الهیات آزادی‌بخش

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

الهیات آزادی‌بخش از نظریات الهیاتی مسیحیت است.

از جدیدترین نظریات الهیاتی مسیحیت است که خاستگاه اولیهٔ آن بنا به شرایط اجتماعی . سیاسی خاص، آمریکای لاتین بوده‌است. پس از آن، رواج روز افزونی در آفریقا و آسیای جنوب شرقی پیدا کرده‌است. این نهضت الهیاتی که بر حضور دین در عرصه‌های اجتماعی و سیاسی تأکید دارد؛ مهمترین ریشه‌های ناکامی و بدبختی جوامع فقیر منطقه آمریکای لاتین را حکومت‌های خودکامه و نظامی وابسته به ابرقدرت‌های بزرگ می‌داند و وظیفه کلیسا را حمایت از محرومان و مقابله با ظالمان می‌داند، تا بدین صورت همگان به رهایی و ملکوت آسمان برسند. این الهیات، طبق نظرات رایج مسیحی، بر مظالم دیکتاتورها سرپوش نمی‌گذارد؛ فقر را جزء مقدرات الهی نمی‌داند و بر ضرورت فقرزدایی و استقلال از طریق مبارزه و آموزش پافشاری می‌کند و راه رهایی همگان و رسیدن به ملکوت آسمان را "تلازم عدالت و معنویت" می‌داند. برقراری عدالت اجتماعی و تأکید بر حضور اجتماعی دین در عرصه اجتماعی و سیاسی مهمترین ویژگی‌های این الهیات هستند که نظر بسیاری ار محققان را به تحقیق و پژوهش در این خصوص جلب کرده‌است. از سویی، کشورهای استعمارگر منطقه، خصوصاً آمریکا و اسپانیا، با تلاش‌های فراوان در صدد تضعیف و انحراف این نهضت الهیاتی بر آمده‌اند؛ تا این جبهه ضد استعماری و استبدادی را در هم بشکنند.

منابع[ویرایش]

  • کلیاتی دربارهٔ الهیات رهایی بخش، لیلی مصطفوی کاشانی، چاپ اول، 1367، مؤسسه بین‌المللی کتاب
  • درسنامه الهیات مسیحی(شاخصه ها، منابع و روش‌ها)، ج1، آلستر مک کراث، ترجمه بهروز حدادی، مرکز مطالعات و تحقیقات ادیان و مذاهب، قم، 1367
  • مقدمه‌ای بر الهیات معاصر، ترجمه و تدوین همایون همتی، انتشارات نقش جهان، چاپ اول، 1379
  • الهیات آزادی بخش(مقاله)، نگاهی گذرا به بیشینه اندیشگی، لئوناردو بوف