ابرنواختر
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد.
 |
گُمان میرود حق تکثیر محتویات این صفحه با سیاستهای ویکیپدیا در مورد حق تکثیر سازگاری ندارد. لطفاً اطلاعات بیشتری در این مورد بیفزایید و یا وضعیت حق تکثیر منبع اصلی این مقاله را بررسی کنید. |
هنگامی که تمام سوخت هستهای یک ستاره با جرم بیشتر از حد چاندراسخار(۱٫۴۴ جرم خورشید) به پایان برسد، نیروی گرانش برتری یافته و ستاره شروع به انقباض میکند. دراین حالت به دلیل عدم وجود فشار کافی داخلی، ستاره شروع به فروریزش میکند، برای وقوع یک انفجار ابرنواختری سرعت فروریزش باید بسیار زیاد باشد. فشار روی هسته ستاره سبب فشردگی آن میشود که در نتیجه آن الکترونها وپروتونهای مجزا ترکیب شده و نوترونها را به وجود میآورند زیرا در آن فشار شدید تنها نوترونها میتوانند وجود داشته باشند. سرانجام بخش بیرونی ستاره منفجر شده و تبدیل به سحابی ابرنواختری میشود.
ابرنواخترها به دودسته کلی تقسیم میشوند: گونه اول ابرنواخترها از دو ستاره یا به بیان بهتر از یک ستاره دوتائی به وجود میآید. در این نوع ابرنواختر یکی از ستارگان که کوتوله سفید است و بسیار چگال میباشد، بر اثر جذب مواد ستاره دیگر به افزایش جرم دچار میشود، این افزایش تا جائی ادامه پیدا میکند که جرم کوتوله سفید از حد چاندراسخار بگذرد. ابرنواخترهائی از این دست را میتوان اغلب در ستارههای کهن سال جستجو کرد. گونه دوم ابرنواخترها، مربوط به ستارگانی با جرم بیشتر است که به شکل طبیعی اتفاق میافتد. اساس کار در هردو نوع ابر نواختر یکسان است و در مراحل تحول و انفجار تفاوتی نمیکنند.
جرم یک ستاره کوتوله سفید نمیتواند از ۱٫۴۴ جرم خورشید(که اکنون با نام حد چاندراسخار شناخته میشود)بیشتر باشد.ستارههایی که جرمشان از این حد بیشتر باشد در انتها یا به ستاره نوترونی یا سیاهچاله تبدیل میشود.
