شنوایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
نمای کلی از گوش انسان

شنیدن یا شنوایی یکی از احساسات پنج‌گانه است. این توانایی برای درک صدا توسط ارگانی مانند گوش از طریق تشخیص ارتعاشات صورت می‌گیرد. عدم توانایی در شنیدن را ناشنوایی می‌گویند.

در انسان و سایر مهره‌داران، شنیدن توسط سیستم شنوایی انجام می‌شود. ارتعاشات توسط گوش تشخیص داده می‌شود و با رشته‌های عصبی به مغز منتقل می‌شود. مانند حس لامسه حس شنوایی نیز نیازمند حرکت ملکول‌ها در بیرون از ارگانیسم می‌باشد.[۱] تعریف آستانهء شنوائی:حداقل شدّت صوت قابل شنیدن برای یک فرکانس را شدّت صوت آستانهء شنوائی گویند. تعریف تراز نسبی احساس صوت: نسبت شدّت یک صوت به شدّت صوت آستانهء شنوائی را تراز یا شدّت نسبی احساس آن صوت گویند. نکته:برای سهولت در محاسبات ،مقدار لگاریتمی آن را در نظر می گیرند.

پانویس[ویرایش]