کنگره پزشکی ایران

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
فرح پهلوی بیستمین کنگره پزشکی رامسر سال ۱۳۵۰را می‌گشاید

کنگره پزشکی ایران زیر نظر بنیاد پهلوی در سال ۱۳۳۱ بنیان نهاده شد تا درباره امراض و بیماری‌های بومی کشور به پژوهش و مشاوره علمی به پردازد و راه‌حل‌هایی برای مبارزه اساسی و عملی با ابن بیماری‌ها پیدا کند. این کمیته همه ساله در رامسر به ریاست فرح پهلوی برگزار می‌شد.[۱]

پیدایش[ویرایش]

اولین کنگره در سال ۱۳۳۱ تشکیل گردید و طبق اساسنامهٔ کنگره چند تن از پزشکان سرشناس و مسولین بهداشتی کشور برای سه سال به عضویت کمیتهٔ اجرایی کنگره پزشکی ایران انتخاب شدند. این کمیته به مقالات و سخنرانی‌های رسیده و به ترتیب برنامه و سخنرانی‌های کنگره می‌پرداخت.

سازمان و مدیریت[ویرایش]

سازمان تشکیلاتی کنگره پزشکی ایران شامل مجمع عمومی، هیئت اجرایی و هیئت اجرایی کمیته فنی بود

  • مجمع عمومی کنگره: مجمع عمومی کنگره از پزشکانی که بر اساس آیین نامه مربوط رسماً به عضویت کنگره پذیرفته شده و کارت عضویت داشته باشند تشکیل می‌شد. مجمع عمومی هر سال یک بار تشکیل می‌گردید.
  • هیئت اجرایی: اعضای هیئت اجرایی از موسسات پزشکی، درمانی، بهداشتی کشوری و لشکری توسط بنیاد پهلوی معرفی و از سوی ریاست شهبانو فرح پهلوی به مدت سه سال بدین سمت منصوب می‌شدند.
  • کمیته فنی: کمیته فنی به منظور تعیین موضوع برنامه و رسیدگی به صلاحیت و ارزش سخنرانی‌های داوطلبان تشکیل می‌گردید.

هر سال بین ده تا بیست نفر از استادها و متخصصین خارجی در کنگره پزشکی ایران شرکت می‌جستند و به ایراد سخنرانی‌های گوناگون علمی و بیان تجربه‌ها و پژوهش‌ها می‌پرداختند.

کنگره پزشکی رامسر برای پیشرفت‌های امور بهداشتی و بر طرف کردن مشکلات موجود و سختی‌هایی که در کنگره بدان اشاره رفته و در اطراف آنها گفتگو شده‌است، قطعنامه‌ای صادر و برای توصیه و اجرای آن قطعنامه، دفتر مخصوص فرح پهلوی آن را موسسه‌های دولتی و ملی ابلاغ می‌نماید.

فعالیت‌ها[ویرایش]

کنگره در باره موضوعات زیر در نشست سالانه رامسر گفتگو و مشاوره داشته‌است :

  • طب پیشگیری
  • تغذیه و بیماری‌های دیاتزیک
  • بیماری‌های قلب و عروق
  • بیماری‌های روانی
  • بیماری‌های هورمونی
  • خون و بیماری‌های آن
  • مسمومیت و سوانح
  • بیماری‌های کبدی
  • بهداشت حرفه‌ای و توان بخشی
  • بیماری‌های کولاژن و اختلالات دیگر بافت‌های هم بند.

منابع[ویرایش]

  1. انتشارات دفتر مخصوص شهبانو، تهران، ۱۳۵۴، ص. ۵۲ - ۵۳