عقده روانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

عقدهٔ روانی (به انگلیسی: Complex) گروه یا مجموعه‌ای است از اندیشه‌ها و عقاید یا تکانه‌های مرتبط به هم، که دارای حالت هیجانی مشترکی هستند و تأثیر قوی و معمولاً ناهشیاری بر نگرش‌ها و رفتار بر جای می‌گذارند. این اصطلاح، توسط کارل یونگ ابداع شد تا محتوای ناهشیار شخصی را نشان بدهد. در کاربرد عامه، عقده تقریباً دلالت بیمارگون خالص دارد و الزاماً با کاربرد آن در روان‌شناسی برابر نیست. از نمونه‌های اولیه در روان‌کاوی سنتی و انشعابات آن می‌توان به عقده‌ی قدرت در نظریه یونگ، عقده‌ی اختگی و اُدیپ در نظریه فروید و عقده‌ی حقارت در نظریه‌ی آدلر اشاره کرد. [۱]

منابع[ویرایش]

  1. واندن بوس، گری آر. APA Dictionary of Psychology [فرهنگ توصیفی انجمن روان‌شناسی آمریکا]. ج. اول. به کوشش حسن احدی. ترجمهٔ گروه مترجمین. تهران: ارس. ص۳۷۸. شابک ‎۹۷۸۶۰۰۵۶۳۰۴۱۱.