زیگموند فروید
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد.
زیگموند فروید (به انگلیسی: Sigmund Freud) (۶ مه ۱۸۵۶ - ۲۳ سپتامبر ۱۹۳۹)، پایه گذار علم روانشناسی نوین زادهٔ شهر پریبور در جمهوری چک کنونی و امپراتوری اتریش پیشین است.
او در ابتدا یک متخصص اعصاب بود. وی مدرسهٔ روانکاوی را بر مبنای نظریاتش بنیان گذاشت، که بسیاری از رفتارهای انسان تحت تأثیر انگیزههای ضمیر ناخودآگاه است؛ که افکار و خاطرات بخصوص ضمیر ناخودآگاه، بویژه از نوع جنسی و پرخاشگرانه، ریشهٔ اختلالات روانی هستند، و اینگونه اختلالات روانی میتوانند با تبدیل افکار و خاطرات ناخودآگاه به آگاهی از طریق معالجات روانکاوانه، درمان شوند. برخی از کتابهای وی به فارسی ترجمه شدهاند. از جمله آنها میتوان به کتاب تمدن و گلهمندان از آن اشاره کرد که تحت عنوان «فرهنگ و ناخوشایندیهای آن» توسط امید مهرگان از آلمانی به فارسی برگردانده شده است.
وی به همراه آلبرت انیشتین، مارتین بوبر و حاییم وایزمن از موسسان و اعضای اولین هیئت علمی دانشگاه عبری اورشلیم بود.[۱]
وی یک یهودی اشکنازی بود. با روی کار آمدن نازیها وی در ۱۹۳۸ اتریش را ترک کرد و به اسرائیل رفت. وی پس از مدتی به بریتانیا عزیمت کرد و در همانجا به دلیل ابتلا به سرطان فک درگذشت.
فهرست مندرجات |
[ویرایش] آثار
- تعبیر خواب ( ۱۹۰۰ )
- توتم وتابو (۱۹۱۳)
- روانشناسی گروه و تحلیل من (۱۹۲۱)
- تمدن و گلهمندان از آن (۱۹۳۰)
- بررسی رفتارهای جنسی
- آسیب شناسی زندگی روزمره
- وقتی فرويد بر روی نيمكت روان كاوی قرار میگيرد
- موسی و یکتا پرستی
[ویرایش] جستارهای وابسته
[ویرایش] پاورقی
- ↑ تاریخچه دانشگاه عبری اورشلیم. وبگاه رسمی دانشگاه عبری اورشلیم (در تاریخ ۱۵ جولای ۲۰۰۵). بازدید در تاریخ ۰۴−۰۶−۲۰۰۷.
[ویرایش] منبع
- نقد ادبی نوشته حمیدرضا شایگانفر ، انتشارات دستان
