, Supplemental Approval 28 October 2004.
  171. ↑ Off-label use discussed in: Arnold Plotnick MS, DVM, ACVIM, ABVP, Pain Management using Metacam بایگانی‌شده در ۱۴ ژوئیه ۲۰۱۱ توسط Wayback Machine, and Stein, Robert, Perioperative Pain Management بایگانی‌شده در ۱۸ آوریل ۲۰۱۰ توسط Wayback Machine Part IV, Looking Beyond Butorphanol, September 2006.
  172. ↑ Rhodes L (September 2015). "Put a label (claim) on it: Getting non-surgical contraceptives approved for use in cats and dogs". Journal of Feline Medicine and Surgery. 17 (9): 783–9. doi:10.1177/1098612x15594993. PMC 11148972. PMID 26323803. {{cite journal}}: Check |pmc= value (help)

پیوند به بیرون

[ویرایش]
در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی موجود است.
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=داروهای_ضدالتهاب_غیراستروئیدی&oldid=43175829»