نشان کالن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
نشان کالن
Cullen's sign.jpg
نشان کالن
دادگان بیماری‌ها ۱۷۳۱۳

نشان کالن (انگلیسی: Cullen's sign) بیانگر خیز و کبودی سطحی در بافت چربی زیرجلدی در ناحیهٔ ناف است. این نشان به افتخار توماس استفن کالن (۱۸۶۹–۱۹۵۳)، نامگذاری شده است.[۱] وی پزشکی زنان بود و برای نخستین بار در ارتباط با جداشدگی حاملگی خارج‌رحمی در ۱۹۱۶، به این نشان پرداخت.[۲]

این نشان، پس از ۲۴–۴۸ ساعت از آسیب دیدگی نشان می‌شود و می‌تواند حاکی از پانکراتیت حاد باشد. نرخ مرگ و میر این وضعیت، از ۸–۱۰٪ تا ۴۰٪ متغیر است. این آسیب دیدگی می‌تواند با نشان گری ترنر (کبودشدگی پهلو) نیز همراه باشد[۳] که می‌تواند بیانگر نکروز پانکراس به همراه خونریزی خلف صفاقی باشد.

منابع[ویرایش]

  1. synd/1386 در وبگاه Who Named It?
  2. E. Cullen. Embryology, anatomy, and diseases of the umbilicus together with diseases of the urachus. Philadelphia, Saunders, and London, 1916.
  3. "Coexistence of Cullen's and Grey Turner's signs in acute pancreatitis". Am. J. Med. 122 (4): 333–4. April 2009. PMID 19332225. doi:10.1016/j.amjmed.2008.08.032.  Unknown parameter |vauthors= ignored (help)