مسکن (دارو)
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
مُسکن یا دردزدا،[۱] دستهای از داروهای بسیار پر کاربرد در پزشکی هستند که برای کاهش درد و کنترل آن استفاده میشوند. مسکنها با ساز و کارهای مختلف بر اعصاب مرکزی یا محیطی تاثیر میگذارند. استامینوفن یکی از مهمترین و پرکاربردترین مسکنهاست. که علاوه بر ویژگی ضد درد دارای خاصییت ضدتب نیز هست. دستهی مهم دیگر مسکنها اپیوییدها هستند که سردسته آن مورفین و سایر مشتقات تریاک است. برا اساس نوع و شدت درد استفاده از مسکن ویژه توصیه میشود. به طور مثال در دردهای نوروپاتیک از سه حلقهایها و داروهای ضدصرع استفاده میشود. [۲]
ّ
طبقهبندی [ویرایش]
از لحاظ مواد تشکیل دهنده این مسکنها شامل موارد زیر است:
- پاراستامول و داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی
- مهارکنندههای کوکس ۲
- مورفین و سایر مخدرها
- سایر ضد دردها شامل سهحلقهایها و ضدصرعها
- از لحاظ نوع استفاده و روش کاربرد:
- موضعی
- سیستمیک که خود شامل خوردنی و تزریقی است.
مسکنهای مهم [ویرایش]
- دیکلوفناک یکی از مهمترین مسکنهاست که از دسته داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی (NDSAID) است. به طور معمول دارای دو شکل ترکیب شده با سدیم و پتاسیم است.
- ایبوپروفن
پانویس [ویرایش]
- ↑ مسکن و دردزدا از واژههای مصوب فرهنگستان زبان و ادب فارسی به جای analgesic در انگلیسی و در حوزهٔ پزشکی هستند. «فرهنگ واژههای مصوّب فرهنگستان ـ دفتر پنجم، بخش لاتین». فرهنگستان زبان و ادب فارسی. ۱۰. بازبینیشده در ۲ فروردین ۱۳۹۱.
- ↑ Dworkin RH, Backonja M, Rowbotham MC, et al. (2003). "Advances in neuropathic pain: diagnosis, mechanisms, and treatment recommendations". Arch. Neurol. 60 (11): 1524–34. DOI:10.1001/archneur.60.11.1524. PMID 14623723. http://archneur.ama-assn.org/cgi/content/full/60/11/1524.
