آلبومین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
ساختار آلبومین انسانی

آلبومین (ریشه لاتین: آلبوس بمعنی سفید) عموماً به گروهی از پروتئینهای محلول در آب گفته می‌شود اما در بدن انسان از نظر کاربرد و مقدار یکی از مهمترین پروتئین‌های درون پلاسما بوده و جزو پروتئین‌هایی است که گلیکوزیله نمی‌شود. غلظت آلبومین موجود در خون انسان(آلبومینمی) حدود 3/6 - 5/2 گرم بر دسی لیتر است و این مقدار درصورت نیاز بدن تا دوبرابر نیز افزایش می‌یابد و میزان سنتز روزانه آن به طور تقریبی 140 گرم می باشد. آلبومین در کبد ساخته شده و میزان تولید آن حدود ۱۵ گرم در روز است. نیمه‌عمر آلبومین در بدن ۲۰ روز است و روزانه نزدیک‌ به ۴٪ تخریب و جایگزین می‌گردد.

انواع[ویرایش]

آلبومین از سال ١٣١٩ در دسترس پزشکان بوده است. آلبومین در سه شکل قابل دسترس است.

  • نوع سرم انسانی یا سرم آلبومین
  • نوع آلبومین گاوی که مورد استفاده آزمایشگاهی دارد
  • نوع آلبومین موجود در مواد ارگانیک مانند سفیده تخم‌مرغ

نقش آلبومین در بدن[ویرایش]

آلبومین در بدن انسان کارهای زیر را اجرا می‌کند:

عملکرد[ویرایش]

آلبومین پروتئین اصلی پلاسما بوده و با آب، کاتیون(مانند کلسیم و سدیم و پتاسیم)، اسید چرب، هورمون‌ها، بیلیروبین، تیروکسین(T4) و داروهای آرامبخش(ازجمله باربیتورات‌ها) پیوند می‌شود. عملکرد اصلی آن تنظیم فشار اسمزی کلوئیدی خون است. مقدار آلبومین تابع تولید، تخریب وضع تغذیه مقدار فشار انکوتیک پلاسما، سیتوکین‌ها و هورمون‌ها می‌باشد.

چگونه این عوامل بر RNA پیام‌رسان مربوط به آلبومین و تولید آن اثر می‌گذارند هنوز شناخته نیست اما فاکتور تومورنکروزیس و اینترلوکین۱ تولید آلبومین را مختل می‌کنند.

پانویس[ویرایش]

^ فشار اُنکُتیک فشاری اسمزی است که بواسطه پروتئین در خون پدید می‌آید.

منابع[ویرایش]

ویکی پدیا انگلیسی Albumin بازبینی ۲۱ دسامبر ۲۰۱۱

پیوند به بیرون[ویرایش]

بانک اطلاعات پروتئین (زبان انگلیسی)