خروج از مرکز مداری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
نمایش خروج از مرکزهای متفاوت

در مکانیک سماوی و طبق قانون اول کپلر مدار سیارات دایره نیست و بیضی است برای نمایش شباهت این بیضی با دایره از واحدی استفاده می‌شود که به آن خروج از مرکز می‌گویندکه با(e\,\!)نشان می‌دهند خروج از مرکز دایره صفر است:

  • برای مدار دایره: e=0\,\!،
  • برای مدار بیضی: 0<e<1\,\!،
  • برای مدار سهموی: e=1\,\!،
  • مدار هذلولویی: e>1\,\!.

محاسبه[ویرایش]

خروج از مرکز را می‌توان از رابطه زیر به دست آورد:

e= \left | \mathbf{e} \right |

که:

برای مدارها می‌توان از فرمول زیر و با استفاده از نیم‌محور کوچک و نیم‌محور بزرگ:

e={{r_a-r_p}\over{r_a+r_p}}
=1-\frac{2}{(r_a/r_p)+1}

که:

  • r_a\,\! نیم محور بزرگ،
  • r_p\,\!نیم محور کوچک) است.

مثال‌ها[ویرایش]

خروج از مرکز زمین ۰.۰۱۶۷ است . که در هزار سال گذشته و به خاطر اثرات گرانشی سیارت بین ۰.۰۰۳۴ تا ۰.۰۵۸ تغییر کرده است (به نمودار نگاه کنید [۱]). اولین سیاره پلوتو است که خروج از مرکز ۰.۲۸۴ دارد و بعد از آن عطارد است که ۰.۲۰۴ دارد. ماه هم خروج از مرکز ۰.۰۵۴۹ دارد. برای دیدن دیگر خروج از مرکزها به جدول سیارات در سامانه خورشیدی نگاه کنید.

برای سیارک‌ها به طور متوسط ۰.۱۷ است.[۱]. در میان ستارگان دنباله دار فقط ستاره دنبال دار هالی خروج از مرکز زیر ۱ دارد بقیه ستارگان دنباله دار خروج از مرکز بسیار نزدیک به ۱ دارند. کمترین خروج از مرکز در سامانه خورشیدی برای تریتون قمر نپتون است.

منابع[ویرایش]

Prussing، John E.، and Bruce A. Conway. Orbital Mechanicsc. New York: Oxford University Press، ۱۹۹۳.

پیوند به بیرون[ویرایش]