پطرس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
پاپ مقدس
پترُس
رسول، اندرز دهنده، شهید
Pope-peter pprubens.jpg
پطرُسِ قدیس. اثری از پیتر پل روبنس در حالیکه کلیدهای بهشت را در دست دارد و جامهٔ پشمینهٔ پاپ را بر تن.
کلیسا مسیحیت اولیه
Enthroned ۳۰ میلادی[۱]
اPapacy ended ۶۴ یا ۶۷ میلادی
پس‌از تحلیف‌گر (نخستین پاپ)
پیش‌از لینوس
Orders
مشخصات فردی
نام در زمان تولد شَمعون (سایمون)
تولد نامعلوم
بیت صیدا، بلندی‌های جولان، سوریه، امپراتوری روم
درگذشت ح ۶۴ میلادی[۲]
نمازخانه کلمنتین، واتیکان هیل، رم، امپراتوری روم
والدین یوحنا
اشتغال‌ ماهیگیر
Sainthood
یادروز Main feast (به همراه پولس) ۲۹ ژوئن (کلیسای کاتولیک، کلیسای ارتدکس شرقی، Oriental Orthodoxy, انگلیکان، لوتریانیسم)
Chair of St Peter در رم ۱۸ ژانویه (Pre-1960 گاهشمار رومی)
Confession of St Peter ۱۸ ژانویه (انگلیکان)
Chair of St Peter ۲۲ فوریه (کلیسای کاتولیک)
St Peter in Chains ۱ اوت (pre-1960 گاهشمار رومی)
مورد احترام در همهٔ کلیساهای مسیحی
مشارکت‌ها کلیدهای بهشت، pallium, papal vestments, خروس، man crucified head downwards, vested as an Apostle, holding a book or scroll. Iconographically, he is depicted with a bushy white beard and white hair.
قیمومیت Patronage list
آرامگاه کلیسای سن پیترو

پِطرُس (به لاتین: Petrus) یا شمعون، یکی از دوازده حواری عیسی مسیح، رهبران کلیسای مسیحیت اولیه بودند. کلیسای کاتولیک رومی او را نخستین پاپ می‌دانند که توسط عیسی در گفتگوی «صخرهٔ کلیسای من» در متی ۱۶:۱۸ به مقام روحانیت رسیده است. همهٔ کلیساهای مسیحی باستان پطرس را به عنوان قدیسی مهم بزرگ می‌شمارند و او را بانی کلیسای انطاکیه و بعدتر کلیسای رم می‌دانند،[۳] ولی در خصوص اقتدار جانشینان متعدد او در مسیحیت امروز اختلاف نظر دارند.

او ۳۱ سال پاپ بود.[۴] او در سال یک میلادی[نیازمند منبع] در بت سیدا به دنیا آمد و در ۶۴ میلادی در رم از دنیا رفت.[۵]

مقبره وی در زیر کلیسای بزرگ واتیکان قرار گرفته است.

خانواده پترس[ویرایش]

خانوادهٔ پترس در جلیل در شهر بیت صیدا زندگی می‌کردند. آنها ماهیگیر بودند. هم چنین دارای چندین قایق ماهیگیری بودند که به دیگران اجاره می‌دادند.

پدر پترس، یونا پس از تولد پسرش نام او را شمعون گذاشت. شمعون برادری به نام اندریاس داشت که قبل از وی به عیسی مسیح ایمان آورد.[۶] بعدها او توسط عیسی به «کیفا» یا همان «پترس» که به معنای صخره است ملقب شد.

پترس در انجیل[ویرایش]

پترس یونانی شده کلمه آرامی «کیفا» به معنی ((صخره)) است. بر اساس انجیل، علت نامگذاری شمعون به «پترس» توسط عیسی اینگونه عنوان می‌شود:

« من بر روی این صخره، کلیسای خود را بنا می‌کنم، و قدرتهای جهنم، هرگز قادر به نابودی آن نخواهند بود. من کلیدهای ملکوت خدا را در اختیار تو (پترس) می‌گذارم تا هر دری را بر روی زمین بگشایی در آسمان نیز گشوده شود و هر دری را بر روی زمین ببندی، در آسمان بسته شود.» بر اساس این روایت، کلیسای رم خود را جانشین پطرس و وارث کلید بهشتی می‌داند.

