وکالت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

وکالت در فقه و حقوق ایران عبارت از عقدی جایز است، که به موجب آن یکی از طرفین، طرف دیگر را برای انجام امری نایب (جانشین) خود قرار می‌دهد.[۱] وکالت دهنده را مُوَکِّل، و وکالت گیرنده را وکیل می‌نامند. وکالت در لغت به معنای واگذار کردن، اعتماد و تکیه کردن به دیگری است.[۲]

انحلال[ویرایش]

وکالت به یکی از طرق زیر منحل می‌شود:

  1. فوت و جنون و سفه وکیل یا موکل.
  2. عزل وکیل به‌وسیله موکل
  3. استعفای وکیل از سمت وکالت.
  4. از بین رفتن متعلق وکالت

دکتر ناصر کاتوزیان[ویرایش]

با شنیدن نام ایشان ذهن واژه پدر علم حقوق ایران را تبادر می کند. متاسفانه ایشان در یازده شهریور سال 1393 در تهران در گذشتند. از شاگردان ایشان می توان دکتر حمید ابهری اشاره نمود که در حقوق خصوصی بالاخص فن شکلی حقوق تبحر فروانی دارند. ایشان عضو هئیت علمی دانشگاه مازندران می باشند. همچنین از معروف ترین شاگردان ایشان می توان به برادران نقی زاده، محمد نقی زاده، کارن نقی زاده و احمدرضا رنجبر اشاره کرد.[۳]

پانویس[ویرایش]

  1. باید توجه داشته باشیم که وقتی از عقد وکالت صحبت می‌کنیم، صرفا قرارداد وکالت در دعاوی دادگستری مطمح نظر نیست
  2. المنجد، ص ۹۱۶؛ مؤلف: لویس معلوف؛ ناشر: انتشارات اسماعیلیان تهران، چاپ اول، ۱۳۶۲.
  3. http://umz.ac.ir/news/sitenews/7927/%D8%A7%D8%B1%D8%AA%D9%82%D8%A7%DB%8C+%D9%85%D8%B1%D8%AA%D8%A8%D9%87+%D8%B9%D9%84%D9%85%DB%8C+%D8%B9%D8%B6%D9%88+%D9%87%DB%8C%D8%A7%D8%AA+%D8%B9%D9%84%D9%85%DB%8C+%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%A9%D8%AF%D9%87+%D8%AD%D9%82%D9%88%D9%82+%D9%88+%D8%B9%D9%84%D9%88%D9%85+%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D8%B3%DB%8C+%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87+%D9%85%D8%A7%D8%B2%D9%86%D8%AF%D8%B1%D8%A7%D9%86

منابع[ویرایش]

  • بیگدلو، محمدحسین. «وکالت». پژوهشکده باقرالعلوم. بازبینی‌شده در ۰۸ آوریل ۲۰۱۴. 
  • کاتوزیان، ناصر، قواعد عمومی قراردادها، ج۴، انتشارات و چاپ دانشگاه تهران، چاپ جهارم،۱۳۷۸