کردشولی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
طایفه کردشولی
کل جمعیت

۴٬۱۵۷نفر[۱]

نواحی با بیشترین جمعیت
استان فارس
زبان‌های رایج
زبان لری
ادیان و مذاهب
اسلام، شیعه

کُردشولی یکی از طوایف مستقل استان فارس می‌باشد. کردشولی در ساختار ایلی قبلاً ایل مستقل بوده که به مرور یا در اثر حمله مهاجمان و همچنین رواج یکجانشینی از جمعیت آن بتدریج کاسته شده و به طایفه مستقل تبدیل شده است. امروزه اکثر کردشولی‌ها در اطراف خنجشت ساکن می‌باشند. در زیست‌بوم این طایفه مکان‌های بسیاری به نام کردشول نامگذاری شده است و در اصل هر جایی که تعدادی از این طایفه کوچندگی را رها کرده و ساکن گردیده‌اند به نام کردشول نامگذاری شده است که مهمترین این روستاها کردشول پاسارگاد، کردشول قیر و کارزین و کردشول اقلید (چشمه رعنا) هستند.[۲]

کردشولی‌ها در اواخر قاجاریه و اوایل پهلوی در ساختار ایل قشقایی جایگاه ایلی مناسبی داشته و پس از ان از لحاظ ساختار ایلی طایفه‌ای از طوایف ایلات خمسه استان فارس محسوب می‌شده است.[۲]

دین و زبان[ویرایش]

زبان کردشولی‌ها در اصل لری است و نزدیکی و مشابهت‌هایی نیز با زبان لری بختیاری دارد لکن این زبان علی‌رغم ریشه لری با کلمات کردی، عربی و سیوندی آمیخته می‌باشد. کردشولی‌ها مسلمان و شیعه دوازده امامی هستند.[۳]

جمعیت[ویرایش]

در آخرین سرشماری عشایر کوچنده در سال ۱۳۸۷ جمعیت عشایر کوچنده آنان ۸۵۷ خانوار و ۴۱۵۷ نفر با ۶ تیرهٔ ارباب‌دار، باباملکی، خلجی، کوش‌پا (کفش پا)، لری و مرادشفیع و ۱۵ بنکو بوده است.[۱]

سرزمین و کوچ[ویرایش]

قلمرو طایفه کردشولی ناحیه باریکی در مغرب قلمرو ایل باصری و مشرق قلمرو طایفه شش بلوکی از ایل قشقایی را شامل می‌شود. ییلاق این ایل منطقه خنگشت و دشت نمدان و قشلاقشان نیز در نواحی مبارک‌آباد قیر می‌باشد.[۳]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ «نتایج سرشماری عشایر کوچنده». درگاه ملی آمار. 
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ «ایل کردشولی». پارسی ویکی. 
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ یوسفی، احسان. عشایر پارس. قشقایی، ۱۳۹۳. 

منابع[ویرایش]