سازمان ملی فولکلور ایران

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
رقص فولکلور ایران
رقص بلوچی توسط هنرستان رقص‌های ملی و محلی در تالار رودکی

سازمان ملی فولکلور ایران در خرداد ماه ۱۳۴۶ برای گردهم‌آوری، گسترش، پراکندن و پخش ترانه‌ها و رقص‌های محلی ایران در تهران گشایش یافت. ریاست عالیه این سازمان با فرح پهلوی بود.[۱] پیش از انقلاب ۱۳۵۷ ایران، سازمان ملی رقص فولکلور ایران به عنوان «برترین گروه فولکلور خاورمیانه» مطرح بود و به همین دلیل در بسیاری از سفرهای هیئت‌های سیاسی به ایران، برنامه اجرا می‌کرد.[۲]

پیشینه[ویرایش]

در آغاز بنیان سازمان قرار بر این بود که هنرستان آن برای دو دوره سه ساله کلاس‌های خود را سازمان دهد و با ایجاد یک گروه رقص‌های ملی و محلی بین پنجاه تا شصت نفر به کار خود پایان دهد. با آگاهی از این که در بیشتر شهرستان‌ها و به ویژه دبستان‌های تهران هنرآموز سرود و موسیقی وجود نداشت بر آن شدند که برنامه سازمان را گسترش دهند و یک دانشسرای هنری ایجاد شود.

دانشسرای هنر[ویرایش]

این دانشسرا هر سال با پذیرش شمار زیادی هنرجو آغاز به کار کرد. با به پایان رساندن دوره‌ها هنر آموختگان پس از تکمیل کادر گروه‌های رقص‌های ملی و محلی به استخدام وزارت آموزش و پرورش در می آمدند. دانشسرای هنر مرکز آموزشی بود که در آن هنرجویان با رشته‌های سرود و موسیقی و رقص‌های محلی در کوتاه زمانی آشنا می‌شدند. این دانش‌آموختگان پس از به پایان رساندن دوره آموزش می‌توانستند در دبستان‌های و روستاها به دانش‌آموزان سرود و موسیقی محلی بیاموزند. آن‌هایی که بدن نرمتر داشتند برای هنرستان رقص‌های ملی و محلی ایران برگزیده می‌شدند.

هنرستان رقص‌های ملی و محلی ایران[ویرایش]

رقص بجنوردی

هنرستان رقص‌های ملی و محلی ایران از سال ۱۳۴۸ تا ۱۳۵۱ سی و پنج فارغ‌التحصیل داشت. هنرجویان و فارغ‌التحصیلان هنرستان رقص‌های ملی و محلی سازمان فولکلور ایران از سال ۱۳۴۶ برنامه‌های بیشماری از رقص‌های محلی ایران را در تالار رودکی و تالارهای دیگر تهران و شهرستان‌ها اجرا کردند. در سال ۱۳۵۱ بیست و سه نفر از رقصنده‌ها و فارغ‌التحصیل هنرستان به درازای پانزده روز در تالار سادلزرولز لندن ترانه‌ها و رقص‌های محلی ایران را اجرا نمودند.

از سال ۱۳۴۱ برای تقویت روحیه سربازان، درجه‌داران و افسران در پادگان‌های سرتاسر کشور و خانواده آنان، هنرمندان گروه‌های آذربایجانی، گیلانی، مازندرانی، کردی، و آسوری سالانه و همیشگی برنامه‌های گوناگون خود را در پادگان‌ها اجرا کردند.

از سال ۱۳۴۶ دوازده گروه فنی برای پژوهش و فیلمبرداری از رقص‌ها، لباس‌ها، سازهای موسیقی محلی، و ضبط و یادداشت آهنگ‌های بومی به استان‌ها، شهرستان‌ها و روستاهای گوناگون ایران فرستاده شدند تا فرهنگ و هنر ایران ثبت و ضبط شود و این میراث فرهنگی ایران از بین نرود.

منابع[ویرایش]

  1. انتشارات دفتر مخصوص شهبانو، تهران، ۱۳۵۴، ص. ۱۲۸- ۱۳۲
  2. رقصنده مشهور ایرانی پس از ۴۰ سال به صحنه بازگشت، دویچه وله فارسی