اما در انجیل برنابا (بارنابا) که در زمره اسفار مشکوک عهد جدید است، پترس به دلیل اینکه عیسی را فرزند خدا خواند، مورد خشم وی قرار گرفت و حتی عیسی قصد اخراج پطرس از جمع حواریون را داشت که با وساطت دیگر حواریون، او را بخشید.

پس از عیسی، پترس علاوه بر تبلیغ مسیحیت، دوباره به شغل ماهیگیری مشغول شد. در سالهای اولیه بعد از عیسی نزاع الهیاتی میان مسیحیان در گرفت. نخستین و مهم‌ترین جدایی در تاریخ مسیحیت، همان جدایی پولس از حواریون و در رأس آنان پترس است. گاهی گروه یهودیان تازه مسیحی شده مثل ناصریان و ابیونی‌ها را در آن سالها تحت رهبری حواریون به ویژه پطرس و یعقوب پسر حلفا عنوان می‌کنند.[۷]

پترس در قرآن و منابع اسلامی[ویرایش]

نوشتار اصلی: شمعون الصفا

برخی از مفسرین معتقدند پترس یکی از سه رسول یاد شده در داستان اصحاب قریه است که در قرآن، سوره یس آیه۱۳–۳۶ بیان شده است. روایات در اینکه شهر این قوم همان شهر باستانی انطاکیه است هم نظرند. اگر چه مضامین تا اندازه‌ای با منابع مسیحی سازگار است، اما در برخی عناصر داستان تفاوت‌هایی نیز به چشم می‌خورد. ماجرای رفتن برنابا و پولس به انطاکیه، و تبلیغ در آنجا و پیوستن پترس به آنها، در کتاب اعمال رسولان در بابهای ۱۱ تا ۱۳ به تفصیل وارد شده است، اما با متن قرآن تفاوتهایی دارد؛ برخی روایات در صدد توضیح این اختلاف به جای پولس توما و برخی یعقوب را می‌گذارند و آمدن پترس به سوی انطاکیه برای آزادی دو رسول دیگر از زندان پادشاه انطاکیه را تأیید می‌کنند.[۸] در منابع اسلامی نیز او با نام شمعون و معمولاً با لقب «صفا» معرفی می‌شود. «صفا» شکل عربی کلمه کیفا در زبان آرامی است به معنای صخره. می‌توان این عنوان را مترادف «شمعون پترس» در عهد جدید دانست؛ از همین منابع بر می­آید که او از بستگان عیسی بوده است. علی ابن ابراهیم قمی در تفسیر خویش، به نقل از جعفر صادق بر این نکته تأکید می‌کند که وی یگانه پیشوای مسیحیان، و وصی عیسی پس از او بوده است.[۹]

مرگ پترس[ویرایش]

در سال ۶۴ میلادی امپراتور روم نرون دستور به آتش زدن روم داد و سپس این تقصیر را بر گردن مسیحی‌ها نهاد. از این رو که پترس رهبر کلیسا بود وی را دستگیر کرده و واژگون به خواست خودش بر صلیب کردند. زیرا خود وی گفت من لیاقت ندارم مانند عیسی مسیح بمیرم.

منابع[ویرایش]

  1. The Chronography of 354 AD, Part 13: Bishops of Rome.
  2. O'Connor, Daniel William (2013). "Saint Peter the Apostle". Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica Online. Retrieved 12 April 2013. 
  3. "CATHOLIC ENCYCLOPEDIA: St. Peter, Prince of the Apostles". 
  4. http://kolonisera.rymden.nu/pope/popes.php?l=1
  5. "The Patriarchate of Antioch: Founded by Saints Peter and Paul". 
  6. (انجیل یوحنا، ۴۱:۱–۴۲)
  7. عبدالرحیم سلیمانی اردستانی، کتاب مسیحیت، ص 106
  8. محمد باقر مجلسی، بحارالانوار، ج14، ص252
  9. علی ابن ابراهیم ابن هاشم قمی؛ تفسیر القمی؛ مؤسسه دارالکتاب، قم، 1404ق، ج 1، ص 103،

پیوند به بیرون[ویرایش]