عقد بیع

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از بیع)
پرش به ناوبری پرش به جستجو

عقد بیع قرارداد یا عقدی است که به موجب آن شخصی، مالی را در ازای مال دیگر به شخص دیگری واگذار کند به نحوی که مالک مال (فروشنده)، مالکیت کالای خود را در مقابل پول یا مالی که دریافت می‌کند به طرف مقابل (خریدار) انتقال دهد و طرف نیز در مقابل دریافت کالا، پول یا مال خود را به فروشنده بدهد.[۱] عقد بیع به محض انشای ارادهٔ طرفین تشکیل‌دهندهٔ آن، یعنی بایع و مشتری، تحقق می‌یابد و دارای اثر حقوقی می‌شود. بیع در لغت به معنای خرید و فروش و داد و ستد می‌باشد و و در اصطلاح فقهی ایجاب و قبولی است که بر نقل ملک در مقابل عوض معلوم و متعین دلالت کند.[۲]

بیع در فقه[ویرایش]

بیع به معنای فروختن و از مفاهیم عرفیه است و نتیجهٔ آن تملیک عین (مال) به عوض معلوم (مال دیگر) خواهد بود.

بیع در حقوق مدنی ایران[ویرایش]

ماده ۳۳۸: بیع عبارت است از تملیک عین به عوض معلوم

از این تعریف چنین بر می‌آید که قانونگذار قصد داشته با بکاربردن واژه «عین» مانع از تداخل مفهوم بیع با «اجاره» گردد. اما از سوی دیگر موجب شده تا در مفاهیم جدید مثل خرید خدمات خلاء مفهومی جدی ایجاد گردد.

منابع[ویرایش]

  • . دانشنامه جهان اسلام. [۱]. بازبینی‌شده در ۲۹ اوت ۲۰۱۲. 

پانویس[ویرایش]

  1. «بیع چیست؟». موسسه فرهنگی جام طهور. بازبینی‌شده در ۲۹ اوت ۲۰۱۲. 
  2. شرح لمعه. دارالتیقه, 1382.