منوچهر اقبال

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
منوچهر اقبال
Manuchehr Eghbal.jpg
منوچهر اقبال
نخست‌وزیر ایران
مشغول به کار
۱۵ فروردین ۱۳۳۶ – شهریور ۱۳۳۹
در زمانِمحمدرضا شاه پهلوی
پس ازحسین علا
پیش ازجعفر شریف امامی
وزیر دربار
شروع به کار
۱۳۳۵
سناتور انتصابی
شروع به کار
۱۳۳۳
وزیر راه
شروع به کار
۱۳۲۹
نخست‌وزیرعلی منصور
وزیر کشور
وزیر بهداری
شروع به کار
۱۳۲۹
نخست‌وزیرمحمد ساعد
وزیر فرهنگ
شروع به کار
۱۳۲۷
نخست‌وزیرعبدالحسین هژیر
وزیر پست و تلگراف
وزیر بهداری
مشغول به کار
بهمن ۱۳۲۴ – ۱۳۲۶
نخست‌وزیراحمد قوام
وزیر بهداری
شروع به کار
۱۳۲۳
نخست‌وزیرمحمد ساعد
رئیس دانشگاه تهران
شروع به کار
۱۳۳۴
پس ازعلی‌اکبر سیاسی
پیش ازاحمد فرهاد معتمد
ریاست دانشگاه تبریز
پس ازدکتر خان‌بابا بیانی
پیش ازسید محمد سجلدی
اطلاعات شخصی
زاده۲۱ مهر ۱۲۸۸
۲۷ رمضان ۱۳۲۷
کاشمر،
درگذشت۴ آذر ۱۳۵۶
تهران،
ملیت ایران
حزب سیاسیحزب دموکرات قوام‌السلطنه
دیگر عضویت‌های سیاسیحزب اراده ملی سیدضیا
همسر(ان)آلیس ریویر
فرزندانهما (نیکل)، فرشته (مونیک)، مریم (فرانسوا) (همسر شهریار شفیق)
اقامتگاهمدفون در حرم علی بن موسی‌الرضا، مشهد
محل
تحصیل
پاریس
شغلمدیرعامل شرکت ملی نفت ایران
تخصصپزشک و سیاستمدار
مذهباسلام

منوچهر اقبال (۲۱ مهر ۱۲۸۸، کاشمر - ۴ آذر ۱۳۵۶ تهران) سیاستمدار، پزشک بیماری‌های عفونی، رئیس دانشگاه تهران، مدیرعامل شرکت ملی نفت ایران و یک دوره نخست‌وزیر ایران بود.[۱]

خانواده و تحصیلات[ویرایش]

پدرش میرزا ابوتراب خان مقبل‌السلطنه خراسانی معروف به «اقبال‌التولیه». تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در مشهد و دارالفنون تهران انجام داد. اقبال در ۱۳۰۵ عازم فرانسه شد و در سال ۱۳۱۱ به‌عنوان متخصص بیماری‌های عفونی از دانشگاه پزشکی پاریس فارغ‌التحصیل شد.

دکتر اقبال پس از بازگشت به ایران مشاغلی همچون ریاست اداره بهداری شهرداری مشهد، ریاست بخش بیماری‌های عفونی بیمارستان رازی و دانشیاری و استادی دانشکده پزشکی دانشگاه تهران را برعهده گرفت.[۱]

سیاست[ویرایش]

دکتر اقبال در جوانی در حزب اراده ملی سیدضیا و حزب دموکرات قوام‌السلطنه عضو شد و کار سیاسی خود را با معاونت وزارت بهداری در کابینه اول قوام (سال۱۳۲۱) آغاز کرد و سپس در کابینه‌های قوام، عبدالحسین هژیر، محمد ساعد و علی منصور به وزارت فرهنگ، راه، بهداری و کشور رسید. با روی کار آمدن سپهبد رزم‌آرا به استانداری آذربایجان رسید و ریاست دانشگاه تبریز را عهده‌دار شد. در سال ۱۳۳۱ به اروپا رفت و پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ به ایران بازگشت و سناتور انتصابی تهران شد و سپس به وزارت دربار رسید.[۱]

دکتر اقبال در ۱۵ فروردین ۱۳۳۶ به نخست‌وزیری منصوب شد و تا شهریور ۱۳۳۹ این سمت را داشت. در دوران نخست‌وزیری او حزب ملیون به رهبری او و حزب مردم به رهبری امیراسدالله علم تشکیل شد.

انتخابات دوره بیستم مجلس شورای ملی در دوران نخست‌وزیری اقبال انجام گرفت. بعد از اعتراض‌هایی که از سوی احزاب و مردم شد، شاه این انتخابات را مردود اعلام کرد و دکتر منوچهر اقبال از سمت خود استعفاء داد.[۲]

دکتر اقبال پس از نخست‌وزیری به ریاست دانشگاه تهران منصوب شد. دانشجویان در تظاهراتی اتومبیلش را آتش کشیدند. پس از این اقبال از ایران خارج شد. در سال ۱۳۴۲ که به ایران بازگشت به سمت مدیرعامل شرکت ملی نفت ایران منصوب شد و تا پایان حیات خود در این سمت باقی ماند.[۱]

دکتر منوچهر اقبال مؤسس سازمان نظام پزشکی بود.[۳]

اقبال، در تاریخ ۴ آذر ۱۳۵۶ بر اثر سکته در سن ۶۸ سالگی بدرود حیات گفت.[۴]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ منوچهر اقبال در سایت آفتاب
  2. بازیگران سیاسی عصر رضاشاهی و محمدرضا شاهی. ناصر نجمی. انتشارات انیشتین. ۱۳۷۳ تهران
  3. «سازمان نظام پزشکی > دربارهٔ ما > دربارهٔ سازمان». irimc.org. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۶-۲۳.
  4. قراردادهای نفتی ایران

منابع[ویرایش]

  • ایرج سعادتمند توندری (۱۳۸۴ترشیز ۱ - (نگاهی به تاریخ و جغرافیای شهرستان کاشمر)، مشهد: موسسه فرهنگی هنری و انتشاراتی ضریح آفتاب، ص. ۲۹۶، شابک ۹۶۴-۲۴۹-۰۵۵-۰ مقدار |شابک= را بررسی کنید: checksum (کمک)
  • علی نجفی، زرین توکلی (۱۳۸۷ترشیز ۱ - (روسای دانشکده پزشکی تهران از ابتدا تا کنون)، تهران: دانشگاه علوم پزشکی تهران