روان‌شناسی محیطی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

تعریف[ویرایش]

روان شناسی مهرازی (معماری) یکی از میان رشته های معماری، روان شناسی محیطی و بوم‌شناسی است که به بررسی روابطِ متقابل میان فرد و محیطِ پیرامونِ وی می پردازد. [۱]

روان شناسی محیطی حوزه ای است که تعریف آن به شکلی خاص و در قالب چند کلمه نمی‌گنجد. در واقع برخی روان شناسان عنوان داشته اند که تعریف آن غیر ممکن است و گفته اند که روان شناسی محیطی اساساً هر چیزی است که روان شناسان محیطی انجام می دهند.[۲] با این وجود، می توان چنین گفت که: روان شناسی محیطی رشته ای است که با تعاملات و روابط میان مردم و محیطشان سر و کار دارد.[۳]

تاریخچه[ویرایش]

صحبت در مورد آغاز روان شناسی محیطی به تبع تشریفات افتتاح کننده ی مرسوم در نخستین پژوهش های انجام گرفته در این حوزه، امری گمراه کننده است. معماران، جغرافی دانان و دانش مندان اجتماعی مدت زیادی است که به موضوعات مرتبط با رابطه ی محیط و رفتار علاقه نشان می دهند و بسیاری از روان شناسان محیطی فعلی نیز می توانند رد ریشه های پژهشی خود را در کارهای صورت گرفته توسط چهره های نخستین روان شناسی بیابند. برای نمونه، روان شناسان علاقه‌مند به ادراک محیطی به شدت تحت تاثیر نظریات نخستین ادراک گشتالت رشد یافته در آلمان توسط مکس ورتایمر (۱۹۴۳-۱۸۸۰)، ولفگانگ کهلر (۱۹۶۷-۱۸۸۷) و کورت کافکا (۱۹۴۱-۱۸۸۶) بوده اند.

پانویس[ویرایش]

  1. architectural psychology
  2. Proshansky
  3. ٍ Environmental Psychology by Francis T. MC Andrew

منابع[ویرایش]

روان شناسی محیطی، نوشته ی فرانسیس تی. مک اندرو، برگردان: دکتر غلام رضا محمودی - انتشارات زربافت اصل، چاپ اول: تهران ۱۳۸۷