ایل علی میرزایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

ایل علی میرزایی یکی از دو شاخه اصلی ایل باصری و ساکن استان فارس می‌باشد.نسل علی میرزا، برادر علی ویس، به شاخه علی میرزایی معروفند. در گذشته جمعیت علی میرزایی‌ها بیشتر از ویسی‌ها بوده است اما اکنون از جمعیت کمتری برخوردار می‌باشند.[۱]

حدود سرزمین کوچ باصری‌ها در نقشه ایران اگر خطی از شمال استان فارس به جنوب رسم کنیم نیمه غربی منطقه کوچ مربوط به علی میرزایی‌ها می‌شود[۲]

طایفه‌ها[ویرایش]

  • کَرَمی ( پرجمعیت ترین طایفه در شاخه علی میرزایی)
  • علی قنبری
  • ظهرابی
  • قوقی
  • ایلخاص (تنها طایفه ترک زبان ایل باصری)
  • تیره میر

تاریخچه[ویرایش]

ایل پاسارگادی، یکی از ده قبیلهٔ پارس‌ها بود که از کوروش حمایت کرده و سلسلهٔ هخامنشیان را به وجود آورد. آن‌ها که در قرون اولیهٔ میلادی به رَم کاریان ملقب گشتند اردشیر بابکان را در تأسیس حکومت ساسانیان یاری دادند و مورد توجه ویژهٔ پادشاهان ساسانی قرار گرفتند؛ به طوری که مرکز حکومتی آنان شهر مذهبی کاریان شد. رم کاریان در مقابل حملهٔ اعراب سخت مقاومت کرد و شهر کاریان چهار بار توسط اعراب محاصره و فتح شد و پس از مهاجرت تعدادی از قبایل اعراب به فارس امور حکومتی این رم در اختیار اعراب قرار گرفت.

طبق سخنان مسعودی مورخ قرن چهارم بازماندگان رم کاریان پس از حمله اعراب مسلمان به پارسیان معروف گشتند. آن‌ها در زمان آل بویه به دو گروه تقسیم گشته و به ترتیب ضمیمهٔ ایل عرب خمسه و ایل ترک گشتند. این دو گروه در زمان فتحعلی شاه قاجار دوباره با یکدیگر متحد شده و ایل باصری را تشکیل دادند که تا به امروز پابرجا مانده‌اند و آن‌ها را می‌توان سرسلسله و میراث بان فرهنگ و تمدن هخامنشی‌ها و رم کاریان دانست.[۳]

سرزمین و کوچ[ویرایش]

قلمرو علی میرزایی‌ها در مرز ایل باصری و قشقایی بوده است؛ در اصل مرزبان ایل باصری بوده‌اند و مرز را به خوبی حفظ می‌کردند. دزکرد، دشتبکان، چاهو و درودزن مرز اجدادشان بساسیری‌ها از رم کاریان با رم جیلویه بود که این مرز را تا زمان ناصرالدین شاه حفظ کردند.[۴]

ویژگی‌ها[ویرایش]

علی میرزایی‌ها مردمی شجاع و سلحشور و از لحاظ سواد، تمدن و فرهنگ و مکتب داری در ایل باصری معروف بودند. سیاه چادرهای بزرگ و باشکوهی داشتند و بافتنی‌های زیباسی زنانشان، ظبقه و چین بارهایشان را تشکیل می‌داد. قالیچه‌ها و گبه‌ها زینت بخش کف سیاه چادرها بود. کوچ‌های شتری زیبا و باشکوهی داشتند و مردان و زنانشان دارای ظاهری آراسته بودند و لبای‌های زیبایی می‌پوشیدند.[۴]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. غلامرضا توکلی، ۱۳۷۹ّ، ایل باصری از ترناس تا لهباز
  2. یوسفی، احسان. عشایر پارس: ایل باصری. قشقایی، ۱۳۹۳. در صفحهٔ ۹۲ کتاب نقشه‌ای از ایران به زبان عربی رسم شده و این نقشه مطابق آن رسم شده. 
  3. رحیم مختاری. «تاریخچه پیدایش ایل باصری». مرودشت نما. بازبینی‌شده در 2016/4/10. 
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ احسان یوسفی، ۱۳۹۳، عشایر پارس ایل باصری، صفحهٔ ۱۷۹

منابع[ویرایش]

  • ایل باصری از تُرناس تا لَهباز٬غلامرضا توکلی، چاپ ۱۳۷۹
  • عشایر جنوب پارس:ایل باصری از ایلات خمسه٬فردریک بارث٬چاپ ۱۳۴۳
  • عشایر پارس:ایل باصری و طایفه کردشولی٬احسان یوسفی٬چاپ ۱۳۹۳