آب‌آوردگی شکم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
آب‌آوردگی شکم
Hepaticfailure.jpg
آب‌آوردگی شکم در شخص مبتلا به سیروز کبدی. به توده و حجم شکم در تصویر نگاه کنید.
طبقه‌بندی و منابع بیرونی
تخصص پزشکی گوارش
آی‌سی‌دی-۱۰ R18
آی‌سی‌دی-9-CM 789.5
دادگان بیماری‌ها 943
ئی‌مدیسین ped/۲۹۲۷
پیشنت پلاس آب‌آوردگی شکم
سمپ D001201

آب‌آوردگی شکم یا آسیت (به انگلیسی: Ascites) به تجمع مایع در حفره صفاقی گفته می‌شود. از نظر بالینی وقتی آسیت قابل تشخیص است که حجم مایع بیش از ۵۰۰ سی سی باشد. آب‌آوردگی شکم دلایل گوناگونی از جمله بیماری‌های کبدی مانند سیروز (تشمع) و متاستاز (دگرنشینی) و سرطان‌های گوارشی و نیز مسدود شدن سیاهرگ کبدی در نشانگان باد-کیاری می‌تواند داشته باشد. تشخیص دقیق بوسیله مایع‌کِشی (پاراسنتز) و آزمایش خون و نیز با ماتیته جابجا شونده در دق (پرکوسیون) و سونوگرافی قابل انجام است.

گرادیان بالای آلبومین نشان‌دهنده افزایش فشار سیاهرگ دروازه‌ای (ورید باب) است.

درمان اولیه با محدودیت سدیم در غذا، محدودیت مایعات، داروهای ادرارآور مانند اسپیرونولاکتون و فورزماید است. در آب‌آوردگی مقاوم گاه به تخلیه مکرر آب‌آوردگی یا ایجاد شانت داخل صفاقی و آناستوموز سیاهرگ دروازه‌ای به بزرگ‌سیاهرگ پایینی (ورید اجوف تحتانی) می‌پردازند.

منابع[ویرایش]

  • سیسیل مبانی طب داخلی. تهران ۲۰۰۴