خاخام

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

خاخام یا حاخام (به انگلیسی، Rabbi ؛ به عبری: חכם، به معنای حکیم)، عنوانی است مربوط به پیشوای مذهبی یهودیان.[۱]

خاخام در فارسی و در کشورهای مسلمان به معنی ربی در عبری (به عبری: רבי)است. استفاده از خاخام به جای ربی به دلیلی این است که با «رب» به معنی "پروردگار" اشتباه نشود. اما خاخام در اصل واژه‌ای عبری و هم‌ریشه با «حکیم» در عربی است و به کسی گفته می‌شود که دانش کاملی از تورات دارد.

در دین یهود، ربی (که در فارسی به خاخام معروف است) یعنی معلم تورات. این واژه از واژه عبری رابی یعنی «آقای من» اقتباس شده است. رابی در آغاز در دوره فریسیان و تلمود، زمانی که معلمین آموزش دیده نوشته های یهودیت و قوانین آن را جاودانی ساختند، براه افتاد. در سده های اخیر وظیفه ی رابی افزوده شده است.

پانویس[ویرایش]

  1. خاخام، فرهنگ فارسی معین

منابع[ویرایش]

  • معین، محمد، فرهنگ فارسی معین، انتشارات امیرکبیر، تهران.