شناسنامه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
صفحه اول شناسنامه‌های کنونی
جلد شناسنامهٔ مربوط به دوران پهلوی
صفحه اول شناسنامه دوران پهلوی

شناسنامه (نام قدیمی: سجل)[۱] یکی از اسناد هویتی در ایران است که سازمان ثبت احوال کشور موظف است آن را برای هر شهروند ایرانی صادر کند.[۲]

برای شرکت در انتخابات، داشتن شناسنامه از الزامات است.[۳]

مطابق قانون اصلاح ثبت احوال کشور مصوب ۱۸ دی ۱۳۶۳، جلد و صفحه اول شناسنامه مزین به آرم جمهوری اسلامی ایران است.[۴]

پیشینه[ویرایش]

نخستین شناسنامه ایرانی (که در آن زمان سجل نامیده می‌شد) در دوران قاجار و در تاریخ ۳ دی ۱۲۹۷ برای دختری به نام «فاطمه ایرانی» صادر شد.[۱]

اطلاعات درج‌شده در شناسنامه[ویرایش]

هر شناسنامه باید حاوی اطلاعات زیر باشد:

اطلاعات مربوط به صاحب سند[ویرایش]

اطلاعات مربوط به سند[ویرایش]

  • شماره مسلسل و سری مخصوص شناسنامه[۴]
  • تاریخ تنظیم سند: روز؛ ماه و سال در هجری شمسی[۴]
  • محل تنظیم سند: حوزه، شهرستان، بخش، دهستان (شهر/روستا)[۴]
  • نام و نام خانوادگی مأمور تنظیم‌کننده سند؛ امضاء مأمور صدور و مهر اداره[۴]
  • محل توضیحات (مانند تغییر نام)[۴]
  • محل مخصوص ضرب مهرهای اضطراری (مانند مهر شرکت در انتخابات)[۴]

ضرب مهر[ویرایش]

مطابق قانون تنها نهادهای زیر مجاز به ضرب مهرهای مربوطه روی شناسنامه هستند:

ابطال[ویرایش]

شناسنامه در دو صورت باطل می‌شود، یکی ترک تابعیت ایران و دیگری فوت.[۴]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]