پرش به محتوا

قضا و قدر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

قضا و قدر در الهیات یعنی حوادث جهان تا چه اندازه به خواست و قانون ثابت خدا هستند و تا چه اندازه به اختیار موجودات به ویژه اختیار انسان.

در عرفان

[ویرایش]

از نظر عرفان تقدیر از طرف حق، هدایت است و کسی که ترک تدبیر کند، به تقدیر راضی شود و کسی که مشاهده مقدور کند خود را بی‌اختیار داند.[۱]

ز کشاکش چو کمانم، به کفِ گوش کشانم – قدر از بام درافتد چو درِ خانه ببندم. تقدیر در جریان قضای الاهی تحقق پیدا می‌کند.[۲]

جستارهای وابسته

[ویرایش]

منابع

[ویرایش]
  1. «مدیریت تقدیر، آغاز تغییر». دریافت‌شده در ۲۰۱۲-۱۱-۱۱.
  2. مولوی، جلال‌الدین محمد بلخی، کلیات دیوان شمس، غزل 1608 صفحه 542 - تهران: هرمس 1386.