گوشی پزشکی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
یک گوشی پزشکی امروزی.
Stethoscope.jpg

گوشی پزشکی یا استِتوسکوپ (نام علمی: Stethoscope) وسیله‌ای است که می‌توان صداهای داخلی و ضعیف قسمتهای مختلف بدن را با آن تقویت کرد و بدون آنکه لازم باشد سر خود را روی شکم یا سینه بیمار بگذاریم معاینه را انجام داد. گوشی معمولاً برای سمع (در زبان عام معاینه) قلب، ریه و گاه شکم به کار می‌رود.

اجزای گوشی[ویرایش]

گوشی پزشکی سه قسمت اصلی دارد. قسمت اول گوشی روی بدن فرد قرار می‌گیرد و پرده دیافراگم یا قسمت زنگوله‌ای آن ارتعاشات بدن را تبدیل به ارتعاشات صوتی کرده و کمی تشدید می‌نماید. سپس صوت حاصل وارد لوله یا لوله‌های هدایت کننده صدا شده و در نهایت از طریق گوشی‌های مخصوصی وارد گوش پزشک می‌گردد. گوشی‌های پزشکی انواع گوناگونی دارند. قسمت دیافراگمی گوشی (که سطح بیشتری دارد) به صورت معمول برای گوش دادن صداهای مختلف بدن به کار می‌رود.

قسمت زنگوله‌ای (به نام bell) که عملاً پرده‌ای ندارد فقط در مواردی به کار می‌رود که صدای آن اندام از بمی خاصی برخوردار است و باید با استفاده از قسمت زنگوله‌ای این کیفیت را تشدید کرد.

تاریخچه[ویرایش]

گوشی‌های ابتدایی

در سال ۱۸۱۶ میلادی، یک پزشک فرانسوی به نام رنه لاینک یک گوشی پزشکی (استتوسکوپ) چوبی را ساخت، این وسیله در آن زمان فقط یک دهانه برای قرار گرفتن روی گوش داشت و قسمتی از آن که روی سینه بیمار قرار می‌گرفت، ابعاد بزرگی داشت.

گوشی پزشکی دیجیتال[ویرایش]

با پیشرفت فناوری، گوشی‌های پزشکی نیز متحول شده‌اند. امروزه گوشی‌های دیجیتالی را میبینیم که اندازه‌گیری‌ها را به صورت هوشمند انجام می‌دهند، صدای قلب و ریه را تا 40 برابر تقویت کرده و نویز آنها را حذف می‌کنند. با این فناوری می‌توان اندازه‌گیری‌های انجام شده را به صورت شکل موج روی گوشی هوشمند مشاهده کرد و آنها را با پزشکان دیگر به اشتراک گذاشت[۱] [۲].

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. «گوشی طبی دیجیتال Eko Core : پلی میان سنت و نوآوری». مجله فناوری‌های توان‌افزا و پوشیدنی، 16 تیر 1396. 
  2. «معرفی دستگاه های تشخیصی قابل حمل برای مراقبت از بیماران». مجله فناوری‌های توان‌افزا و پوشیدنی، 10 مرداد 1396. 
  • ویکی‌پدیای انگلیسی